Otwórz menu główne

Stanisław Wecki

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Stanisław Wecki (ur. 28 stycznia 1890 roku w Stoczku, zm. 8 grudnia 1954) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego

Stanisław Wecki
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1890
Stoczek
Data śmierci 8 grudnia 1954
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Legion Puławski
Brygada Strzelców Polskich
Dywizja Strzelców Polskich
DOK VIII
10 Pułk Piechoty
GISZ
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Akademia Sztabu Generalnego
Stanowiska dowódca pułku
I oficer sztabu
komendant placu
oficer sztabowy do zleceń
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Stanisław Wecki urodził się w Stoczku, w powiecie węgrowskim ówczesnej guberni siedleckiej, w rodzinie Jana i Walerii z domu Himer. W Warszawie był uczniem szkoły średniej, następnie w Petersburgu wstąpił do korpusu kadetów i tam otrzymał świadectwo maturalne. Ponadto studiował prawo i nauki społeczno-polityczne[1].

W Kazaniu ukończył szkołę wojskową, a później w Petersburgu Akademię Sztabu Generalnego[1]. Jako oficer armii rosyjskiej, już w 1915 w stopniu porucznika służył w Legionie Puławskim, następnie w Brygadzie Strzelców Polskich i Dywizji Strzelców Polskich oraz w I Korpusie Polskim.

Oficer w sztabie gen. Edwarda Śmigłego-Rydza w Lublinie od 1918[1]. 22 maja 1919 roku został przydzielony do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu na stanowisko wykładowcy[2]. 22 grudnia tego roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3].

15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[4]. W 1921 roku pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[5]. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 36 pułk piechoty[6]. 20 maja tego roku, w siódmą rocznicę bitwy pod Pakosławiem, generał Jan Rządkowski odznaczył go w imieniu Naczelnego Wodza Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[7].

16 września 1922 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Grudziądzu na stanowisko zastępcy szefa sztabu[8][9]. Z dniem 15 października 1923 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu na stanowisko I referenta[10][11]. W styczniu 1925 roku został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy pułku[12][13]. W sierpniu 1926 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii w Warszawie[14]. Z dniem 1 września tego roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[15]. Następnie został I oficerem sztabu inspektora armii w Warszawie[16][1]. 3 stycznia 1928 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 9,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. W grudniu 1929 roku został przeniesiony do Komendy Placu Brześć nad Bugiem na stanowisko komendanta[18]. W październiku 1931 roku został przeniesiony do składu osobowego II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii gen. bryg. dr. Felicjana Sławoja Składkowskiego na stanowisko oficera sztabowego do zleceń[19][20]. Po 5 czerwca 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku[21].

W latach 1947-1949 był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. 12 sierpnia 1950 został aresztowany i 30 maja 1952 skazany na 13 lat więzienia. Sędzia porucznik Stefan Michnik wyrokował w jego sprawie. Wobec niego był stosowany przymus psychiczny i fizyczny. Nie przyznał się ani podczas śledztwa i rozprawy do stawianych mu zarzutów uczestnictwa w organizacji konspiracyjnej i do szpiegostwa[22]. Wyrok przyjął z wielką godnością[1].

Zmarł 8 grudnia 1954 roku w niecały miesiąc, kiedy ze względu na zły stan zdrowia udzielona została mu przerwa w odbywaniu orzeczonej kary. W 1956 roku został zrehabilitowany[1].

27 kwietnia 1917 roku zawarł związek małżeński z Irmą Wierzbicką[1].

Był zaangażowany w propagowaniu strzelectwa; z tego zakresu publikował artykuły. Pisał o polskich formacjach na wschodzie w okresie I wojny światowej. Autor szkicu „Bitwa pod Pakosławiem” (Placówka 1919)[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Wysocki 1997 ↓, s. 126.
  2. Załuska (red.) 1924 ↓, s. 11.
  3. Załuska (red.) 1924 ↓, s. 22.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 596.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 8, 936.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 25.
  7. Rocznica Legionu Puławskiego. „Polska Zbrojna”. 133, s. 3, 1922-05-19. Warszawa. 
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922 roku, s. 720.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 105, 179, 398.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 583-584.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 40, 168, 342.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 stycznia 1925 roku, s. 26.
  13. Wysocki 1997 ↓, s. 126, wg autora dowodził pułkiem od 2 lutego 1925 roku do 17 września 1926 roku.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 272.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 161.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 381.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 338.
  20. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 431.
  21. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 4.
  22. Sprawa Tatara
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 455.
  24. M.P. z 1932 r. nr 64, poz. 82.
  25. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115.

BibliografiaEdytuj