Otwórz menu główne

Postronna

wieś w województwie świętokrzyskim

Postronnawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Koprzywnica[1], w sołectwie Postronna.

Postronna
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Koprzywnica
Sołectwo Postronna
Liczba ludności (1998) 283
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 27-660 Koprzywnica
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0796708
Położenie na mapie gminy Koprzywnica
Mapa lokalizacyjna gminy Koprzywnica
Postronna
Postronna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Postronna
Postronna
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Postronna
Postronna
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sandomierskiego
Postronna
Postronna
Ziemia50°37′55″N 21°31′06″E/50,631944 21,518333

W administracji kościelnej rzymskokatolickiej wieś położona w archidiecezji lubelskiej, w diecezji sandomierskiej, w dekanacie koprzywnickim, w parafii pw. św. Floriana.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

W 1998 r. Postronna miała 283 mieszkańców i 87 gospodarstw o łącznej powierzchni 262,13 ha. Obecnie w Postronnej znajduje się kaplica pw. św. Maksymiliana i szkoła podstawowa.

HistoriaEdytuj

Wieś Postronna w źródłach historycznych nosi nazwę: Postromna.

Pierwsza wzmianka źródłowa o tej wsi, jako rozdrobnionej posiadłości szlacheckiej, pochodzi z 1400 r. Na przełomie XIV i XV w. właścicielem części wsi był szlachetny Bolesta z Gierczyc, który w 1402 r. sprzedał swoje dobra szlachetnemu Markowi z Postronnej za 20 grzywien. Ten sam Marek z Postronnej w 1408 r. zakupił dalszą część wsi od Dzichny (wdowy po Wacławie z Gierczyc) i jej dzieci Jana i Jachny za cenę 60 grzywien. W latach 1400-1408 dziedzicem części wsi był także szlachetny Wawrzyniec, a w latach 1442-1449 szlachetny Jan.

W poł. XV w. część wsi była własnością szlachty herbu Ostoja: Jakuba Mościckiego oraz niejakiego Mroczka i Banczelskiego. Z łanów kmiecych dziesięcinę pobierał biskup krakowski, a z folwarku szlacheckiego (o wartości 2 grzywien) proboszcz w Koprzywnicy.

Około 1500 r. Postronna w części była własnością szlachetnych Postrunieńskich herbu Lis. W 1508 r. część Postronny oraz wsi Dmosice były własnością szlachetnego Mikołaja Dmoszyckiego, który płacił 23 grosze poborowego.

W 1578 r. Postronna w części (1,75 łana, 7 kmieci, 1 zagrodnik i 4 biednych komorników) była własnością Stanisława Niedźwiedzkiego z sąsiedniej wsi Niedźwice, a w części jako współwłasność braterska: szlachetnych Stanisława, Andrzeja i Jana Postonieńskich (1 łan, 3 kmieci, 2 zagrodników i 1 biedy komornik). W 1591 r. część udziału po Andrzeju odziedziczyli jego synowie Piotr i Wojciech.

W 1827 r. Postronna miała 16 domów i 122 mieszkańców i była nadal wsią prywatną. W 1884 r. wieś miała 17 domów i 107 mieszkańców i 69 mórg ziemi włościańskiej, natomiast folwark (2 budynki murowane i 8 drewnianych) miał powierzchnię 391 mórg, w tym: 359 mórg gruntów ornych i ogrodów, 18 mórg łąki, 13 mórg nieużytków; stosowano płodozmian 12-polowy.

W 1929 r. wieś Postronna miała 9 domów i 61 mieszkańców i należała do gminy Klimontów, natomiast Kolonia Postronna miała 43 domy i 252 mieszkańców.

W czasie ostatniej wojny miejscową ludność spotkały liczne represje, z rozstrzeliwaniem włącznie ze strony wojsk hitlerowskich i posiłkujących je oddziałów kozackich; miejsce zrzutów lotniczych. Miejscowa ludność uczestniczyła w ruchu oporu i aktywnie go wspierała; za działalność partyzancką zamordowani zostali m.in. Jan Jaworski, Walenty Jaworski, Marian Niedbała, Stanisława Niedbała, Stefan Przewłocki, Florian Zarzycki, Marceli Zwierzyk i inni. 29 kwietnia 1944 roku we wsi własowcy zabili komendanta podobwodu Samborzec AK podporucznika „Kropowskiego” Michała Misiudę.

Obecnie części wsi Postronna noszą nazwy: Górka i Łąki. Wśród obiektów fizjograficznych występują nazwy: Dodatki – pola, Doły – pola, Górka – pola, Łąki – łąki, Pastwiska – pola, Szerokie – pola, Za Kolejką – pola.

PrzypisyEdytuj

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-26].