Zbigniew Buczkowski

polski aktor

Zbigniew Buczkowski (ur. 20 marca 1951 w Warszawie) – polski aktor filmowy, estradowy, telewizyjny i teatralny, scenarzysta i reżyser.

Zbigniew Buczkowski
Ilustracja
Zbigniew Buczkowski (2012)
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1951
Warszawa
Zawód aktor
Współmałżonek

Jolanta Buczkowska

Lata aktywności od 1972

ŻyciorysEdytuj

Jest synem Zdzisławy i Mariana Buczkowskich[1], którzy pracowali w PLL LOT[2]. Jego ojciec był pilotem, który zginął w katastrofie lotniczej w listopadzie 1951. Ma dwóch braci[3], starszego o trzy lata Waldemara i młodszego o dwa lata Mariana[4]. Jego ciotką ze strony matki była Lucyna Szczepańska, a wujem – Feliks Szczepański[5].

Mieszkał obok wytwórni filmowej przy ulicy Chełmskiej, gdzie statystowała sąsiadka, z której pomocą w wieku 10 lat wystąpił pierwszy raz jako statysta w filmie[6][7]. W młodości przez trzy lata trenował boks w klubie Legia Warszawa[8].

W 1970 ukończył Technikum Mechaniczno-Elektryczne w Warszawie[9]. Dwa lata później zadebiutował jako aktor na wielkim ekranie epizodyczną rolą kelnera w filmie Janusza Kondratiuka Dziewczyny do wzięcia[10]. Zaważyło to na decyzji porzucenia wyuczonego zawodu, by poświęcić się aktorstwu. Grał niewielkie role w kolejnych filmach, a w 1977 pojawił się w głównej roli w filmie Tomasza Zygadło Rebus[10]. Zdawał do szkoły filmowej, jednak nie dostał się[11].

Na początku lat 80. zadebiutował na deskach Teatru Komedia w Warszawie rolą w sztuce Jonasza Kofty i Stefana Friedmanna Fachowcy, czyli po prostu robota w reżyserii Jerzego Gruzy. Od 17 grudnia 1983 występował w podwójnej roli – Naukowca i skrzypka Stasia – w sztuce Andrzeja Kondratiuka Koniec ery menelików w reżyserii Janusza Kondratiuka[12]. W 1986 zdał egzamin eksternistyczny[13]. Po prawie trzech latach zakończył współpracę z Komedią, chcąc skupić się na karierze filmowej[14].

Największą popularność przyniosły mu role w serialach telewizyjnych: Henryka Lermaszewskiego w Domu[15], Wiesława Graczyka w Graczykach i Zbyszka Pyciakowskiego w Świętej wojnie.

W 2011 nagrał album studyjny pt. Koło kina, na którym znalazły się kompozycje Andrzeja Rutkowskiego do słów Jacka Cygana i Marka Gaszyńskiego[16].

W październiku 2014 wydał autobiografię pt. Pisz pan książkę![17].

Życie prywatneEdytuj

 
Zbigniew Buczkowski z żoną, 2008

Od 1981 żonaty z Jolantą[18]. Mają córkę Hannę (ur. 1982) i syna Michała (ur. 1984)[19]. Mieszka w Piasecznie[20].

7 października 2010 został prawomocnie skazany przez Sąd Okręgowy w Suwałkach na karę grzywny 6 tys. złotych za wyłudzenie zaświadczenia ukończenia kursu na prawo jazdy[21].

 
Zbigniew Buczkowski na otwarciu XXXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2010
 
Wywiad ze Zbigniewem Buczkowskim w Hotelu Gdynia podczas XXXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2010.

FilmografiaEdytuj

Role gościnne
Produkcja filmowa

WyróżnieniaEdytuj

 
Odcisk dłoni i podpis Zbigniewa Buczkowskiego w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach
  • 2003 – odciśnięcie dłoni na Promenadzie Gwiazd podczas VIII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach
  • 2004 – Kryształowy Granat dla najlepszego aktora komediowego w plebiscycie publiczności na VIII Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu
  • 2009 – Monidło nagroda dla najlepszego aktora niezawodowego wręczana podczas festiwalu Jana Himilsbacha w Mińsku Mazowieckim

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj