Pokrzywkowe zapalenie naczyń

Pokrzywkowe zapalenie naczyńukładowe zapalenie małych naczyń krwionośnych głównie w obrębie skóry, rzadziej w zakresie innych tkanek i narządów, przebiegające z pokrzywką utrzymującą się przez ponad 24 godziny.

Pokrzywkowe zapalenie naczyń
ICD-10 M31.8

Epidemiologia i etiologiaEdytuj

Pokrzywkowe zapalenie naczyń jest przyczyną przynajmniej 1% przypadków przewlekłej pokrzywki, której czynnik sprawczy jest trudny do ustalenia. W patogenezie choroby biorą udział kompleksy immunologiczne. Wyróżnia się postać pierwotną oraz wtórną choroby.

Przyczyny postaci wtórnej pokrzywkowego zapalenia naczyń:

Objawy chorobyEdytuj

U około 100% chorych stwierdza się wykwity skórne charakterystyczne dla pokrzywki z towarzyszącym bólem i/lub pieczeniem. Poza tym na skórze widoczne mogą być zmiany o typie plamicy uniesionej. Zagojone zmiany mogą pozostawiać po sobie przebarwienia. U około 40% chorych występują bóle stawowo-mięśniowe, rzadziej obrzęki stawów. Choroba może zajmować też układ pokarmowy, płuca, nerki, oczy, układ nerwowy, niekiedy obserwuje się też stan podgorączkowy.

Zespół Schnitzler jest postacią pokrzywkowego zapalenia naczyń współistniejącego z monoklonalną gammapatią IgM, gorączką, hiperostozą, bólem stawów i kości, limfadenopatią i hepatomegalią.

Badania dodatkoweEdytuj

W przebiegu pokrzywkowego zapalenia naczyń stwierdza się następujące nieprawidłowości:

Rozpoznanie chorobyEdytuj

Pokrzywkowe zapalenie naczyń rozpoznaje się na podstawie objawów klinicznych oraz badania histopatologicznego skóry. Wyróżnia się postać choroby z prawidłowym poziomem składowych dopełniacza we krwi oraz z obniżeniem tego poziomu (ta postać towarzyszy najczęściej układowemu toczniowi rumieniowatemu). Schorzenie należy różnicować z innymi postaciami pokrzywki i układowymi zapaleniami małych naczyń.

LeczenieEdytuj

W terapii stosuje się leki przeciwhistaminowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, kortykosteroidy, dapson, kolchicynę, a także w niektórych przypadkach hydroksychlorochinę. Niekiedy pacjenci otrzymują azatioprynę, metotreksat i cyklofosfamid.

BibliografiaEdytuj

  1. Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM. T. 2. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2006, s. 1697. ISBN 83-7430-069-8.Sprawdź autora:1.