Andrzej Kondratiuk

polski reżyser i scenarzysta

Andrzej Lech Kondratiuk (ur. 20 lipca 1936 w Pińsku, zm. 22 czerwca 2016 w Warszawie[1]) – polski reżyser, scenarzysta, aktor i operator filmowy.

Andrzej Kondratiuk
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1936
Pińsk
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 2016
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta, operator filmowy, aktor
Współmałżonek Iga Cembrzyńska
Lata aktywności 1958–2006
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Syn Krystyny i Arkadiusza Kondratiuków. Urodził się przed II wojną światową w Pińsku. Był starszym bratem reżysera Janusza Kondratiuka.

W 1963 został absolwentem Wydziału Operatorskiego PWSTiF w Łodzi. Był twórcą filmów niskobudżetowych, w scenariuszach często wykorzystywał wątki ze swojej biografii, a jako aktorów dobierał nierzadko osoby z najbliższego otoczenia, także naturszczyków. Część swych filmów stworzył w Gzowie koło Pułtuska[2]. W ostatnich latach poważna choroba uniemożliwiła mu aktywność zawodową[3].

Mimo że niektóre jego filmy, jak np. Wniebowzięci czy Hydrozagadka, są zaliczane do filmów kultowych, często nagradzanych, nie są one filmami kasowymi. Wiele z jego wcześniejszych filmów to krótkie etiudy, jak np. Chciałbym się ogolić.

Prezydent RP Andrzej Duda odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w dziedzinie sztuki i kultury[4].

Życie prywatneEdytuj

Był mężem aktorki Igi Cembrzyńskiej. Mieszkali we wsi Gzowo[5].

Na początku nowego tysiąclecia zdiagnozowano u niego nowotwór[6]. W kwietniu 2005 doznał udaru mózgu[6].

Zmarł 22 czerwca 2016. Uroczystości pogrzebowe Kondratiuka odbyły się 29 czerwca 2016 w Warszawie, a po mszy świętej odprawionej w kościele środowisk twórczych na placu Teatralnym urna z prochami artysty została złożona w nowej Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych (kwatera G-tuje-26)[7]. W ostatniej drodze towarzyszyli mu, oprócz najbliższej rodziny, m.in. Emilia Krakowska, Zofia Czerwińska, Ewa Błaszczyk, Maja Komorowska, Zbigniew Buczkowski i Daniel Olbrychski[8].

Filmografia (reżyser)Edytuj

Etiudy w PWSF:

  • Juvenalia w Łodzi (1958)
  • Zakochany Pinokio (1958)
  • Dedykacja (1959)
  • Noe (1959; scenariusz z M. Kijowskim)
  • Obrazki z podróży (1960)

Wybrane nagrody i wyróżnieniaEdytuj

  • 1970 – Nagroda Specjalna na MFF w Karlovych Varach za film Dziura w ziemi
  • 1984 – Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za film Gwiezdny pył
  • 1985 – Brązowe Lwy Gdańskie dla filmu niepełnometrażowego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za film Cztery pory roku
  • 1985 – Brązowe Oko Leoparda w sekcji telewizyjnej na MFF w Locarno za film Cztery pory roku
  • 1986 – Syrenka Warszawska (nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP) za film Big Bang
  • 1987 – Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za film Big Bang
  • 1987 – Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za film Cztery pory roku
  • 1987 – Złoty Ekran za rok 1986 za reżyserię filmu Big Bang
  • 1995 – Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za film Wrzeciono czasu
  • 1996 – Złota Taśma (nagroda Koła Piśmiennictwa Filmowego SFP) w kategorii film polski za rok 1995 za film Wrzeciono czasu
  • 1999 – nominacja do Polskiej Nagrody Filmowej, Orzeł za rok 1998 za scenariusz filmu Złote runo

PrzypisyEdytuj

  1. Reżyser Andrzej Kondratiuk nie żyje. warszawa.wyborcza.pl, 2016-06-22. [dostęp 2016-06-22].
  2. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 50, 10 grudnia 2015, s. 16-17.
  3. Nie żyje Andrzej Kondratiuk. filmpolski.pl, 22 czerwca 2016. [dostęp 22 czerwca 2016].
  4. Pogrzeb Andrzeja Kondratiuka. prezydent.pl, 29 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-29].
  5. Katarzyna Jurkowska, Katarzyna Kościelak: Kobiety przełomu. Znak Horyzont, 2020, s. 318. ISBN 978-83-240-7789-2.
  6. a b Iga Cembrzyńska, Magdalena Adaszewska: Mój intymny świat. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2016, s. 278. ISBN 978-83-8069-265-7.
  7. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
  8. Pogrzeb Andrzeja Kondratiuka – Relacja z uroczystości. se.pl, 2016-06-29. [dostęp 2016-06-29].

Linki zewnętrzneEdytuj