Otwórz menu główne

Tathiana Garbin

tenisistka włoska

Tathiana Garbin (ur. 30 czerwca 1977 w Mestre) – włoska tenisistka.

Tathiana Garbin
Ilustracja
Państwo  Włochy
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1977
Mestre
Wzrost 172 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 4 października 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1 WTA, 10 ITF
Najwyżej w rankingu 22 (21 maja 2007)
Australian Open 3R (2007, 2010)
Roland Garros 4R (2007)
Wimbledon 2R (2006, 2007, 2009)
US Open 3R (2000, 2008)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 11 WTA, 11 ITF
Najwyżej w rankingu 25 (27 sierpnia 2001)
Australian Open 3R (2000)
Roland Garros 3R (2002, 2003)
Wimbledon QF (2009)
US Open 3R (2003, 2004, 2007)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska śródziemnomorskie
Złoto Bari 1997 gra pojedyncza
Srebro Bari 1997 gra podwójna

Garbin rozpoczęła oficjalną zawodową karierę 4 października 1996 roku. W czasach juniorskich wielokrotnie zdobywała wysokie wyniki w turniejach ITF-u. W 1997 roku zadebiutowała w eliminacjach do głównego turnieju WTA w Palermo. Pierwszy jej występ w takim turnieju miał miejsce rok później, w Budapeszcie. Zakwalifikowała się też do kilku innych imprez profesjonalnych i próbowała swoich sił w kwalifikacjach do turnieju wielkoszlemowego w Melbourne. W 1999 wystąpiła na kortach Melbourne Park, ulegając w pierwszej rundzie Ricie Grande, 7:9 w trzecim secie. Osiągnęła ćwierćfinał w Bogocie.

Sezon 2000 zakończyła wśród najlepszych pięćdziesięciu tenisistek świata. W Bogocie osiągnęła pierwszy w karierze zawodowy finał (pokonując między innymi obrończynię tytułu Fabiolę Zuluagę). W tym samym roku udało się jej jednak zdobyć tytuł w grze pojedynczej w Budapeszcie (w finale z Kristie Boogert) oraz pierwszy tytuł w grze podwójnej w Warszawie z Janette Husárovą.

Początek roku 2001 to kilka cennych zwycięstw, między innymi nad Monicą Seles w drugiej rundzie Indian Wells, nad Jeleną Lichowcewą i Justine Henin w drodze do czwartej rundy w Miami (tam porażka z Venus Williams). Później pojawiły się jednak kontuzje, które ograniczyły liczbę jej występów na kortach. W tym sezonie wygrała turnieje deblistek w Bogocie, Budapeszcie i Palermo – wszystkie z Janette Husárovą.

Po pokonaniu w ćwierćfinale Bol 2002 Jeleny Diemientjewej osiągnęła również półfinały w Taszkencie i Sopocie. W grze podwójnej wygrała turnieje w Hobarcie (z Ritą Grande), Bol (z Angelique Widjają) oraz była finalistką w Brukseli (z Arantxą Sánchez Vicario) i New Haven (z Janette Husárovą). W 2003 roku doszła do ćwierćfinału w Gold Coast. Wygrała z Émilie Loit turniej deblistek w Canberze. Grała w Pucharze Federacji.

Została pierwszą Włoszką w erze open, która pokonała najlepszą tenisistkę na świecie. Osiągnęła to, wygrywając z Justine Henin-Hardenne w drugiej rundzie French Open, gdzie Belgijka broniła tytułu. Wynik meczu – 7:5, 6:4. Jednocześnie została najniżej klasyfikowaną tenisistką, która odniosła zwycięstwo nad numerem jeden na świecie. Osiągnęła drugą rundę na igrzyskach olimpijskich w Atenach, zarówno w singlu, jak i w deblu. Wzięła udział w Pucharze Federacji.

Doszła do finału w Modenie 2005, ale skreczowała przeciwko Annie Smasznowej. Ćwierćfinały w Rabacie i Los Angeles. Wygrała tytuł deblowy w Canberze z Tiną Križan. W 2006 osiągnęła finał w Palermo, grając z dziką kartą, a także półfinał w Portorož. Odnosiła zwycięstwa w turniejach ITF. Rok 2007 rozpoczęła od półfinału w Gold Coast, poddanego przeciwko Martinie Hingis. Trzecia runda Australian Open, przegrana z Mariją Szarapową, dała jej miejsce w pierwszej trzydziestce rankingu. Doszła do finału w Bogocie, ale zmuszona była opuścić kort z powodu problemów żołądkowych.

Wygrane turniejeEdytuj

BibliografiaEdytuj