Otwórz menu główne

Teodozjusz, imię świeckie Nikołaj Iwanowicz Fieodosijew (ur. 3 listopada 1864 w guberni czernihowskiej, zm. 1942 w Wilnie) – rosyjski biskup prawosławny.

Teodozjusz
Nikołaj Fieodosijew
Arcybiskup wileński i lidzki
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1864
Gubernia czernihowska
Data i miejsce śmierci 1942
Wilno
Arcybiskup wileński i lidzki
Okres sprawowania 1922–1939
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Inkardynacja Diecezja wileńsko-lidzka
Śluby zakonne 1897
Ordynacja 25 grudnia 1897
Chirotonia biskupia 23 marca 1903
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 marca 1903
Miejscowość Nowogród
Miejsce Sobór Mądrości Bożej
Konsekrator Guriasz (Ochotin)
Współkonsekratorzy Sergiusz (Stragorodski)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył seminarium duchowne w Czernihowie. W 1890 uzyskał również dyplom akademii duchownej w Petersburgu i został skierowany do pracy jako wykładowca seminarium, którego był absolwentem. W 1897 złożył śluby zakonne, 25 grudnia tego samego roku zostając hieromnichem. W roku następnym został inspektorem seminarium duchownego w Mińsku, zaś rok później został przeniesiony do seminarium w Tule jako jego rektor. W tym samym momencie otrzymał godność archimandryty.

23 marca 1903 został biskupem pomocniczym eparchii nowogrodzkiej z tytułem biskupa kiriłłowskiego. Cztery lata później jego tytuł uległ zmianie na biskup tichwiński. W 1908 został ordynariuszem eparchii smoleńskiej i dorogobuskiej. W 1912 za osiągnięcia w pracy duszpasterskiej otrzymał prawo noszenia panagii z ozdobami. Uczestniczył jako delegat swojej eparchii w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1917. W roku następnym podniesiony do godności arcybiskupiej. Uciekł z ogarniętej wojną domową Rosji do Polski w roku następnym. W 1922 przyjął godność arcybiskupa wileńskiego i lidzkiego, zastępując na katedrze wileńskiej wydalonego z Polski arcybiskupa Eleuteriusza (Bogojawleńskiego). W rezultacie po uzyskaniu przez Kościół w Polsce autokefalii z Patriarchatu Konstantynopolitańskiego znalazł się w episkopacie Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. W 1927 za zasługi dla prawosławia otrzymał prawo noszenia brylantowego krzyża na kłobuku[1]. Ordynariuszem diecezji wileńskiej i lidzkiej pozostawał do 1939, kiedy z powodu choroby zrezygnował z godności i zamieszkał w monasterze Świętego Ducha w Wilnie. Zdaniem Antoniego Mironowicza podstawową motywacją jego rezygnacji był powrót metropolity Eleuteriusza (Bogojawleńskiego) z Kowna do Wilna i uznanie jego praw do zarządzania całą eparchią wileńską i litewską w granicach sprzed I wojny światowej. Ten sam autor podaje, że arcybiskup Teodozjusz wrócił w jurysdykcję Cerkwi Rosyjskiej, uznając decyzję o przyjęciu nominacji na biskupa w PAKP za błędną[2]. Zmarł w 1942 i podobnie jak inni prawosławni biskupi wileńscy został pochowany w tym samym klasztorze.

W 1928 został odznaczony przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a 30 października tego roku w Wilnie udekorowany tym odznaczeniem przez wojewodę wileńskiego Władysława Raczkiewicza [3][4][5].

PrzypisyEdytuj

  1. G.J. Pelica: Kościół prawosławny w województwie lubelskim (1918–1939). Lublin: Fundacja Dialog Narodów, 2007, s. 392. ISBN 978-83-925882-0-7.
  2. A. Mironowicz, Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, s.207
  3. Odznaczenia orderem „Polonia Restituta”. „Kurier Warszawski”. Nr 133, s. 13, 14 maja 1928. 
  4. Dekoracja arcybiskupa Teodozjusza. „Gazeta Lwowska”. Nr 252, s. 1, 1 listopada 1928. 
  5. G.J. Pelica: Kościół prawosławny w województwie lubelskim (1918–1939). Lublin: Fundacja Dialog Narodów, 2007, s. 393. ISBN 978-83-925882-0-7.

Linki zewnętrzneEdytuj