SMS Dinara
SMS Dinara – austro-węgierski niszczyciel z początku XX wieku. Jedenasta jednostka typu Huszár . Okręt wyposażony w cztery opalane węglem kotły parowe typu Yarrow.
![]() „Wildfang” – okręt bliźniaczy SMS „Dinara” | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
28 stycznia 1909 |
Wodowanie | |
![]() | |
Wejście do służby |
31 grudnia 1909 |
Wycofanie ze służby |
1918 |
Los okrętu |
złomowany 1920 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
projektowa 389,4 t |
Długość |
na linii wodnej: 67,1 m |
Szerokość |
6,3 m |
Zanurzenie |
1,9 m |
Napęd | |
4 kotły parowe Yarrow maszyny parowe VTE 2 śruby napędowe 6 000 ihp | |
Prędkość |
28,4 węzła |
Uzbrojenie | |
1 x armata okrętowa 66 mm L/45 7 x armata okrętowa 47 mm L/44 (do 1912-13) 5 x armata okrętowa 66 mm L/30 (od 1912-13) 2 x wyrzutnia torped kal. 450 mm | |
Załoga |
65-70 |
„Dinara” wzięła udział w I bitwie w Cieśninie Otranto. 22 grudnia 1916 roku o godzinie 21:30 razem z SMS „Scharfschütze”, „Réka” i „Velebit” zaatakowały trawlery blokujące sieciami Cieśninę Otranto. Austro-węgierskim niszczycielom udało się zmusić je do porzucenia sieci. Jak się później okazało, ocaliły w ten sposób zaplątany w nich okręt podwodny U-38. W trakcie późniejszego starcia z zespołem niszczycieli Marine nationale, składającym się z niszczycieli „Protet”, „Commandant Bory”, „Dehorter” i „Boutefeu”, do których dołączyły wkrótce „Casque” oraz „Commandant Rivière”, „Dinara” wykonała nieudany atak torpedowy na niszczyciel „Commandant Rivière”[1].
Niszczyciel „Dinara” przetrwał I wojnę światową i po jej zakończeniu został przekazany Włochom. Złomowany w 1920 roku.
Przypisy
edytuj- ↑ Michał Gajzler: I bitwa w Cieśninie Otranto. militarium.net. [dostęp 2009-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2011)].
Bibliografia
edytuj- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.