Otwórz menu główne

Stanisław Kara (ur. 2 września 1893 w Zaleszczykach, zm. w lipcu 1955 lub 1956) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, dyplomata.

Stanisław Kara
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 września 1893
Zaleszczyki
Data śmierci lipiec 1955 lub 1956
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
2 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty,
5 Pułk Piechoty Legionów
Stanowiska oficer sztabowy,
attaché wojskowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa
Późniejsza praca dyplomata
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Signum Laudis (w czasie wojny) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Oficer Orderu Korony Rumunii Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)
Stanisław Kara
Data i miejsce urodzenia 2 września 1893
Zaleszczyki
Data śmierci lipiec 1955
Attaché wojskowy w Rydze
Okres od 1927
Attaché wojskowy w Tallinnie
Konsul generalny RP w Lille
Okres od 1 lutego 1932
do 1935
Następca Jerzy Matusiński
Konsul generalny RP w Paryżu
Okres od 1 lipca 1935
do 1938
Konsul generalny RP w Berlinie
Okres od 1 listopada 1938
do 1939
Attaché wojskowy w Rio de Janeiro
Okres od marca 1944
do września 1945

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Absolwent gimnazjum w Kołomyi. Od 1910 do 1914 odbył studia na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Od 1912 działał w Polskich Drużynach Strzeleckich, był zastępcą drużynowego I Drużyny Skautowej w Kołomyi. Ukończył szkołę podoficerską, kształcił się w szkole podchorążych.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich 16 sierpnia 1914. Służył w 4 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Od października w II Brygadzie, gdzie był dowódcą plutonu w 1 kompanii 2 pułku piechoty. Mianowany chorążym w kwietniu 1916. Od maja 1916 w 6 pułku piechoty w składzie III Brygady. W styczniu 1917 awansowany do stopnia podporucznika. W 1917 uczył się w Szkole Podoficerskiej PSZ w Zegrzu. We wrześniu 1918 awansowany do stopnia porucznika.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[1][2]. W latach 20. był przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów[3][4][5]. Do listopada 1923 wykładał w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie był dyrektorem nauk[6]. Odbył III Kurs Doszkolenia od 2 listopada 1923 do 15 października 1924 w Wyższej Szkole Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1924 skierowany do Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[7]. 30 listopada 1926 otrzymał przeniesienie do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Józefa Rybaka na stanowisko oficera sztabu[8]. Z dniem 15 września 1927 został mianowany attaché wojskowym w Rydze (Łotwa) i Tallinnie (Estonia) z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty[9][10]. 23 stycznia 1928 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11].

Z dniem 30 czerwca 1931 został przeniesiony w stan nieczynny na okres trzech miesięcy[12]. Następnie stan nieczynny został mu przedłużony o trzy miesiące, do 30 września 1931[13]. Z dniem 31 grudnia 1931 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie[14]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i w dalszym ciągu posiadał przydział do 30 pułku Strzelców Kaniowskich[15].

Od 1 czerwca 1931 do 1 lutego 1932 pracował jako radca ministerialny w Departamencie Konsularnym Ministerstwa Spraw Zagranicznych[16]. Służył jako dyplomata w III Republice Francuskiej: od 1 lutego 1932 do 1935 był konsulem generalnym RP w Lille, od 1 lipca 1935 był konsulem generalnym RP w Paryżu i radcą emigracyjnym tamże[16], następnie w III Rzeszy od 1 listopada 1938 konsulem generalnym RP w Berlinie.

W 1939 został przywrócony do czynnej służby wojskowej. Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. We Francji został zastępcą szefa sztabu Naczelnego Wodza PSZ.

Był szefem Ekspozytury „P” w Lizbonie[17]. Od marca 1944 do września 1945 pełnił funkcję attaché wojskowego w Rio de Janeiro w Brazylii[17]. Tam zajmował się mobilizacją ochotników do szeregów Polskich Sił Zbrojnych.

Po wojnie pozostał w Brazylii, gdzie działał w Unii Kulturalnej Polaków w Brazylii, od 1951 pełnił stanowisko sekretarza generalnego Komitetu Polskiego[17]. Utrzymywał kontakt z Instytutem Józefa Piłsudskiego w Ameryce.

Zmarł w lipcu 1955[17][18] lub 1956[19]. Został pochowany na cmentarzu Saint-Sauveur-des-Monts w prowincji Quebec w Kanadzie[18]. Jego żoną była Władysława (1894-1965)[18].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 403.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 347.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 118.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1505.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 9.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 51 z 30 listopada 1926 roku, s. 421.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 10 września 1927 roku, s. 269.
  10. Wojciech Pięciak: Tajna wojna. tygodnik.onet.pl. [dostęp 8 kwietnia 2015].
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 245.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 345.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 220.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 7, 470.
  16. a b c d e f g h i j Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 189.
  17. a b c d Jan Stanisław Ciechanowski: Wywiad polski w Ameryce Północnej i Południowej w czasie II wojny światowej. s. 117. [dostęp 2015-04-08].
  18. a b c Lista grobów polskich na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts. biblioteka.info. s. 1. [dostęp 2015-11-21].
  19. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Stanisław Kara. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2015-04-02].
  20. a b c d e f g h Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 321.
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 361, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  22. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 25.
  23. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 301, 1936. 
  24. Rocznik Oficerski 1928, s. 118
  25. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 144, 1932

BibliografiaEdytuj