Otwórz menu główne

Tommy Moe

amerykański narciarz alpejczyk

Thomas Sven "Tommy" Moe (ur. 17 lutego 1970 w Missoula) – amerykański narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski i trzykrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Tommy Moe
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1970
Missoula, USA
Klub Jackson Hole Ski Club
Wzrost 178 cm
Pierwsze punkty w PŚ 13.03 1990, Åre (13. miejsce – zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 27.02 1993, Whistler
(2. miejsce – zjazd)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 13.03 1994, Whistler
(Supergigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto Lillehammer 1994 Zjazd
Srebro Lillehammer 1994 Supergigant
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Aleyska 1989 Kombinacja
Złoto Aleyska 1989 Supergigant
Srebro Hemsedal 1987 Zjazd
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1993/1994

Spis treści

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Tommy Moe pojawił się w 1986 roku, startując na mistrzostwach świata juniorów w Bad Kleinkirchheim. Zajął tam osiemnaste miejsce w zjeździe, a rywalizację w slalomie ukończył na 38. pozycji. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Hemsedal zdobył srebrny medal w zjeździe, przegrywając tylko z Ursem Lehmannem ze Szwajcarii. Na tych samych mistrzostwach był też czwarty w gigancie, przegrywając walkę o podium z Adriánem Bírešem z Czechosłowacji. Z MŚJ w Madonna di Campiglio w 1988 roku wrócił bez medalu, jednak na rozgrywanych w 1989 roku mistrzostwach świata juniorów w Aleyska zwyciężył w kombinacji i supergigancie. W 1989 roku wystąpił także na mistrzostwach świata w Vail, zajmując dwunaste miejsce w zjeździe i 21. miejsce w supergigancie.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował w wieku 17 lat[1]. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył trzy lata później, 13 marca 1990 roku w Åre, zajmując trzynaste miejsce w zjeździe. Były to jedyne jego punkty w sezonie 1989/1990, który ukończył ostatecznie na 97. pozycji. W kolejnym sezonie punktował trzykrotnie, jednak nie przebił się do czołowej dziesiątki. Tym razem w klasyfikacji generalnej zajął 74. miejsce. Nie znalazł się w kadrze USA na rozgrywane w 1991 roku mistrzostwa świata w Saalbach-Hinterglemm.

W sezonie 1991/1992 punktował wielokrotnie, jednak jego najlepszym wynikiem było trzynaste miejsce w zjeździe, wywalczone 7 grudnia 1991 roku w Val d'Isère. W klasyfikacji końcowej dało mu to 79. miejsce. Wystąpił jednak na igrzyskach olimpijskich w Albertville w lutym 1992 roku. Moe zajął tam osiemnaste miejsce w kombinacji, 20. w zjeździe i 28. miejsce w supergigancie. Pierwsze pucharowe podium wywalczył 27 lutego 1993 roku w Whistler, gdzie był drugi w zjeździe. Rozdzielił tam na podium Norwega Atle Skårdala i Austriaka Franza Heinzera. W pozostałych startach sezonu 1992/1993 jeszcze tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce: 21 marca 1993 roku w Kvitfjell był siódmy w supergigancie. Pozwoliło mu to zająć 31. miejsce w klasyfikacji generalnej i dziewiętnaste miejsce w klasyfikacji zjazdu. Wystąpił ponadto na mistrzostwach świata w Morioce, zajmując piąte miejsce w zjeździe i trzynaste w kombinacji.

Największy sukces w karierze osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie zwyciężył w biegu zjazdowym. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Norwega Kjetila André Aamodta i Eda Podivinsky'ego z Kanady. Cztery dni później wywalczył także srebrny medal w supergigancie, przegrywając tylko z Niemcem Markusem Wasmeierem o 0,08 sekundy. Ponadto na tych samych igrzyskach zajął także piątą pozycję w kombinacji. W zawodach PŚ wielokrotnie plasował się w pierwszej dziesiątce, w tym pięciokrotnie stawał na podium: 12 grudnia w Val d'Isère był trzeci w supergigancie, 29 grudnia w Bormio, 12 marca w Whistler i 16 marca w Vail zajmował trzecie miejsce w zjeździe, a 13 marca 1994 roku w Whistler odniósł swoje jedyne pucharowe zwycięstwo, wygrywając supergiganta. Sezon 1993/1994 zakończył na ósmym miejscu w klasyfikacji generalnej i zjazdu, trzecim w klasyfikacji supergiganta i czwartym w klasyfikacji kombinacji. Ostatni raz na podium zawodów Pucharu Świata stanął 11 grudnia 1994 roku w Tignes, gdzie był drugi w supergigancie. W pozostałych startach plasował się na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, co dało mu 28. miejsce w klasyfikacji końcowej sezonu 1994/1995.

Jeszcze pod koniec sezonu 1994/1995 Moe doznał kontuzji prawego kolana, zrywając więzadła[2]. Kilkanaście razy startował w zawodach PŚ w sezonie 1995/1996, jednak ani razu nie zdobył punktów. Ostatecznie nie został sklasyfikowany. Wystąpił jednak na mistrzostwach świata w Sierra Nevada w 1996 roku, zajmując 21. miejsce w zjeździe i 42. miejsce w supergigancie. Startował jeszcze przez dwa kolejne sezonu, jednak nie osiągał żadnych sukcesów. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998 roku, zajmując ósme miejsce w supergigancie i dwunaste w zjeździe. Na rozgrywanych rok wcześniej mistrzostwach świata w Sestriere nie wystąpił z powodu kontuzji kciuka[3]. Ostatecznie karierę zakończył w marcu 1998 roku.

Jego żoną jest była amerykańska narciarka alpejska, Megan Gerety.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
20. 9 lutego 1992   Albertville Zjazd 1:50,37 min +3,03 s   Patrick Ortlieb
28. 16 lutego 1992   Albertville Supergigant 1:13,04 min +3,50 s   Kjetil André Aamodt
18. 11 lutego 1992   Albertville Kombinacja 14,58 pkt +67,57 pkt   Josef Polig
1.  13 lutego 1994   Lillehammer Zjazd 1:45,75 min - -
5. 15 lutego 1994   Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min +1,88 s   Lasse Kjus
2.  17 lutego 1994   Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +0,08 s   Markus Wasmeier
12. 13 lutego 1998   Nagano Zjazd 1:50,11 min +1,32 s   Jean-Luc Crétier
8. 16 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:34,82 min +1,15 s   Hermann Maier

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
12. 6 lutego 1989   Vail Zjazd 2:10,39 min +1,88 s   Hansjörg Tauscher
42. 8 lutego 1989   Vail Supergigant 1:38,81 min ?   Martin Hangl
13. 8 lutego 1993   Morioka Kombinacja 34,22 pkt ?   Lasse Kjus
5. 11 lutego 1993   Morioka Zjazd 1:32,06 min +1,03 s   Urs Lehmann
42. 13 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +3,43 s   Atle Skårdal
21. 17 lutego 1996   Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +2,88 s   Patrick Ortlieb
DNF 19 lutego 1996   Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min -   Marc Girardelli

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
18. 20 lutego 1986   Bad Kleinkirchheim Zjazd 1:41,03 min +2,54 s   William Besse
32. 23 lutego 1986   Bad Kleinkirchheim Slalom 1:53,81 min +12,98 s   Anders Lundqvist
4. 22 marca 1987   Sälen Gigant 2:31,70 min +1,72 s   Thomas Wolf
2.  26 marca 1987   Hemsedal Zjazd 1:25,72 min +0,08 s   Urs Lehmann
4. 27 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +0,47 s   Kaspar Gilgenrainer
24. 28 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Supergigant 1:35,26 min +2,77 s   Jeremy Nobis
13. 29 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Gigant 2:05,55 min +1,74 s   Gregor Grilc
25. 30 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Slalom 1:42,30 min +6,29 s   Stefan Szałamanow
7. 30 stycznia 1988   Madonna di Campiglio Kombinacja ? ?   Konstantin Czistiakow
5. 5 kwietnia 1989   Aleyska Zjazd 1:28,93 min +0,43 s   Ed Podivinsky
1.  6 kwietnia 1989   Aleyska Supergigant 1:17,59 min - -
7. 7 kwietnia 1989   Aleyska Gigant 2:17,20 min +2,67 s   Jeremy Nobis
22. 8 kwietnia 1989   Aleyska Slalom 1:39,32 min +7,05 s   Sergio Bergamelli

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Whistler Mountain13 marca 1994 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Whistler27 lutego 1993 (zjazd) – 2. miejsce
  2.   Val d'Isère12 grudnia 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  3.   Bormio29 grudnia 1993 (zjazd) – 3. miejsce
  4.   Whistler12 marca 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  5.   Vail16 marca 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  6.   Tignes11 grudnia 1994 (supergigant) – 2. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj