Otwórz menu główne

Stanisław Władysław Hempel ps. „Waligóra” (ur. 9 marca 1891 we Lwowie, zm. 25 stycznia 1968 w Warszawie) – polski żołnierz, polityk i dyplomata, członek loży wolnomularskiej w Warszawie w czasach II Rzeczypospolitej[1].

Stanisław Hempel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1891
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1968
Warszawa, Polska
Chargé d’affaires RP w Czechosłowacji
Okres od 18 lipca 1924
do 21 listopada 1924
Poprzednik Karol Bader
Następca Zygmunt Lasocki
Poseł RP w Iranie
Okres od 11 października 1928 (od 1925 jako chargé d’affaires)
do 30 listopada 1938
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Jan Karszo-Siedlewski
Poseł RP w Iraku
Okres od 22 grudnia 1932
do 30 listopada 1938
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Jan Karszo-Siedlewski
Senator V kadencji (II RP)
Okres od 13 listopada 1938
do 2 października 1939
Przynależność polityczna Obóz Zjednoczenia Narodowego
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Rumunii Order Pahlawiego (Iran) Wielka Wstęga Orderu Portretu Władcy (Iran)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Studiował we Lwowie. Od 1909 r. należał do PET-u i Polskich Drużyn Strzeleckich, był członkiem „Zarzewia”. W okresie I wojny światowej walczył w I Brygadzie Legionów, krótko adiutant Józefa Piłsudskiego. Następnie członek Komendy Naczelnej Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), sekretarz Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu. Aresztowany przez Niemców po kryzysie przysięgowym 13 lipca 1917, był więziony w Havelbergu.

Uwolniony w 1918, zaraz po odzyskaniu niepodległości, został wysłany z misją do Francji. Od stycznia 1919 dyrektor Biura Prasowego Delegacji Polskiej na konferencję pokojową w Paryżu. 24 maja 1919 wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej. Od maja 1919 sekretarz legacyjny poselstwa RP w Bukareszcie, od kwietnia 1921 radca legacyjny w Departamencie Politycznym MSZ w Warszawie, od maja do lipca 1923 przebywał z misją specjalną w Konstantynopolu.

Do 18 lipca 1924 pracował w Departamencie Politycznym i Departamencie Ekonomicznym MSZ. Następnie przez pięć miesięcy pełnił obowiązki Chargé d’affaires w Pradze, po czym objął kierownictwo placówki polskiej w Teheranie, również jako chargé d’affaires.

11 października 1928 mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Iranie i posłem RP w Iraku. Obie te funkcje piastował do 1 grudnia 1938.

Senator RP w latach 1938–1939 z województwa łódzkiego, zasiadał w Kole Obozu Zjednoczenia Narodowego (OZN). Po agresji III Rzeszy i ZSRR we wrześniu 1939 na uchodźstwie we Francji, gdzie po jej kapitulacji działał w ruchu oporu. W latach 1943–1944 więziony przez Gestapo. We Francji pozostał po wojnie, do Polski powrócił w 1966.

Miejscem spoczynku jest Cmentarz Powązkowski (kwatera 164, rząd 6, miejsce 1).

RodzinaEdytuj

Ojciec – Joachim, senator RP; matka – Anna z d. Bądzyńska; bracia: Zygmunt Joachim (1894–1944), kpt. WP, od 1939 szef Biura Informacji i Propagandy Komendy Okręgu Warszawa Miasto SZPZWZ, zginął w powstaniu warszawskim i Kazimierz (1896–1941), burmistrz Chęcin, zginął w KL Auschwitz, siostra Janina Osiecka. Żona Janina z domu Hollender – historyk sztuki.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Bibliografia, literatura, linkiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232.