SMS Dinara

SMS Dinaraaustro-węgierski niszczyciel z początku XX wieku. Jedenasta jednostka typu Huszár. Okręt wyposażony w cztery opalane węglem kotły parowe typu Yarrow.

SMS „Dinara”
Ilustracja
„Wildfang” – okręt bliźniaczy SMS „Dinara”
Klasa niszczyciel
Typ Huszár
Historia
Stocznia Danubius Werft, Fiume
Położenie stępki 28 stycznia 1909
Wodowanie 16 października 1909
 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby 31 grudnia 1909
Wycofanie ze służby 1918
Los okrętu złomowany 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 389,4 t
pełna: 414 t
Długość na linii wodnej: 67,1 m
pełna: 68,4 m
Szerokość 6,3 m
Zanurzenie 1,9 m
Napęd
4 kotły parowe Yarrow
maszyny parowe VTE
2 śruby napędowe
6 000 ihp
Prędkość 28,4 węzła
Uzbrojenie
1 x armata okrętowa 66 mm L/45
7 x armata okrętowa 47 mm L/44 (do 1912-13)
5 x armata okrętowa 66 mm L/30 (od 1912-13)
2 x wyrzutnia torped kal. 450 mm
Załoga 65-70

„Dinara” wzięła udział w I bitwie w Cieśninie Otranto. 22 grudnia 1916 roku o godzinie 21:30 razem z SMS „Scharfschütze”, „Réka” i „Velebit” zaatakowały trawlery blokujące sieciami cieśninę Otranto. Austro-węgierskim niszczycielom udało się zmusić je do porzucenia sieci. Jak się później okazało, ocaliły w ten sposób zaplątany w nich okręt podwodny U-38. W trakcie późniejszego starcia z zespołem niszczycieli Marine nationale, składającym się z niszczycieli „Protet”, „Commandant Bory”, „Dehorter” i „Boutefeu”, do których dołączyły wkrótce „Casque” oraz „Commandant Rivière”, „Dinara” wykonała nieudany atak torpedowy na niszczyciel „Commandant Rivière”[1].

Niszczyciel „Dinara” przetrwał I wojnę światową i po jej zakończeniu został przekazany Włochom. Złomowany w 1920 roku.

PrzypisyEdytuj

  1. Michał Gajzler: I bitwa w Cieśninie Otranto. militarium.net. [dostęp 13 maja 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2011)].

BibliografiaEdytuj

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.