Otwórz menu główne

Stanisław Kuziński (ur. 8 października 1923 w Warszawie, zm. 12 października 2012 tamże[1]) – polski polityk, profesor nauk ekonomicznych, poseł na Sejm PRL II, III, IV, V i VI kadencji.

Stanisław Kuziński
Data i miejsce urodzenia 8 października 1923
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 października 2012
Warszawa
Poseł VI kadencji Sejmu PRL
Okres od 19 marca 1972
do 19 marca 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Jana i Zofii. W czasie wojny był robotnikiem Urzędu Melioracyjnego w Busku-Zdroju (1940), a następnie pracował dorywczo w Warszawie. Należał do Związku Walki Młodych (od 1943; w latach 1944–1945 odbywał tam kurs szkoleniowy, w latach 1945–1947 pełnił funkcję kierownika ośrodków szkoleniowych, a od 1946 do 1947 zasiadał w zarządzie stołecznym), do Gwardii Ludowej oraz do Armii Ludowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim jako „Stasiek”[1]. W 1944 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, z którą w 1948 przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1948–1950 był pracownikiem Instytucie Ekonomiki Rolnej, a następnie (do 1954) aspirantem w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1954–1956 pracował jako inspektor w Biurze Sekretariatu Komitetu Centralnego PZPR. W październiku 1956 poparł linię Władysława Gomułki[2]. W latach 1956–1957 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Warszawskiego PZPR. Od 1959 do 1964 był zastępcą kierownika Wydziału Ekonomicznego KC PZPR, a w latach 1964–1971 zastępcą członka KC oraz kierownikiem Wydziału Przemysłu Lekkiego, Handlu i Budownictwa KC. W 1971 został członkiem KC oraz Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. W latach 1971–1972 był kierownikiem Wydziału Ekonomicznego KC PZPR. W latach 1972–1980 pełnił funkcję prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (przyczynił się do wprowadzenia systemu REGON[2]). Zasiadał również w Komitecie Statystyki i Ekonomiki Polskiej Akademii Nauk.

W 1957, 1961, 1965, 1969 i 1972 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL. Przez cztery kadencje przewodniczył Komisji Handlu Zagranicznego, zasiadał w niej równie w VI kadencji. Ponadto przez pięć kadencji zasiadał w Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów, a w trakcie II kadencji zasiadał w Komisji Przemysłu Lekkiego, Rzemiosła i Spółdzielczości Pracy.

Jako profesor nauk ekonomicznych badał procesy ekonomiczne i społeczne. Analizował m.in. aktualność opracowań Karola Marksa. W ostatnich latach życia pisał eseje do „Przeglądu Socjalistycznego”[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj