Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy wojewody płockiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Teodor Kajetan Szydłowski herbu Lubicz (ur. około 1714, zm. 1792) – kasztelan mazowiecki w latach 1768-1779, chorąży ziemi warszawskiej , wojewoda płocki w latach 1779-1791, rotmistrz Kawalerii Narodowej w latach 1783-1786, sędzia grodzki warszawski w 1764 roku, właściciel miasta Praga (dziś Warszawa).

Teodor Kajetan Szydłowski
Ilustracja
Herb
Lubicz
Rodzina Szydłowscy
Data urodzenia ok. 1714
Data śmierci 1792
Dzieci

Elżbieta z Szydłowskich Grabowska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Ojciec Marianny Szymanowskiej, pierwszej żony Dyzmy Szymanowskiego, szambelana króla Augusta III[1] oraz Elżbiety z Szydłowskich Grabowskiej, kochanki króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Był członkiem konfederacji Czartoryskich w 1764 roku i posłem na sejm konwokacyjny (1764) z ziemi warszawskiej[2]. Poseł na sejm elekcyjny 1764 roku z ziemi warszawskiej[3]. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku z ziemi warszawskiej[4]. W 1764 roku na sejmie koronacyjnym wyznaczony do komisji do compositio inter status[5].

Marszałek ziemi warszawskiej w konfederacji radomskiej[6] W 1767 roku jako poseł na Sejm Repninowski, wszedł w skład delegacji, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej.[7]

Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 wszedł w skład delegacji wyłonionej pod naciskiem dyplomatów trzech państw rozbiorczych, mającej przeprowadzić rozbiór.[8] 18 września 1773 roku podpisał traktaty cesji przez Rzeczpospolitą Obojga Narodów ziem zagarniętych przez Rosję, Prusy i Austrię w I rozbiorze Polski[9]. Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku[10].

Na sejmie 1780 roku został konsyliarzem Rady Nieustającej. [11] Członek Departamentu Policji Cudzoziemskich Rady Nieustającej w 1783 roku[12].

Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego w 1788 roku[13]. Członek Komisji Wojskowej Obojga Narodów w 1788 roku[14].

W 1780 odznaczony Orderem Orła Białego, w 1766 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława.[15]

PrzypisyEdytuj

  1. Polski Słownik Biograficzny, "Dyzma Szymanowski, h. Jezierza (ok.1719-1784)", Andrzej Haratym i Michał Korwin-Szymanowski,Tom L/1. zeszyt 204, Warszawa-Kraków. Polska Akademia Nauk, 2014, ​ISBN 978-83-63352-36-3​. s. 53-55
  2. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 93.
  3. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 102.
  4. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 92.
  5. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1850, s. 150.
  6. Szczęsny Morawski, Materyały do konfederacyi barskiej r. 1767-1768: z niedrukowanych dotąd i nieznanych rękopisów Lwów 1851, s.29.
  7. Aleksander Kraushar, Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. II , s. 318.
  8. Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 545-562.
  9. Volumina Legum t. VIII, Petersburg 1860, s. 20-48.
  10. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.
  11. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 582.
  12. Kolęda warszawska na rok przybyszowy 1783, Warszawa 1783, [b.n.s]
  13. Volumina Legum, t. IX, Kraków 1889, s. 470.
  14. Tadeusz Korzon, Wewnętrzne dzieje Polski za Stanisława Augusta, 1764-1794. Badania historyczne ze stanowiska ekonomicznego i administracyjnego, t. V, 1897, s. 31.
  15. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 224.

BibliografiaEdytuj