Otwórz menu główne

Stanisław Jakubowicz

Żołnierz Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski i śląski

Stanisław Jakubowicz (ur. 5 maja 1897 w Ujeździe[1], zm. 19 maja 1972 w Poznaniu) – sierżant Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej (1916–1918), powstaniec wielkopolski (1918–1919), uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (1919–1921), powstaniec śląski (1921). Dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari i członek Kapituły tego orderu od 1922.

Stanisław Jakubowicz
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1897
Ujazd, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 19 maja 1972
Poznań, PRL
Przebieg służby
Lata służby 1916–1922, 1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Powstanie wielkopolskie
Wojna polsko-bolszewicka
III powstanie śląskie
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Medal Waleczności (Austro-Węgry)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 5 maja 1897 we wsi Ujazd koło Grodziska Wielkopolskiego w rodzinie komornika Feliksa i Łucji z domu Ignaczak (1853–1907)[1][2]. W 1916 został zmobilizowany do wojska niemieckiego i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie brał udział m.in. w walkach pod Verdun, pod Ypres i nad Sommą. Po zakończeniu I wojny światowej brał udział w Powstaniu Wielkopolskim, walczył na ulicach Poznania i został ranny. Od kwietnia 1919 brał udział w walkach na froncie zachodnim m.in. w okolicach Wolsztyna. 1 listopada 1919 został awansowany na stopień kaprala. Następnie wraz z 2 pułkiem Strzelców Wielkopolskich trafił na front wschodni, gdzie 6 kwietnia 1920 kolejny raz odniósł rany. W listopadzie 1920 został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V. W 1922 mianowany sierżantem. W lutym tego samego roku przeniesiony do 4 kompanii 57 pułku piechoty. 24 listopada 1922 w Belwederze został odznaczony przez Józefa Piłsudskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. IV i dołączył do Kapituły tego orderu.

Po zakończeniu działań wojennych zamieszkał w Rakoniewicach, gdzie w 1920 poślubił Stanisławę Wyrwińską, która zmarła 31 marca 1937. Kilka miesięcy później (29 sierpnia) ożenił się w Czempiniu z Marianną Krzeszczakówną (1908–1972)[3]. W lutym 1945 zgłosił się na ochotnika i był dowódcą polskiego ochotniczego oddziału wartowniczego strzegącego niemieckich jeńców wojennych w forcie VIIa w Poznaniu.

Po II wojnie światowej mieszkał na ul. Bukowskiej w Poznaniu. Zmarł 19 maja 1972. Został pochowany 22 maja 1972 na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu[4].

15 lutego 2015 przy jego grobie umieszczono pamiątkową tablicę z jego życiorysem[5].

Ordery i odznaczenia[6]Edytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj