Otwórz menu główne
Ziemie Turyngów w Państwie frankijskim
Ziemie Turyngów przed zajęciem przez Państwo frankijskie

Turyngowie – lud germański, zamieszkujący tereny pomiędzy Łabą, górami Harz i Turyńskim Lasem (obecnie tereny krajów związkowych Turyngii i Saksonii). Stanowił odłam germańskiego ludu Hermundurów, przybyłych na obszary Niemiec środkowych w I wieku.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pod koniec IV wieku Turyngowie stanęli na czele księstwa plemiennego ludów germańskich osiadłych między środkową Łabą i Wezerą, który pod panowaniem króla Bisinusa (połowa V wieku) poszerzył granice wpływów po górny Men i Dunaj (pobił m.in. Cherusków nad środkową Wezerą). Po śmierci Bisinusa (ok. 457) księstwo uległo podziałowi pomiędzy jego trzech synów Badericha, Herminafrieda i Berthachara. W konsekwencji umożliwiło to podbój ziem Turyngów przez Franków pod wodzą Chlotara i Teodeberta wspomaganych przez Sasów i zakończonego bitwą pod Burgscheidungen w 531 r.[1]

W 830 roku na wschód od ziem Turyngów za rzeką Soławą leżały ziemie Słowian, od których oddzielała ich Limes Sorabicus.

Kultura materialnaEdytuj

Słabo poznane jest archeologicznie osadnictwo Turyngów. Więcej informacji na temat ich kultury dostarczają cmentarzyska.

Obrządek pogrzebowyEdytuj

Na terenach zamieszkiwanych przez Turyngów odkryto cmentarzyska rzędowe, składające się przeciętnie z 40 do 80 grobów. Cechą szczególną, wyróżniającą Turyngów są pochówki koni, towarzyszące ludzkim. Praktykowano również pochówki psów. Odrębną kategorię stanowią groby bogate. Występowały w nich pochówki arystokracji na wozach oraz bogate wyposażenie grobowe[2].

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Multimedialna Encyklopedia Powszechna 2003

PrzypisyEdytuj

  1. The History of the Franks str. 128 wyd. Penguin 1974 Londyn
  2. Magdalena Mączyńska: Światło z popiołu Wędrówki ludów w Europie w IV i V wieku. Warszawa: Trio, 2013, s. 248–249. ISBN 978-83-7436-320-4.