Tomasz Feliks Wójcik

polski polityk
Ten artykuł dotyczy polityka i związkowca. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Tomasz Feliks Wójcik (ur. 18 maja 1945 w Gądkowie Wielkim) – polski polityk, inżynier i związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm III kadencji.

Tomasz Wójcik
Ilustracja
Tomasz Wójcik (1990)
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1945
Gądków Wielki
Poseł III kadencji Sejmu
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Absolwent I LO w Legnicy[1]. W 1969 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, potem uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Wrocławskim.

W 1980 wstąpił do „Solidarności”, w stanie wojennym był trzykrotnie internowany w 1982 (w tym po raz pierwszy na okres prawie czterech miesięcy). Po zwolnieniu działał w podziemnych strukturach NSZZ „S”. Od 1990 do 1998 przewodniczył zarządowi Regionu Dolny Śląsk związku. W 1998 wszedł w skład zarządu regionu, od 1990 członek Komisji Krajowej. W 2003 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Międzynarodowej Organizacji Pracy (w 1991 został reprezentantem NSZZ „S” w MOP).

Sprawował mandat posła III kadencji, wybranego liczbą 30 679 głosów z listy Akcji Wyborczej Solidarność z okręgu wrocławskiego. W nocy z 19 na 20 października 1997, po zakończeniu posiedzenia klubu parlamentarnego AWS, z pomocą Piotra Krutula zawiesił krzyż w Sali Posiedzeń. W Sejmie przewodniczył Komisji Skarbu, Uwłaszczenia i Prywatyzacji. W 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję. Do 2002 działał w Ruchu Społecznym AWS. Był jednym z najbardziej wpływowych polityków AWS i jej liderem w województwie dolnośląskim. W 2003 z ramienia Ligi Polskich Rodzin startował w wyborach uzupełniających do Senatu, nieznacznie przegrywając z Mirosławem Lubińskim (a pokonując dwóch pozostałych kandydatów)[2]. W 2004 (już jako członek tej partii) kandydował z jej ramienia do Parlamentu Europejskiego[3], a w 2005 ponownie do Senatu[4]. W 2014 znalazł się początkowo na liście Bezpartyjnych Samorządowców do sejmiku dolnośląskiego[5], jednak ostatecznie nie wystartował.

Od 2001 zatrudniony w Instytucie Nauk Humanistycznych Politechniki Wrocławskiej.

OdznaczeniaEdytuj

W 2006, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Halina Tamioła (red.): Jesteśmy numer jeden – 60 lat ILO w Legnicy. Legnica: Wydawnictwo Edytor, 2005, s. 260. ISBN 83-88214-64-0.
  2. Serwis PKW – Wybory 2003. [dostęp 2020-05-17].
  3. Serwis PKW – Wybory 2004. [dostęp 2020-05-17].
  4. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2020-05-17].
  5. Malwina Gadawa: Gwiazdy na liście separatystów do sejmiku. Zobacz nazwiska. gazetawroclawska.pl, 6 października 2014. [dostęp 2020-05-17].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2006 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2006 r. nr 80, poz. 807)

BibliografiaEdytuj