Stanisław Tabaczyński

archeolog polski

Stanisław Tabaczyński (ur. 1 kwietnia 1930 w Poznaniu), archeolog mediewista polski, prof. dr hab., członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk od r. 1994, honorowy Przewodniczący Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN.

Stanisław Tabaczyński
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1930
Poznań
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: archeologia
Alma Mater Uniwersytet A. Mickiewicza
Doktorat 1968
Profesura 1978
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Przewodniczący honorowy
Komitet Nauk Pra- i Protohistorycznych
Praca naukowa
Uczelnia UMCS
Okres zatrudn. 1983-1999
Instytut Archeologii i Etnologii PAN
Okres zatrudn. od 1956
Wicedyrektor
Instytut Historii Kultury Materialnej PAN
Okres spraw. 1984–1985
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Studiował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; pracował w latach 1953-1956 w Katedrze Archeologii Polski Uniwersytetu Adama Mickiewicza, a od 1956 r. do przejścia na emeryturę - w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN).

Prowadził liczne badania archeologiczne w Polsce: w latach 1950-1957 w ramach badań milenijnych uczestniczył w wykopaliskach w Poznaniu, Wrocławiu, Biskupinie, Kołobrzegu i Czermnie nad Huczwą; od 1958 do 1957 kierował badaniami w Nakle nad Notecią; w latach 1969-1974 - w Sandomierzu; w latach 1996-1999 - w Zawichoście nad Wisłą. Ponadto kierował badaniami zagranicznymi: w Wenecji oraz w miastach wczesnośredniowiecznych Capaccio Vecchia i Civita di Ogliara we Włoszech, badaniami opuszczonych wsi średniowiecznych we Francji, badaniami w Algierze i Tlemsen w Algierii.

Jest jednym z pierwszych archeologów polskich, którzy wprowadzili do tej nauki problematykę teorii i metodologii.

Wykładał na wielu uniwersytetach w Polsce (m.in. na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) i zagranicą (m.in. na Sorbonie w Paryżu). W 1993 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]

Jest autorem licznych publikacji naukowych, z których najważniejsze publikacje książkowe, to:

  • Z badań nad wczesnośredniowiecznymi skarbami srebrnymi Wielkopolski (1958)
  • Neolit środkowoeuropejski. Podstawy gospodarcze (1970)
  • Rewolucja neolityczna i jej znaczenie dla rozwoju kultury europejskiej (z W. Henslem, 1978)
  • Sandomierz. Starożytność - wczesne średniowiecze (z A. Buko, 1981)
  • Teoria i praktyka badań archeologicznych, T. 1: Przesłanki metodologiczne (redaktor i współautor, 1986; wyd. także po włosku)
  • Archeologia średniowieczna. Problemy. Źródła. Metody. Cele badawcze (1987)
  • Sandomierz, badania 1969-1973, t. I-II (redaktor i współautor, 1993-1996)

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Warszawa 2001, s. 961

Linki zewnętrzneEdytuj