Rudawka wielka

Rudawka wielka[3][4], pies latający[4] (Pteropus giganteus) – największy spośród znanych gatunków nietoperzy.

Rudawka wielka
Pteropus giganteus[1]
(Brünnich, 1782)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina rudawkowate
Rodzaj rudawka
Gatunek rudawka wielka
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Występowanie: południowo-wschodnia Azja.

OpisEdytuj

W odróżnieniu od pozostałych nietoperzy nie ma zmysłu echolokacji, więc nie potrafi latać w całkowitej ciemności. Ma za to świetny słuch i wzrok. Zwany potocznie także nietoperzem owocowym, latającym lisem, latającym psem. Ssak z rodziny rudawkowatych, zamieszkujący Indie i Cejlon. Osiąga do 170 cm rozpiętości skrzydeł, długość ciała do 32 cm[potrzebny przypis].

Żyje kolonijnie, dzień spędza wisząc na gałęziach drzew. Jest owocożerny. Rudawka wielka bywa często hodowana w ogrodach zoologicznych.

PrzypisyEdytuj

  1. Pteropus giganteus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Molur, S., Srinivasulu, C., Bates, P. & Francis, C. 2008, Pteropus giganteus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-25] (ang.).
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 84. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 315, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.