Prakolczatka papuaska

gatunek ssaka

Prakolczatka papuaska[7] (Zaglossus bartoni) – gatunek stekowca z rodziny kolczatkowatych (Tachyglossidae). Zamieszkuje teren Nowej Gwinei na wysokościach od 2000 do 3000 metrów nad poziomem morza.

Prakolczatka papuaska
Zaglossus bartoni[1]
(Thomas, 1907)[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada prassaki
Rząd stekowce
Rodzina kolczatkowate
Rodzaj prakolczatka
Gatunek prakolczatka papuaska
Synonimy
  • Acanthoglossus Bruijnii Bartoni Thomas, 1907[2]
Podgatunki
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zasięg występowaniaEdytuj

Prakolczatka papuaska występuje w zależności od podgatunku[8]:

  • Z. bartoni bartoniGóry Centralne w Papui-Nowej Gwinei między obszarem Efogi (147° 42' E) a okolicą Wau (146° 44' E) włącznie z Wharton Range i obszar Wau-Bulolo, na wysokości pomiędzy 2000 m a 3200 m n.p.m. Populacja odnosząca się do tego taksonu występuje na nizinach południowej prowincji Chimbu, na wysokości ok. 600 m n.p.m.
  • Z. bartoni clunius – ograniczony do gór półwyspu Huon we wschodniej Papui Nowej Gwinei.
  • Z. bartoni smeenki – Góry Centralne w Papui-Nowej Gwinei od jezior Paniai po Kratke w Eastern Highlands.
  • Z. bartoni diamondi – ograniczony do Maneau Range aż do Collingwood Bay we wschodniej Papui-Nowej Gwinei.

MorfologiaEdytuj

Odróżnia się od innych przedstawicieli rodzaju ilością pazurów, w tylnej nodze ma ich cztery, a w przedniej pięć. Długość ciała samic 51,5–63,7 cm, samców 48–55 cm; masa ciała samic 4,3–9 kg, samców 4,2–6,5 kg[8] – jest największym stekowcem. Porusza się wolno. W razie niebezpieczeństwa broni się kolcami.

SystematykaEdytuj

Wyróżniono cztery podgatunki Zaglossus bartoni, jednak są one bardzo charakterystyczne i mogą stanowić odrębne gatunki[6][9].

PrzypisyEdytuj

  1. Zaglossus bartoni, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c O. Thomas. On the occurrence of Acanthoglossus in British New Guinea. „The Annals and Magazine of Natural History”. Seventh series. 20, s. 294, 1907 (ang.). 
  3. O. Thomas & W. Rothschild. On a new subspecies of Zaglossus,with remarks on other species of the genus. „The Annals and Magazine of Natural History”. Ninth series. 10, s. 129, 1922 (ang.). 
  4. Flannery i Groves 1998 ↓, s. 385.
  5. Flannery i Groves 1998 ↓, s. 383.
  6. a b T. Leary i inni, Zaglossus bartoni, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-07-12] (ang.).
  7. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 1. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b S. Nicol: Family Tachyglossidae (Echidnas). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 55. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  9. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Zaglossus bartoni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 sierpnia 2010]

BibliografiaEdytuj