Przyjaciel Dzieci (1861–1914)

Przyjaciel Dzieci – polski tygodnik o charakterze wychowawczo-edukacyjnym przeznaczony dla młodzieży, wydawany w latach 1851–1914 w Warszawie. Było to jedno z najważniejszych czasopism tego typu ukazujących się w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku[1]. Od 1871 roku wychodził z przeznaczonym dla młodszych dzieci dodatkiem „Światek Dziecięcy”.

Przyjaciel Dzieci
ilustracja
Winieta, numer 1/1861
Częstotliwość

tygodnik

Państwo

 Królestwo Polskie

Adres

Warszawa

Tematyka

edukacja

Język

polski

Pierwszy numer

1851

Ostatni numer

1914

Redaktor naczelny

m.in. Fryderyk Henryk Lewestam, Władysław Ludwik Anczyc, Jan Kanty Gregorowicz

HistoriaEdytuj

W „Przyjacielu Dzieci” ukazywały się artykuły o tematyce historycznej, biograficznej, krajoznawczej i naukowej (dział „Nauki przyrodnicze i gawędy naukowe”, redagowany m.in. przez Adama Wiślickiego). Pismo miało rozbudowany dział beletrystyczny z poezją i prozą, na ogół o charakterze moralizatorskim, choć niektóre utwory miały też i walory literackie; z działem tym współpracowali m.in. Władysława Izdebska, Władysław Bełza, Jadwiga Papi. Redakcja dbała też o wysoki poziom edytorski i graficzny, współpracując m.in. z Franciszkiem Kostrzewskim, Juliuszem Kossakiem i Wojciechem Gersonem.

Treści zamieszczane w czasopiśmie były zgodne ze zmianami kulturowymi, zachodzącymi w tym okresie, i nowymi tendencjami w zakresie wychowania. „Przyjaciel Dzieci” odgrywał istotną rolę w nauczaniu domowym w warunkach ograniczenia programu szkolnego w zaborze rosyjskim, kształtując obywatelską postawę i dostarczając wiedzy o polskiej historii i geografii[1].

RedakcjaEdytuj

Redaktorzy naczelni:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Barbara Tylicka, Grzegorz Leszczyński: Słownik literatury dziecięcej i młodzieżowej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2003, s. 331. ISBN 83-04-04606-7.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj