Słona róża

polsko-czechosłowacki film w reżyserii Janusza Majewskiego z 1982 roku

Słona róża – polsko-czechosłowacki melodramat z 1982 roku w reżyserii Janusza Majewskiego. Scenariusz filmu oparty został na motywach opowiadania Ryszarda Frelka pod tym samym tytułem. Zdjęcia kręcono w Pradze i Karlowych Warach.

Słona róża (pl.)
Slaná růže (cz.)
Gatunek

melodramat

Rok produkcji

1982

Data premiery

1 stycznia 1983 (Czechosłowacja),
9 maja 1983 (Polska)

Kraj produkcji

Polska
Czechosłowacja

Język

czeski, polski, niemiecki

Czas trwania

86 min

Reżyseria

Janusz Majewski

Scenariusz

Pavel Hajný

Główne role

Jan Piechociński,
Daniela Vacková

Muzyka

Jerzy Matuszkiewicz

Zdjęcia

Josef Pávek

Scenografia

Andrzej Haliński,
Miloš Červinka

Kostiumy

Elżbieta Radke, Jan Kropáček

Montaż

Elżbieta Kurkowska,
Jiří Brožek

Produkcja

Zespół Filmowy Kadr,
Studio Filmowe Barrandov

Wytwórnia

Zespół Filmowy Kadr,
Studio Filmowe Barrandov

Dystrybucja

Film Polski

Opis fabuły edytuj

Jesień 1938 roku, Karlowe Wary. Polak Marek Wolski – członek brygad międzynarodowych wojny domowej w Hiszpanii – przebywa tu na rekonwalescencji. Przypadkowo poznaję żydowską skrzypaczkę Idę i szybko nawiązuje z nią romans. Ich idylla zostaje jednak przerwana wkroczeniem Niemców, którzy zajmują Kraj Sudetów. Obydwoje muszą uciekać. Marek dzięki lewicowym przyjaciołom w porę opuszcza Karlowe Wary, jednak w trosce o los Idy powraca do miasta. Podczas jej poszukiwania zostaje aresztowany przez Gestapo i resztę wojny spędza w obozie koncentracyjnym. Po wyzwoleniu w 1945 roku, powraca do miasta i próbuje odnaleźć Idę lub dowiedzieć się co się z nią stało. Trafia do domu znajomego artysty malarza w którym onegdaj zamieszkiwał z Idą i gdzie poszukuje jej portretu. Odnajduje go w końcu u miejscowego handlarza, któremu proponuje zakup obrazu. Zanim jednak dojdzie do transakcji, portret zostaje sprzedany kobiecie, według słów handlarza, bardzo podobnej do tej na obrazie. Markowi udaje się ustalić, że mieszka ona w pobliskim hotelu. Tam odnajduje ukochaną Idę, bardzo zmienioną latami okupacji, zamężną z amerykańskim oficerem. Pomimo upływu lat uczucie pomiędzy obydwojgiem przetrwało.

Obsada aktorska edytuj

i inni.

O filmie edytuj

Słona róża był jednym z kilku filmów Janusza Majewskiego wyprodukowanym we współpracy z kinematografią czechosłowacką (inne z nich to: Zaklęte rewiry z 1972, C.K. Dezerterzy z 1985, Czarny wąwóz z 1989). Swoją premierę miał w kinach polskich w maju 1983 roku[1], chociaż w Czechosłowacji rozpowszechniano go już od stycznia[2]. W Polsce spotkał się z życzliwym przyjęciem krytyków. Wątek miłości Idy i Marka chwalono za wnikliwość psychologiczną, a sam film przyrównywano do Ostatniego metro Truffauta. Obraz uznano za „najcieplejszy” z filmów Majewskiego. Zwracano uwagę na dobre aktorstwo Jana Piechocińskiego, który do występu w Słonej róży znany był szerszej publiczności głównie z ról komediowych (Wielka majówka, Och, Karol)[3].

W filmie wystąpiła polska piosenkarka Hanna Banaszak, wykonując swój przebój Tak bym chciała kochać... w niemieckiej (słowa: Angelika Wegener) i angielskiej (słowa: Brosław Zieliński)[4] wersji językowej oraz wokalizę. Jest to również soundtrack filmu.

Przypisy edytuj

  1. Krótko. „Film”. Nr 9(1756), s. 2, 1983-02-27. Warszawa: RWS „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  2. Słona róża. „Film”. Nr 19(1766), s. 23, 1983-05-08. Warszawa: RWS „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  3. Elżbieta Dolińska. Ostatni okruch światła. „Film”. Nr 22(1769), s. 9, 1983-05-29. Warszawa: RWS „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  4. Według napisów końcowych filmu.

Bibliografia edytuj

  • Jan Słodowski: Leksykon polskich filmów fabularnych. Warszawa: Wydawnictwo Wiedza i Życie, 1996, s. 633. ISBN 83-86805-62-5.
  • Słona róża. „Film”. Nr 49(1706), s. 2, 1981-12-06. Warszawa: RWS „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Ilona Łepkowska. ...Piękna, lecz niedobra jesień... „Film”. Nr 3(1710), s. 10–15, 1982-04-11. Warszawa: RWS „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne edytuj