Otwórz menu główne

94. Tour de France rozpoczął się 7 lipca 2007 roku w Londynie a zakończył się 29 lipca 2007 roku w Paryżu. Wyścig składał się z prologu i 20 etapów, w tym 9 etapów płaskich, 6 etapów górskich, 3 etapów pagórkowatych i 3 etapy indywidualnej jazdy na czas. Cała trasa liczyła 3569,9 km.

kolarstwo szosowe Tour de France 2007
2006 2008
Ilustracja
Trasa Tour de France 2007
Data 7 - 29 lipca 2007
Etapów 21
Dystans 3569,9 km
Czas zwycięzcy 91 h 00' 26" (39,226 km/h)
Zgłoszenia 189 kolarzy
Ukończyło wyścig 141 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Hiszpania Alberto Contador
Drugie miejsce Australia Cadel Evans
Trzecie miejsce Brak
Pozostałe klasyfikacje
Górska Kolumbia Mauricio Soler
Punktowa Belgia Tom Boonen
Młodzieżowa Hiszpania Alberto Contador
Najaktywniejszych Hiszpania Amets Txurruka
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Stany Zjednoczone Discovery Channel
Oficjalna strona WWW

Spis treści

KlasyfikacjeEdytuj

Klasyfikację generalną wygrał Hiszpan Alberto Contador, wyprzedzając Australijczyka Cadela Evansa i Amerykanina Leviego Leipheimera. W 2012 roku Leipheimer został jednak zdyskwalifikowany i odebrano mu wyniki z lipca 2007 roku. Na jego miejsce nie awansowano kolejnego zawodnika. Kolumbijczyk Mauricio Soler wygrał klasyfikację górską, Belg Tom Boonen wygrał klasyfikację punktową, a w klasyfikacji młodzieżowej najlepszy był Contador. Najaktywniejszym kolarzem został kolejny Hiszpan, Amets Txurruka[1]. W klasyfikacji drużynowej najlepsza była amerykańska drużyna Discovery Channel.

Drużyny kolarskieEdytuj

W tej edycji TdF wzięło udział 21[2] drużyn:

Faworyci przed wyścigiemEdytuj

W związku z tym, że w wyścigu nie brali udziału poprzedni triumfatorzy: Lance Armstrong i Floyd Landis faworytem według notowań bukmacherów był Aleksandr Winokurow, który nie wystartował w Tour de France 2006 z powodu braku zawodników w drużynie, ale w tym samym roku wygrał Vuelta a España. Pozostałymi faworytami do zwycięstwa to byli Andreas Klöden, trzeci w Tour de France 2006 oraz Alejandro Valverde drugi w Vuelta a España w 2006 roku.

Poniżej przedstawiono notowania bukmacherów[3] z dnia 7 lipca 2007, dnia startu 94. Tour de France, kolarzy którzy mieli największe szanse na wygranie wyścigu.

Kolarz Drużyna Uwagi Zapis ułamkowy Zapis dziesiętny
  Aleksandr Winokurow Astana 15/8 2.87
  Andreas Klöden Astana 3. miejsce Tour de France 2006, zwycięzca Tirreno-Adriatico 4/1 5.00
  Alejandro Valverde Caisse d'Epargne 4/1 5.00
  Cadel Evans Predictor-Lotto 5 miejsce w Tour de France 2006 12/1 13.00
  Carlos Sastre Team CSC 4. miejsce w Tour de France 2006 12/1 13.00
  Levi Leipheimer Discovery Channel 13. miejsce w Tour de France 2006 16/1 17.00
  Andriej Kaszeczkin Astana 16/1 17.00
  Dienis Mieńszow Rabobank 6. miejsce w Tour de France 2006 18/1 19.00
  Fränk Schleck Team CSC Zwycięzca 15. etapu do Alpe D'Huez w 2006. 11. miejsce w Tour de France 2006 22/1 23.00
  Christophe Moreau AG2R Prévoyance 8. miejsce w Tour de France 2006, zwycięzca Critérium du Dauphiné Libéré w 2007 22/1 23.00
  Władimir Karpiec Caisse d'Epargne Zwycięzca klasyfikacji młodzieżowej w Tour de France 2004 25/1 26.00
  Alberto Contador Discovery Channel Zwycięzca Paryż-Nicea w 2007 28/1 29.00
  Michael Rogers T-Mobile Team 10. miejsce w Tour de France 2006; trzykrotny mistrz świata w jeździe indywidualnej na czas 40/1 41.00
  Óscar Pereiro Caisse d'Epargne 2. miejsce w Tour de France 2006 50/1 51.00

Afery dopingoweEdytuj

Już przed rozpoczęciem wyścigu atmosfera wokół niego nie była przyjemna. Wszyscy kolarze zgłoszeni do tegorocznego Touru musieli podpisać specjalne oświadczenia. Zawierały one m.in. stwierdzenia, że kolarz nie jest zamieszany w używanie niedozwolonego dopingu, a w przypadku potwierdzenia stosowania zabronionego dopingu oprócz sankcji wynikających z przepisów UCI kolarz poniesie karę finansową w wysokości rocznych zarobków.

Pomimo takich środków przedsięwziętych przez organizatorów wyścigu nie obyło się bez skandali dopingowych. Pierwszy skandal związany był z osobą niemieckiego kolarza Patrika Sinkiewitza z grupy T-Mobile Team. Do wiadomości publicznej 18 lipca 2007 dotarły informację, iż stwierdzono u niego podwyższony poziom testosteronu. Kolarz ten nie brał już udziału w wyścigu, gdyż w efekcie zderzenia z kibicem podczas 8. etapu, nie przystąpił kolejnego dnia do wyścigu. W efekcie ogłoszenia tych informacji, dwie publiczne niemieckie stacje ZDF oraz ARD wycofały się z relacjonowania wyścigu na żywo[4]. Testy antydopingowe, których wyniki były pozytywne przeprowadzono 8 czerwca podczas obozu treningowego w Pirenejach grupy T-Mobile Team. Niemiecki kolarz poprosił o analizę próbki B. Jednak zanim została ona zakończona, zrezygnował z niej i przyznał się do smarowania ramion maścią żelową zawierającą testosteron podczas obozu treningowego[5].

Kolejny skandal związany był z drużyną Astana, która po 15 etapie, w dzień odpoczynku 24 lipca, wycofała się z wyścigu w związku z przeciekiem informacji, iż w próbce A pobranej od Aleksandra Winokurowa po 13 etapie indywidualnej jazdy na czas, wygranym przez kazaskiego kolarza stwierdzono doping krwi. U Kazacha stwierdzono obecność dwóch różnych rodzajów czerwonych krwinek, czyli wykryto u niego transfuzję krwi od zgodnego dawcy. W momencie wycofania się drużyny zajmowała ona pierwsze miejsce w klasyfikacji drużynowej, a dwaj jej członkowie zajmowali wysokie miejsca w klasyfikacji generalnej. Andreas Klöden był 5 a Andriej Kaszeczkin był 8. Warto zaznaczyć, iż w świetle przepisów dopiero pozytywny wynik próbki B może być podany do wiadomości publicznej i w wyniku tego możliwa jest dyskwalifikacja. Dlatego w tym wypadku organizatorzy poprosili o wycofanie się ekipy Astana[6]. Aleksander Winokurow nie przyznał się do stosowania dopingu. W oświadczeniu jakie opublikował stwierdził, że "by zrobić, to o co się go oskarza trzeba być szalonym, a on szalony nie jest". Stwierdzenie to ma swoje podstawy, gdyż Winokurow nie miał już szans na wygranie wyścigu mając ponad 30 minutową stratę do lidera, a wygranie etapu oznacza konieczność poddania się kontroli antydopingowej. Ponadto kolarz dodał po rozmowach z swoimi lekarzami, iż obecność dwóch rodzajów czerwonych krwinek może wynikać z wypadku jakiemu uległ Kazach podczas 5. etapu Touru. 30 lipca 2007 po opublikowaniu pozytywnego wyniku próbki B Winokurow został zwolniony przez Astanę[7].

Przed rozpoczęciem 16 etapu w dniu 25 lipca sześć ekip francuskich (AG2R, Agritubel, Bouygues Telecom, Cofidis, Crédit Agricole, Française des Jeux) i dwie niemieckie (Gerolsteiner, T-Mobile) siedząc na ziemi przez kilka minut po rozpoczęciu etapu protestowało przeciwko dopingowi w kolarstwie. Niestety wśród protestujących byli również winni. Włoski kolarz Cristian Moreni z ekipy Cofidis stosował doping. W próbce pobranej od niego po 11. etapie wykryto podwyższony poziom testosteronu. Francuska ekipa, nie czekając na prośby organizatorów wyścigu, wycofała się z niego. Włoski kolarz, nie prosząc o kontrekspertyzę, automatycznie przyznał się do winy[8].

Inny charakter miała afera związana z duńskim kolarzem Michaelem Rasmussenem. Na miesiąc przed rozpoczęciem Tour de France 2007 kolarz ten miał na koncie dwa ostrzeżenia od UCI związane z jego nieobecnością w miejscu jakie wskazał. Kolejne ostrzeżenie groziło sankcjami.Podczas trwania wyścigu, gdy po 16. etapie Rasmussen miał ponad 3 minutową przewagę nad drugim w klasyfikacji Alberto Contadorem oraz walczył o wygraną w klasyfikacji górskiej, został on wycofany przez ekipę Rabobank. Powodem tej decyzji było oszukanie kierownictwa ekipy, do której dotarły informacje od włoskiego dziennikarza. Stwierdził on, iż widział Duńczyka we Włoszech, w momencie, gdy ten poinformował swoją drużynę, że przygotowuje się w Meksyku, rodzinnym kraju żony[9].

Dzień po zakończeniu wyścigu, 30 lipca ogłoszono, iż u hiszpańskiego kolarza Ibana Mayo stwierdzono pozytywny wynik testu antydopingowego wykrywając u niego EPO. Próbki pobrane zostały 24 lipca podczas drugiego dnia odpoczynku[10].

W efekcie całego zamieszania związanego z dopingiem wokół wyścigu wzmogła się wojna pomiędzy organizatorami a unią kolarską. Organizatorzy wyścigu oskarżyli UCI między innymi o niesprawne działanie. Miało to związek ze sprawą Rasmussena, który nie zostałby dopuszczony do wyścigu w przypadku przekazania przez UCI odpowiednich informacji.

Trzeci w klasyfikacji generalnej Amerykanin Levi Leipheimer został w 2012 roku zdyskwalifikowany za doping. Jedną z sankcji było unieważnienie wszystkich wyników uzyskanych w latach 1999-2006 oraz lipcu 2007, w tym wyników z Tour de France[11].

EtapyEdytuj

Etap Data Trasa Dystans Zwycięzca
P 7 lipca   Londyn   ITT 7,9 km   Fabian Cancellara
1 8 lipca   Londyn  Canterbury   203,0 km   Robbie McEwen
2 9 lipca Dunkierka  Gandawa   168,5 km   Gert Steegmans
3 10 lipca   WaregemCompiègne   236,5 km   Fabian Cancellara
4 11 lipca Villers-CotterêtsJoigny   193,0 km   Thor Hushovd
5 12 lipca ChablisAutun   182,5 km   Filippo Pozzato
6 13 lipca Semur-en-AuxoisBourg-en-Bresse   199,5 km   Tom Boonen
7 14 lipca Bourg-en-BresseLe Grand-Bornand   197,5 km   Linus Gerdemann
8 15 lipca Le Grand-BornandTignes   165,0 km   Michael Rasmussen
16 lipca Dzień przerwy
9 17 lipca Val d’IsèreBriançon   159,5 km   Mauricio Soler
10 18 lipca allardMarsylia   229,5 km   Cédric Vasseur
11 19 lipca MarsyliaMontpellier   182,5 km   Robert Hunter
12 20 lipca MontpellierCastres   178,5 km   Tom Boonen
13 21 lipca Albi   ITT 54,0 km   Cadel Evans[12]
14 22 lipca MazametPlateau de Beille   197,0 km   Alberto Contador
15 23 lipca FoixLoudenvielle   196,0 km   Kim Kirchen[13]
24 lipca Dzień przerwy
16 25 lipca OrthezCol d'Aubisque   218,5 km   Michael Rasmussen
17 26 lipca PauCastelsarrasin   188,5 km   Daniele Bennati
18 27 lipca CahorsAngoulême   211,0 km   Sandy Casar
19 28 lipca CognacAngoulême   ITT 55,5 km   Levi Leipheimer
20 29 lipca MarcoussisParyż (Champs-Élysées)   130,0 km   Daniele Bennati

Liderzy klasyfikacji po etapachEdytuj

Etap Zwycięzca Klasyfikacja generalna
 
Klasyfikacja punktowa
 
Klasyfikacja górska
 
Klasyfikacja młodzieżowa
 
Klasyfikacja drużynowa
 
P Fabian Cancellara Fabian Cancellara Fabian Cancellara Brak Władimir Gusiew Astana
1 Robbie McEwen Robbie McEwen David Millar
2 Gert Steegmans Tom Boonen
3 Fabian Cancellara Stéphane Augé
4 Thor Hushovd
5 Filippo Pozzato Erik Zabel Sylvain Chavanel Team CSC
6 Tom Boonen Tom Boonen
7 Linus Gerdemann Linus Gerdemann Linus Gerdemann T-Mobile Team
8 Michael Rasmussen Michael Rasmussen Michael Rasmussen Rabobank
9 Mauricio Soler Alberto Contador Caisse d'Epargne
10 Cédric Vasseur Team CSC
11 Robert Hunter
12 Tom Boonen
13 Cadel Evans Astana
14 Alberto Contador Discovery Channel
15 Kim Kirchen Astana
16 Michael Rasmussen Mauricio Soler Discovery Channel
17 Daniele Bennati Alberto Contador
18 Sandy Casar
19 Levi Leipheimer Cadel Evans
20 Daniele Bennati
Klasyfikacja końcowa Alberto Contador Tom Boonen Mauricio Soler Alberto Contador Discovery Channel
  • Na pierwszym etapie Fabian Cancellara (zwycięzca prologu) jechał w żółtej koszulce, a Andreas Klöden w zielonej koszulce (drugi w prologu).
  • Na ósmym etapie lider klasyfikacji generalnej, Linus Gerdemann, włożył żółtą koszulkę, a drugi w klasyfikacji młodzieżowej, Mauricio Soler włożył białą koszulkę.
  • Na etapach od 9. do 16. lider klasyfikacji generalnej Michael Rasmussen nosi żółtą koszulkę. Na 9. etapie koszulkę lidera klasyfikacji górskiej włożył Sylvain Chavanel (drugi w klasyfikacji górskiej), a w etapach od 10. do 16. Mauricio Soler.
  • 24 lipca Team Astana wycofała się po pozytywnym wyniku testu Aleksandra Winokurowa, wskazującym na nielegalną transfuzję krwi.
  • 25 lipca, zaraz po zwycięstwie Rasmussena w 16. etapie, grupa Rabobank usunęła go z Tour de France za oszukiwanie swojej drużyny i podejrzenia o stosowanie dopingu.
  • Podczas 17. etapu nikt nie nosił żółtej koszulki po wycofaniu Rasmussena.
  • W etapach 18. do 20. lider klasyfikacji generalnej Alberto Contador nosił żółtą koszulkę. Białą koszulkę założył trzeci w klasyfikacji młodzieżowej Amets Txurruka, ponieważ drugi w tej klasyfikacji, Mauricio Soler, był liderem klasyfikacji górskiej.
  • Freddy Bichot został wybrany najbardziej walecznym kolarzem 20. etapu. Po 19. etapie, jeździe indywidualnej na czas, Amets Txurruka został wybrany najbardziej walecznym kolarzem w całym wyścigu.

Klasyfikacje końcoweEdytuj

Klasyfikacja generalnaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1   Alberto Contador   Discovery Channel 91 h 00' 26"
2   Cadel Evans Predictor-Lotto +23"
DSQ   Levi Leipheimer Discovery Channel +31"
4   Carlos Sastre Team CSC +7' 08"
5   Haimar Zubeldia Euskaltel-Euskadi +8' 17"
6   Alejandro Valverde Caisse d'Epargne +11' 37"
7   Kim Kirchen T-Mobile Team +12' 18"
8   Jarosław Popowycz Discovery Channel +12' 25"
9   Mikel Astarloza Euskaltel-Euskadi +14' 14"
10   Óscar Pereiro Caisse d'Epargne +14' 25"

Klasyfikacja punktowaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1   Tom Boonen   Quick Step 256
2   Robert Hunter Barloworld 234
3   Erik Zabel Team Milram 232
4   Thor Hushovd Crédit Agricole 186
5   Sébastien Chavanel FdJ 181
6   Daniele Bennati Lampre-Fondital 160
7   Robert Förster Team Gerolsteiner 140
8   Fabian Cancellara Team CSC 112
8   Cadel Evans Predictor-Lotto 109
10   Alberto Contador Discovery Channel 88

Klasyfikacja górskaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1   Mauricio Soler   Barloworld 206
2   Alberto Contador Discovery Channel 128
3   Jarosław Popowycz Discovery Channel 105
4   Cadel Evans Predictor-Lotto 92
5   Laurent Lefevre Bouygues Télécom 85
6   Juan Manuel Garate Quick Step 77
7   Carlos Sastre Team CSC 74
8   Juan José Cobo Saunier Duval-Prodir 68
9   Levi Leipheimer Discovery Channel 64
10   Haimar Zubeldia Euskaltel-Euskadi 64

Klasyfikacja młodzieżowaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1   Alberto Contador   Discovery Channel 91 h 00' 26"
2   Mauricio Soler Barloworld +16' 51"
3   Amets Txurruka Euskaltel-Euskadi +49' 34"
4   Bernhard Kohl Team Gerolsteiner +1 h 13' 27"
5   Kanstancin Siucou Barloworld +1 h 15' 16"
6   Thomas Dekker Rabobank +1 h 30' 34"
7   Linus Gerdemann T-Mobile Team +1 h 30' 47"
8   Władimir Gusiew Discovery Channel +1 h 33' 50"
9   Thomas Lövkvist FdJ +2 h 22' 50"
10   Andrij Hrywko Team Milram +2 h 41' 41"

Klasyfikacja drużynowaEdytuj

Pozycja Drużyna Czas
1   Discovery Channel 273 h 12' 52"
2   Caisse d'Epargne +19' 36"
3   Team CSC +22' 10"
4   Rabobank +36' 24"
5   Euskaltel-Euskadi +46' 46"
6   Saunier Duval-Prodir +1 h 44' 33"
7   Predictor-Lotto +1 h 50' 21"
8   Lampre-Fondital +2 h 19' 41"
9   Crédit Agricole +2 h 25' 44"
10   AG2R Prévoyance +2 h 26' 08"

PrzypisyEdytuj

  1. PRIX DE LA COMBATIVITÉ: PALMARÈS DES COMBATIFS (fr.)
  2. Les équipes du Tour de France 2007 (fr.)
  3. Notowania pochodzą ze strony skybet.com pobrane 7 lipca o godzinie 11
  4. International Herald Tribune: T-Mobile rider Patrik Sinkewitz tests positive before the Tour de France (ang.) – (18/07/2007)
  5. BBC: Sinkewitz fired after confession(ang.) – (31/07/2007)
  6. Tour de France informacja prasowa: "Le Tour de France obtains the withdrawal of the Astana team" (ang.) – (25/07/2007)
  7. L'equipe: Vinokourov licencié (fr.) – (30/07/2007)
  8. Moreni contrôlé positif, L’Équipe, 25 lipca 2007 [dostęp 2007-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2009-10-23] (fr.).
  9. Rasmussen quitte le Tour, L’Équipe, 25 lipca 2007 [dostęp 2007-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-19] (fr.).
  10. Mayo positif et suspendu, L’Équipe, 30 lipca 2007 [dostęp 2007-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2009-08-03] (fr.).
  11. Six former Armstrong USPS teammates receive bans from USADA (ang.)
  12. Etap wygrał Aleksandr Winokurow, jednak nie przeszedł testu antydopingowego po 15. etapie i zwycięstwo w 13. etapie przyznano drugiemu na mecie Cadelowi Evansowi.
  13. Etap wygrał Aleksandr Winokurow, jednak nie przeszedł testu antydopingowego po 15. etapie i zwycięstwo w 15. etapie przyznano drugiemu na mecie Kimowi Kirchenowi.

Linki zewnętrzneEdytuj