Otwórz menu główne

Stanisław Wieroński (ur. 29 lipca 1883 w Żółkwi, zm. 19 listopada 1958 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Stanisław Wieroński
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1883
Żółkiew
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1958
Kraków
Przebieg służby
Lata służby do 1934
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych
30 Poleska Dywizja Piechoty
22 Dywizja Piechoty Górskiej
Stanowiska szef wydziału
szef departamentu
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Marii Teresy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Stanisław Wieroński urodził się 29 lipca 1883 w Żółkwi, w rodzinie Antoniego i Karoliny z Lipków. W 1902 ukończył naukę w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie[1]. Od sierpnia 1903 pełnił zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Początkowo przydzielony do 11 pułku piechoty Obrony Krajowej stacjonującego w Jiczynie, w Czechach. W 1914 ukończył szkołę Korpusu Oficerów Sztabowych w Pradze.

I wojnę światową rozpoczął w stopniu porucznika jako dowódca kompanii, a następnie zastępca dowódcy batalionu. Walczył kolejno na froncie: serbskim, rosyjskim i włoskim. W 1917 znalazł się na froncie włoskim nad Isonzo w obozie w Medeazza. Za walki na tym odcinku frontu został uhonorowany najwyższym odznaczeniem nadawanym w c. i k. armii - Krzyżem Rycerskim Orderu Wojennego Marii Teresy. (189. promocja z 27 czerwca 1922). W toku dalszej służby aż do końca wojny pozostawał na stanowisku referenta do spraw broni maszynowej w dowództwie 28 Dywizji Piechoty.

Po zakończeniu działań wojennych Wieroński znalazł się w niewoli włoskiej toteż do Wojska Polskiego wstąpił dopiero 15 marca 1919. W czasie wojen o niepodległość i granice Polski służył m.in. jako szef wydziału Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”, szef sztabu Grupy gen. Karnickiego działającej na Wołyniu, szef sztabu 4 Dywizji Piechoty.

Po 1920 pełnił szereg funkcji sztabowych. W latach 1922–1923 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 15 października 1923, po ukończeniu kursu, otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego. Z dniem 17 grudnia 1923 został przydzielony do Generalnego Inspektoratu Piechoty na stanowisko I oficera sztabu[2]. W 1924 rozpoczął służę w Ministerstwie Spraw Wojskowych na stanowisku szefa Wydziału Poborowego Departamentu I Piechoty. 9 lipca 1925 został mianowany szefem tego departamentu. W 1926 został urlopowany, a następnie czasowo przeniesiony do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego. 14 października 1926 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu[3]. 17 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go dowódcą 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu[4]. 1 stycznia 1928 został awansowany na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 6. lokatą w korpusie generałów[5]. 12 października 1934 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska dowódcy dywizji i z dniem 31 grudnia tego przeniósł w stan spoczynku[6]. Po przejściu na emeryturę mieszkał w Krakowie.

Został osadnikiem wojskowym w osadzie Bystrzyca (gmina Ludwipol)[7]. Był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu[8].

Zmarł 19 listopada 1958 w Krakowie[9]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 348.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 10 stycznia 1924, s. 3.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926, s. 355.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 19 marca 1927, s. 93.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928, s. 1.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 245, 251.
  7. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 220. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  8. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji obchodu 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Przemyśl: 1933, s. 95.
  9. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Stanisław Wieroński. rakowice.eu. [dostęp 2019-05-03].
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922, s. 315.

BibliografiaEdytuj