Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy tarczy jako plakietki identyfikacyjnej. Zobacz też: inne tarcze.
Dzieci szkolne w 1984 roku; u dziewczynek w pierwszym rzędzie widoczne tarcze: na ramieniu u drugiej i czwartej od lewej oraz na lewej piersi fartuszka u trzeciej od lewej i pierwszej od prawej.

Tarcza szkolna – mała plakietka wykonana z sukna lub filcu najczęściej w kształcie tarczy herbowej, przeznaczona do noszenia na ubraniu w celu identyfikacji szkoły, do której uczęszcza noszący ją uczeń.

HistoriaEdytuj

Przez wiele lat, począwszy od wprowadzenia reformy szkolnej (w latach 1932–1933), była obowiązkowym elementem stroju uczniowskiego w Polsce. Przez pewien okres wymagano również noszenia tarcz poza szkołą. Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku zaprzestano egzekwowania noszenia tarcz w szkole, po czym szybko wyszły one z użycia. W 2007 roku tarcza powróciła do szkół wraz z mundurkami szkolnymi, ale nie była już tak powszechna ani obowiązkowa.

Jako obowiązkowy i kłopotliwy element stroju uczniowskiego tarcza była niechętnie noszona przez młodzież szkolną. Natomiast nauczyciele rygorystycznie podchodzili do obowiązku noszenia tarczy, sprawdzali, czy uczniowie mają przyszyte tarcze zarówno do mundurka szkolnego, jak i ubrania wierzchniego. Notoryczny brak tarczy mógł wpływać na obniżenie oceny ze sprawowania.

WzórEdytuj

Tarcza miała na niebieskim, czerwonym lub zielonym tle (niektóre szkoły zawodowe miały tarcze koloru zielonego) biały haft bądź gumowe tłoczenia z nazwą miasta i numerem szkoły. Przed II wojną światową niebieskie tarcze nosili uczniowie uczęszczający od pierwszej do szóstej klasy. Czerwone tarcze otrzymywali starsi. Zwyczaj ten przetrwał do dziś. Uczniowie szkół podstawowych mają tarcze z niebieskim tłem. Zmiana koloru na czerwony przysługuje uczniom szkół średnich.

Wraz z rozwojem technologii wykonywania plakietek ich wygląd zróżnicował się. Komputerowy haft pozwala na wyszywanie na tarczach kolorowych napisów i skomplikowanych wzorów, np. logo, emblematów czy godła.

GaleriaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Warszawa: Muza SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0.