Szczyt NATO w Londynie 1990

spotkanie przywódców państw NATO

Szczyt NATO w Londynie – 11. szczyt NATO zorganizowany w Londynie w dniach 5–6 lipca 1990.

Szczyt NATO w Londynie 1990
London NATO Summit 1990
Ilustracja
Organizacja

 NATO

Miejscowość

Londyn

Data

5–6 lipca 1990

Uczestnicy

Przywódcy państw NATO

Szczyt NATO w Brukseli
(4 grudnia 1989)
Szczyt NATO w Rzymie
(7–8 listopada 1991)
brak współrzędnych

W czasie 11 szczytu NATO wypracowano porozumienia dotyczące rozwoju współpracy politycznej i wojskowej z krajami Europy Środkowo-Wschodniej, w tym nawiązania regularnej współpracy dyplomatycznej[1].

Postanowienia szczytu edytuj

Po zakończeniu obrad szczytu opublikowano Deklarację londyńską o transformacji Sojuszu Północnoatlantyckiego[2][3][a]. Deklaracja była dokumentem wstępnym do gruntownych przekształceń w NATO i stanowiła podstawę jego dalszego rozwoju. Przyczyniła się także do opracowania i rozwoju nowej koncepcji strategicznej[4].

Według uczestników Szczytu, Europejczycy wybierali wolność i pokój i w ten sposób zadecydowali o własnym losie. Pakt Północnoatlantycki winien pozostać sojuszem obronnym i bronić terytorium wszystkich swoich członków. Sojusz musi dostosować się do zmieniającej się sytuacji międzynarodowej i zainicjować takie zmiany, by stawić czoła nowym wyzwaniom. Podkreślono, że NATO musi się stać instytucją, w której Europejczycy, Kanadyjczycy i Amerykanie będą ze sobą współpracować zarówno w zakresie wspólnej obrony, ale także na rzecz budowy nowego partnerstwa ze wszystkimi narodami Europy[2][5].

Członkowie Sojuszu oświadczyli, że państwa Układu Warszawskiego nie są już ich przeciwnikami. Zaproszono rządy ZSRR, Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej, Republiki Węgierskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Ludowej Bułgarii i Rumunii do odwiedzenia kwatery głównej NATO. Podkreślono, że konieczne są porozumienia w zakresie kontroli zbrojeń, a priorytet nadano Traktatowi o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie CFE[2][6].

Sojusz Północnoatlantycki zaznaczył, że dla zapewnienia pokoju, w tak dynamicznie zmieniającej się sytuacji, musi zachować odpowiednią proporcję sił nuklearnych i konwencjonalnych. Zapowiedziano znaczące zmniejszenie roli taktycznych systemów nuklearnych krótkiego i bliskiego zasięgu. W kontekście planów obrony i kontroli zbrojeń zapowiedziano opracowanie nowej strategii wojskowej. Duże nadzieje wiązano z rolą Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Zaproponowano, aby uczestnicy paryskiego szczytu KBWE zdecydowali, w jaki sposób można stworzyć forum szerszego dialogu politycznego w bardziej zjednoczonej Europie[2][7].

Uwagi edytuj

  1. London Declaration on a Transformed North Atlantic Alliance Issued by the Heads of State and Government participating in the meeting of the North Atlantic Council.

Przypisy edytuj

  1. Zarychta 2020 ↓, s. 136.
  2. a b c d NATO Summit Declaration ↓, London 1990.
  3. Zarychta 2020 ↓, s. 255.
  4. Zarychta 2020 ↓, s. 138.
  5. Zarychta 2020 ↓, s. 136–137.
  6. Zarychta 2020 ↓, s. 137.
  7. Zarychta 2020 ↓, s. 137–138.

Bibliografia edytuj

Linki zewnętrzne edytuj