Stanisław Wecki
Stanisław Wecki (ur. 28 stycznia 1890 w Stoczku, zm. 8 grudnia 1954) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego
![]() Stanisław Wecki w czasie służby w Legionie Puławskim | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
28 stycznia 1890 |
---|---|
Data śmierci |
8 grudnia 1954 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
Legion Puławski |
Stanowiska |
dowódca pułku |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Życiorys
edytujUrodził się w Stoczku, w powiecie węgrowskim ówczesnej guberni siedleckiej, w rodzinie Jana i Walerii z Himerów. W Warszawie był uczniem szkoły średniej, następnie w Petersburgu wstąpił do korpusu kadetów i tam otrzymał świadectwo maturalne. Ponadto studiował prawo i nauki społeczno-polityczne[1].
W Kazaniu ukończył szkołę wojskową, a później w Petersburgu Akademię Sztabu Generalnego[1]. Jako oficer armii rosyjskiej, już w 1915 w stopniu porucznika służył w Legionie Puławskim, następnie w Brygadzie Strzelców Polskich i Dywizji Strzelców Polskich oraz w I Korpusie Polskim.
Oficer w sztabie gen. Edwarda Śmigłego-Rydza w Lublinie od 1918[1]. 22 maja 1919 został przydzielony do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu na stanowisko wykładowcy[2]. 22 grudnia tego roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3].
15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[4]. W 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[5]. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 36 pułk piechoty[6]. 20 maja tego roku, w siódmą rocznicę bitwy pod Pakosławiem, generał Jan Rządkowski odznaczył go w imieniu Naczelnego Wodza Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[7].
16 września 1922, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Grudziądzu na stanowisko zastępcy szefa sztabu[8][9]. Z dniem 15 października 1923 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu na stanowisko I referenta[10][11]. W styczniu 1925 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy pułku[12][13]. W sierpniu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii w Warszawie[14]. Z dniem 1 września tego roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[15]. Następnie został I oficerem sztabu inspektora armii w Warszawie[16][1]. 3 stycznia 1928 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 9,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. W grudniu 1929 został przeniesiony do Komendy Placu Brześć na stanowisko komendanta[18]. W październiku 1931 został przeniesiony do składu osobowego II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii gen. bryg. dr. Felicjana Sławoja Składkowskiego na stanowisko oficera sztabowego do zleceń[19][20]. Po 5 czerwca 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[21].
W latach 1947–1949 był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. 12 sierpnia 1950 został aresztowany i 30 maja 1952 skazany na 13 lat więzienia. Wyrok w jego sprawie wydawał sędzia porucznik Stefan Michnik. Podczas śledztwa był torturowany. Ani podczas śledztwa, ani w czasie rozprawy nie przyznał się do stawianych mu zarzutów uczestnictwa w organizacji konspiracyjnej i do szpiegostwa[22].
Zmarł 8 grudnia 1954 roku w niecały miesiąc po udzieleniu mu przerwy w odbywaniu orzeczonej kary ze względu na zły stan zdrowia. W 1956 roku został rehabilitowany[1]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A4-4-1)[23].
27 kwietnia 1917 roku zawarł związek małżeński z Irmą Wierzbicką[1].
Był zaangażowany w propagowanie strzelectwa i publikował artykuły z tego zakresu. Pisał o polskich formacjach na wschodzie w okresie I wojny światowej. Autor szkicu „Bitwa pod Pakosławiem” (Placówka 1919)[1].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5310 (12 kwietnia 1922)[24]
- Krzyż Niepodległości (17 marca 1932)[25]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)[26][27]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)[27]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[28]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936)
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)[27]
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e f g Wysocki 1997 ↓, s. 126.
- ↑ Załuska (red.) 1924 ↓, s. 11.
- ↑ Załuska (red.) 1924 ↓, s. 22.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 596.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 8, 936.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 25.
- ↑ Rocznica Legionu Puławskiego. „Polska Zbrojna”. 133, s. 3, 1922-05-19. Warszawa.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922 roku, s. 720.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 105, 179, 398.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 583-584.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 40, 168, 342.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 stycznia 1925 roku, s. 26.
- ↑ Wysocki 1997 ↓, s. 126, wg autora dowodził pułkiem od 2 lutego 1925 do 17 września 1926.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 272.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 161.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 381.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 338.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 431.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 4.
- ↑ Sprawa Tatara
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 455.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 64, poz. 82 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1083 „za zasługi na polu organizacji wojska poza granicami kraju”.
- ↑ a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Bibliografia
edytuj- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa, 1935. [dostęp 2016-06-05].
- Jan Załuska (red.): Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty. Szkic historyczny z 55-ma ilustracjami. Bydgoszcz: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1924.
- Wiesław Wysocki: 10 Pułk Piechoty 1918–1939. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Volumen”, 1997. ISBN 83-86857-64-1.