Sega Mega Drive

Sega Mega Drive16-bitowa konsola gier wideo wydana przez Segę w 1988 roku w Japonii i 1989 w Europie. W Ameryce Północnej konsola była sprzedawana jako Sega Genesis, ponieważ Sega nie mogła uzyskać pełni praw do nazwy Mega Drive. Produkcja konsoli została zakończona w 1997 roku. Powodem była niska sprzedaż po wprowadzeniu następcy, 32-bitowego Saturna. Konsola jest następcą Sega Master System/Sega SG-1000 Mark III.

SEGA Mega Drive / SEGA Genesis
Ilustracja
Typ konsola gier wideo
Producent SEGA
Generacja czwarta generacja
Premiera Japonia: 29 października 1988
Ameryka Północna: 14 sierpnia 1989
PAL: 30 listopada 1990
Polska: 1994[1][2]
Nośniki danych kartridż, płyta kompaktowa
Kontrolery gamepad
Sprzedanych
jednostek
ok. 30 milionów[3]
Najlepiej
sprzedawana gra
Sonic the Hedgehog 2 – 6 mln[4]
Poprzednik Sega Master System/Sega SG-1000 Mark III
Następca Sega Neptune (anulowana)
Sega Saturn
[{{{www}}} Strona internetowa]

Dane techniczneEdytuj

ProcesorEdytuj

Główny procesor: 32-bitowy Motorola 68000 (lub jego odpowiednik)

  • Taktowanie procesora w konsolach PAL 7,61 MHz, w konsolach NTSC 7,67 MHz
  • Niektóre systemy posiadały "klony" tegoż procesora wyprodukowane przez Hitachi i Signetics
  • Signetics 68K był używany tylko we wczesnych wersjach tejże konsoli, gdyż nie był wystarczająco efektywny
 
Procesor Zilog Z80
 
Mega Drive II – późniejszy model konsoli po redesignie

Drugorzędny procesor: 8-bitowy Zilog Z80 (lub jego odpowiednik)

  • Taktowanie procesora w konsolach PAL 3,55 MHz, w konsolach NTSC 3,58 MHz
  • Zilog 80 używany był jako główny procesor w trybie emulacji konsoli Sega Master System
  • Używany także jako sterownik dźwięku

PamięćEdytuj

 
Genesis 2 z przystawkami 32x i Sega CD (Mega CD)

Boot ROM: 2 KB

  • Znana jako "Trademark Security System" (TMSS), wprowadzona w pierwszych latach produkcji
  • Po włączeniu konsoli testuje grę w celu znalezienia odpowiedniego kodu, który był dawany twórcom gier
  • Nielicencjonowane gry bez tegoż kodu nie mogły zostać uruchomione
  • Jeśli gra jest poprawnie licencjonowana, konsola wyświetla "Produced by or under license from Sega Enterprises Ltd."
  • Boot ROM nie istnieje we wczesnych wersjach konsoli
  • Niektóre gry wyprodukowane przed wprowadzeniem TMSS mogą nie działać na nowszych wersjach konsoli posiadające ten system

Główny RAM: 64 KB

 
Genesis z przystawką Power Base Converter do uruchomienia gier z Sega Master System

Video RAM: 64 KB

  • Nie jest osiągalna bezpośrednio przez procesor, musi być odczytywana i zapisywana przez VDP (Video Display Processor)

Drugorzędny RAM: 8 KB

  • Używany jako główny RAM w trybie emulacji konsoli Sega Master System

Obszar pamięci kartridża: do 4 MB (32 Mb)

ObrazEdytuj

Mega Drive posiada VDP (Video Display Processor) dla kontroli płaszczyzn i sprite'ów. Jest to ulepszona wersja VDP używanego w konsoli Sega Master System.

Płaszczyzny: 4 (2 scrollowane, 1 dla sprite'ów, 1 dla systemu okien)

 
Japońska wersja Mega Drive

Sprite'y: do 80 jednocześnie, w zależności od używanego trybu

Paleta kolorów: 512 – z czego jednocześnie mogły być używane 64

Rozdzielczość: do 320x224 w konsolach NTSC, podniesiona do 320x240 w konsolach PAL przez dodanie czarnych pasków na górze i na dole obrazu.

DźwiękEdytuj

Główny dźwięk: Yamaha YM2612

Drugorzędny dźwięk: Texas Instruments SN76489 (wbudowany w VDP)

AkcesoriaEdytuj

W Japonii i Brazylii do konsoli można było dokupić Sega Meganet, modem oferujący funkcje online dla gier na konsolę. Do konsoli wydano też dwa sprzętowe dodatki – napęd odtwarzający płyty CD o nazwie Sega MegaCD oraz przystawkę, która zmieniała konsolę 16-bitową w 32-bitowy sprzęt, o nazwie 32X. Niektóre gry potrzebowały obu tych akcesoriów.

Kompatybilność wstecznaEdytuj

Mega Drive jest wstecznie kompatybilny z Sega Mark III oraz Master System dzięki wbudowanym w konsole podzespołom, jednak, jako że poprzednie konsole producenta posiadały inne kartridże, wymagany jest adapter Power Base / Master System Converter w przypadku gier z Master System lub Mega Adaptor w przypadku gier z Mark III.

Power PegasusEdytuj

Z powodu słabej sprzedaży konsoli Mega Drive przedsiębiorstwo Bobmark postanowiło wydać klona o nazwie Power Pegasus. Pierwsze zapowiedzi pojawiły się na przełomie marca i kwietnia 1995 roku podczas targów Play-Box ’95[5]. Pod koniec tego samego roku wydano sprzęt w niewielkim nakładzie[6], jednak dalszą sprzedaż wstrzymano z powodu wydania Saturna oraz zwiększenia zainteresowania oryginalnym Mega Drive’em[7], co było spowodowane polityką Segi związaną ze wspieraniem sprzedaży 16-bitowej konsoli w Portugalii, Grecji i krajach postkomunistycznych[8].

Sega ChannelEdytuj

W 1994 roku uruchomiono usługę Sega Channel. Po uiszczeniu opłaty, właściciele konsoli Mega Drive dostawali specjalny adapter, pozwalający na podłączenie konsoli do sieci, z której można było ściągać gry. Największą popularnością usługa cieszyła się w Stanach Zjednoczonych, gdzie została uruchomiona w grudniu 1994 roku[9][10]. Sega wraz ze współpracującymi przedsiębiorstwami próbowała wprowadzać tę usługę w różnych częściach Azji, Ameryki, Europy (w tym w Polsce) i Australii[11][12].

GryEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Gry na platformę Sega Mega Drive/Sega Genesis.

PrzypisyEdytuj

  1. Uwaga, lepiej to przeczytajcie!. „Top Secret”. 30, s. 38, wrzesień 1994. Bajtek. 
  2. „Gry Komputerowe”. 11, s. 32, grudzień 1994. CGS Computer Studio. 
  3. Platform Totals. VGChartz. [dostęp 2014-05-22].
  4. Daniel Boutros: A Detailed Cross-Examination of Yesterday and Today's Best-Selling Platform Games (ang.). Gamasutra, 2006-08-04. [dostęp 2017-11-29].
  5. Maciej Pietraś. Targi Play-Box ’95. „Top Secret”. 38, s. 58, maj 1995. Wydawnictwo Bajtek. 
  6. Polski biały kruk – niepublikowane wcześniej zdjęcia 16-bitowego Pegasusa! – Aktualności – PPE.pl, www.ppe.pl [dostęp 2017-02-11] (pol.).
  7. Michał J. Adamczak, Piotr Orcholski. Gambleriada Jesień’96 cz.2. „Świat Gier Komputerowych”. 49, s. 70, styczeń 1997. Egmont Polska. 
  8. Despite runaway success of Sony PlayStation, Sega still sees mileage in the 16bit games machine, Computer Business Review, 2 maja 1996 [dostęp 2020-10-02] (ang.).
  9. Nicholas Scibetta, The Sad Death of Sega Channel, GameCrate, 18 lutego 2015 [dostęp 2020-07-11] (ang.).
  10. Ernie Smith, Sega Channel History: Before There Were Cable Modems..., Tedium, 19 lipca 2017 [dostęp 2020-07-11] (ang.).
  11. Tele Communications International Inc 1996 10-K405 Annual report, United States Securities and Exchange Commission, 19 marca 1997 [dostęp 2020-07-12] (ang.).
  12. Dean Amond, Looking Back on Sega Channel, Find Your Inner Geek, 20 maja 2017 [dostęp 2020-07-11] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj