Otwórz menu główne

93. Tour de France rozpoczął się 1 lipca 2006 w Strasburgu, a zakończył się 23 lipca w Paryżu. Wyścig składał się z 21 etapów, w tym 10 etapów płaskich, 3 etapów pagórkowatych, 5 etapów górskich i 3 etapów jazdy indywidualnej na czas. Trasa wyścigu liczyła 3657 km. Był to pierwszy wyścig nowego dyrektora Tour de France Christiana Proudhomme’a, pierwszy wyścig po dominacji Lance’a Armstronga oraz pierwszy wyścig od 1999 roku, w którym nie jechał wcześniejszy triumfator.

kolarstwo szosowe Tour de France 2006
2005 2007
Ilustracja
Trasa Tour de France 2006
Data 1 - 23 lipca 2006
Etapów 21
Dystans 3657 km
Czas zwycięzcy 89h 40' 27" (40,789 km/h)
Zgłoszenia 176 kolarzy
Ukończyło wyścig 139 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Hiszpania Óscar Pereiro Sio
Drugie miejsce Niemcy Andreas Klöden
Trzecie miejsce Hiszpania Carlos Sastre
Pozostałe klasyfikacje
Górska Dania Michael Rasmussen
Punktowa Australia Robbie McEwen
Młodzieżowa Włochy Damiano Cunego
Najaktywniejszych Hiszpania David de la Fuente
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Niemcy T-Mobile Team
Oficjalna strona WWW

Spis treści

KlasyfikacjeEdytuj

Klasyfikację generalną wygrał Amerykanin Floyd Landis, wyprzedzając Hiszpana Óscara Pereiro Sio i Niemca Andreasa Klödena. Po dyskwalifikacji Amerykanina na pierwsze miejsce awansował Pereiro Sio, drugi był Klöden, a na trzecie miejsce wskoczył kolejny Hiszpan - Carlos Sastre. Duńczyk Michael Rasmussen wygrał klasyfikację górską, Australijczyk Robbie McEwen wygrał klasyfikację punktową, a Włoch Damiano Cunego był najlepszy w klasyfikacji młodzieżowej. Najaktywniejszym kolarzem został Hiszpan David de la Fuente[1]. W klasyfikacji drużynowej najlepsza była niemiecka drużyna T-Mobile Team.

Przed startemEdytuj

Już przed startem wyścigowi towarzyszyły duże emocje. Na kilka dni przed prologiem ze startu wykluczeni zostali faworyci: Jan Ullrich, Ivan Basso, Francisco Mancebo i wielu innych. Miało to związek z wielką aferą dopingową (Operación Puerto), która rozpętała się kilka tygodni wcześniej w Hiszpanii wokół osoby doktora Eufemiano Fuentesa, w którego gabinecie miały się rzekomo odbywać zabiegi transfuzji krwi, a który również miał wymienionym kolarzom aplikować zabronione przez UCI środki wspomagające. Pośrednio, ofiarą tej afery padł również inny faworyt wyścigu, Aleksandr Winokurow, którego drużyna Astana-Würth została zdziesiątkowana po wykluczeniach z wyścigu. Liczba 4 zawodników, która nie została wyeliminowana z tejże drużyny, była bowiem za małą liczbą dla jednej grupy kolarskiej, aby mogła ona wystartować w wyścigu[2].

Po 3. etapie wycofał się kolejny faworyt, Alejandro Valverde, dotychczasowy lider UCI ProTour 2006. Spowodowane to było kraksą, w jakiej uczestniczył ten kolarz i złamaniem przez niego prawego obojczyka[3].

OpisEdytuj

Ze względu na brak zawodników w peletonie uznawanych za faworytów przed startem przebieg wyścigu był zaskakujący. Po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat koszulka lidera zmieniała właściciela dziesięć razy. Drużyny posiadające w swoim składzie aktualnego lidera nie starały się bronić tej koszulki. Na 13. etapie z Béziers do Montélimar grupa Phonak zezwoliła na ucieczkę, która uzyskała prawie 30 minut przewagi, a biorący w niej udział zawodnik Óscar Pereiro Sio odebrał żółtą koszulkę Floydowi Landisowi.

Jednak 93. Tour de France będzie kojarzony dzięki trzem innym etapom. Na 16. etapie z Bourg-d’Oisans do La Toussuire liderem był Floyd Landis. Był to ciężki etap górski: dwie premie górskie poza kategorią, i po jednej premii górskiej pierwszej oraz drugiej kategorii. Na podjeździe pod ostatnią premię górską (pierwszej kategorii) La Toussuire (gdzie kończył się etap) lider przeżył poważny kryzys, nie był w stanie odpowiedzieć na ataki innych kolarzy i powoli zaczął tracić czas do swoich głównych rywali. Na metę przyjechał ze stratą 10'04” do zwycięzcy dzięki pomocy kolegi z drużyny Axela Merckxa. Po tym etapie jego strata do głównych rywali wynosiła ponad 8 minut, zajmował 11. miejsce i nie liczył się w rywalizacji o końcowy triumf, przynajmniej nie powinien się liczyć.

Jednak następnego dnia zaskoczył wszystkich. 17. etap z Saint-Jean-de-Maurienne do Morzine również był górskim etapem. Na jego trasie znajdowały się z dwie premie górskie pierwszej kategorii i po jednej premii górskiej trzeciej, drugiej kategorii oraz poza kategorią. Floyd Landis zaatakował swoich rywali na ponad 100 km przed metą. Nie ruszyła żadna grupa zawodników by zlikwidować jego akcję. Landis dogonił i wyprzedził grupki kolarzy jadących przed peletonem, a następnie wygrał etap odrabiając prawie całą stratę do rywali i z 11. miejsca awansował na miejsce 3. mając odpowiednio 30 sekund i 18 sekund straty do Óscara Pereiro Sio i Carlosa Sastre. Następnego dnia podczas indywidualnej jazdy na czas pokonał swoich głównych rywali i zapewnił sobie wystarczającą przewagę by podczas ostatniego etapu, zwanego etapem przyjaźni, dojechać do mety bez walki na lotnych premiach, czy też na finiszu.

DopingEdytuj

Dobra jazda Floyda Landisa na 17. etapie wynikała z niedozwolonego dopingu. Wyniki przebadania próbek krwi pobranych po tym etapie wykazały podwyższony poziom testosteronu (zarówno w próbce A, jak i B). Oznaczało to dyskwalifikację Amerykanina. Po zakończeniu procesu w przedmiocie dyskwalifikacji Amerykanina, 22 września 2007 roku, zwycięzcą ogłoszono drugiego w klasyfikacji Óscara Pereiro.[4].

Czterech kolejnych amerykańskich kolarzy: Levi Leipheimer, George Hincapie, Christian Vande Velde i David Zabriskie zostało w 2012 roku zdyskwalifikowanych za doping. Hincapie i Vande Velde utracili wszystkie wyniki z lat 2004-2006, Leipheimer z lat 1999-2006 i lipca 2007, a Zabriskie z lat 2003-2006[5].

DrużynyEdytuj

EtapyEdytuj

Etap Data Trasa Dystans Zwycięzca
P 1 lipca Strasburg   ITT 7,5 km   Thor Hushovd
1 2 lipca Strasburg   183,0 km   Jimmy Casper
2 3 lipca ObernaiEsch-sur-Alzette   223,0 km   Robbie McEwen
3 4 lipca Esch-sur-Alzette  Valkenburg   216,0 km   Matthias Kessler
4 5 lipca   HuySaint-Quentin   215,0 km   Robbie McEwen
5 6 lipca BeauvaisCaen   219,0 km   Óscar Freire
6 7 lipca LisieuxVitré   184,0 km   Robbie McEwen
7 8 lipca Saint-GrégoireRennes   ITT 52,0 km   Serhij Honczar
8 9 lipca Saint-Méen-le-GrandLorient   177,0 km   Sylvain Calzati
10 lipca Dzień przerwy
9 11 lipca BordeauxDax   170,0 km   Óscar Freire
10 12 lipca Cambo-les-BainsPau   193,0 km   Juan Miguel Mercado
11 13 lipca TarbesVal d’Aran   208,0 km   Dienis Mieńszow
12 14 lipca LuchonCarcassonne   211,0 km   Jarosław Popowycz
13 15 lipca BéziersMontélimar   231,0 km   Jens Voigt
14 16 lipca MontélimarGap   181,0 km   Pierrick Fédrigo
17 lipca Dzień przerwy
15 18 lipca GapAlpe d'Huez   187,0 km   Fränk Schleck
16 19 lipca Le Bourg-d’OisansLa Toussuire   182,0 km   Michael Rasmussen
17 20 lipca Saint-Jean-de-MaurienneMorzine   199,0 km   Floyd Landis
18 21 lipca MorzineMâcon   193,0 km   Matteo Tosatto
19 22 lipca Le CreusotMontceau-les-Mines   ITT 56,0 km   Serhij Honczar
20 23 lipca SceauxParyż (Champs-Élysées)   152,0 km   Thor Hushovd

Liderzy klasyfikacji po etapachEdytuj

Klasyfikacje końcoweEdytuj

Klasyfikacja generalnaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
DSQ   Floyd Landis   Phonak 89 h 39' 30"
1.   Óscar Pereiro Caisse d'Epargne 89 h 40' 27"
2.   Andreas Klöden T-Mobile +32"
3.   Carlos Sastre CSC +2' 16"
4.   Cadel Evans Lotto +4' 11"
5.   Dienis Mieńszow Rabobank +6' 09"
6.   Cyril Dessel Ag2r +7' 44"
7.   Christophe Moreau Ag2r +8' 40"
8.   Haimar Zubeldia Euskaltel +11' 08"
9.   Michael Rogers T-Mobile +14' 10"
10.   Fränk Schleck CSC +16' 49"

Klasyfikacja punktowaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1.   Robbie McEwen   Lotto 288
2.   Erik Zabel Milram 199
3.   Thor Hushovd Crédit Agricole 195
4.   Bernhard Eisel FdJ 176
5.   Luca Paolini Liquigas 174
6.   Iñaki Isasi Euskaltel 130
7.   Francisco Ventoso Saunier 128
8.   Cristian Moreni Cofidis 116
9.   Jimmy Casper Cofidis 98
10.   Óscar Pereiro Caisse d'Epargne 88

Klasyfikacja górskaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1.   Michael Rasmussen   Rabobank 166
2.   David de la Fuente Saunier 113
3.   Carlos Sastre CSC 99
4.   Fränk Schleck CSC 96
5.   Michael Boogerd Rabobank 93
6.   Damiano Cunego Lampre 80
7.   Cyril Dessel Ag2r 72
DSQ   Levi Leipheimer Gerolsteiner 66
9.   Andreas Klöden T-Mobile 64
10.   Óscar Pereiro Caisse d'Epargne 63

Klasyfikacja młodzieżowaEdytuj

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1.   Damiano Cunego   Lampre 89 h 58' 49"
2.   Markus Fothen Gerolsteiner +38"
3.   Matthieu Sprick Bouygues +1 h 29' 12"
4.   David de la Fuente Saunier +1 h 36' 00"
5.   Moisés Dueñas Agritubel +1 h 48' 40"
6.   Thomas Lövkvist FdJ +1 h 52' 54"
7.   Francisco Ventoso Saunier +2 h 22' 03"
8.   Joost Posthuma Rabobank +2 h 32' 41"
9.   Benoît Vaugrenard FdJ +2 h 33' 12"
10.   Pieter Weening Rabobank +2 h 36' 44"

Klasyfikacja drużynowaEdytuj

Pozycja Drużyna Czas
1.   T-Mobile 269 h 08' 46"
2.   CSC +17' 04"
3.   Rabobank +23' 26"
4.   AG2R Prévoyance +33' 19"
5.   Caisse d'Épargne +56' 53"
6.   Lampre-Fondital +57' 37"
7.   Gerolsteiner +1 h 45' 25"
8.   Discovery Channel +2 h 19' 17"
9.   Euskaltel-Euskadi +2 h 26' 38"
10.   Phonak +2 h 49' 06"

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj