SMS Scharfschütze

SMS Scharfschützeaustro-węgierski niszczyciel z początku XX wieku. Piąta jednostka typu Huszár. Okręt wyposażony w cztery opalane węglem kotły parowe typu Yarrow.

SMS „Scharfschütze”
Ilustracja
Klasa niszczyciel
Typ Huszár
Historia
Stocznia STT, Triest
Położenie stępki 12 kwietnia 1906
Wodowanie 5 grudnia 1907
 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby 19 lutego 1907
Wycofanie ze służby 1918
Los okrętu złomowany 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 389,4 t
pełna: 414 t
Długość na linii wodnej: 67,1 m
pełna: 68,4 m
Szerokość 6,3 m
Zanurzenie 1,9 m
Napęd
4 kotły parowe Yarrow
maszyny parowe VTE
2 śruby napędowe
6 000 ihp
Prędkość 28,4 węzła
Uzbrojenie
1 x armata okrętowa 66 mm L/45
7 x armata okrętowa 47 mm L/44 (do 1912-13)
5 x armata okrętowa 66 mm L/30 (od 1912-13)
2 x wyrzutnia torped kal. 450 mm
Załoga 65-70

Dowódcą niszczyciela był od lipca 1914 do 1917 roku Polak Bogumił Nowotny[1]. „Scharfschütze” wziął udział w I bitwie w Cieśninie Otranto. 22 grudnia 1916 roku o godzinie 21:30 razem z SMS „Dinara”, „Réka” i „Velebit” zaatakowały trawlery blokujące sieciami cieśninę Otranto. Austro-węgierskim niszczycielom udało się zmusić je do porzucenia sieci. Jak się później okazało, ocaliły w ten sposób zaplątany w nich okręt podwodny U-38. Po ataku na trawlery „Scharfschütze” skierował się ku kolejnej grupie okrętów zbliżających się do miejsca starcia. Były to francuskie niszczyciele „Protet”, „Commandant Bory”, „Dehorter” i „Boutefeu”, do których dołączyły wkrótce „Casque” oraz „Commandant Rivière”. Ten zespół okrętów należących do Marine nationale zmusił okręty austro-węgierskie do odwrotu do bazy. Wycofujący się „Scharfschütze” trafił o 21:48 (według danych francuskich 21:52) dwoma pociskami francuski okręt „Commandant Riviere”[2].

Okręt przetrwał I wojnę światową i po jej zakończeniu został przekazany Włochom. Złomowany w 1920 roku.

PrzypisyEdytuj

  1. Pułkownik marynarki Bogumił Franciszek Nowotny na archiwalnej stronie Marynarki Wojennej RP
  2. Michał Gajzler: I bitwa w Cieśninie Otranto. militarium.net. [dostęp 13 maja 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2011)].

BibliografiaEdytuj

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.