Ulica Barska w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Barska – ulica w dzielnicy Ochota w Warszawie.

Ulica Barska w Warszawie
Ochota
Ilustracja
Siedziba Państwowej Inspekcji Pracy (nr 28/30)
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 620 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg światła plac Narutowicza,
ul. Grójecka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Kaliska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Białobrzeska
Ikona ulica ślepy koniec.svg
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Barska w Warszawie
Ulica Barska w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Barska w Warszawie
Ulica Barska w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Barska w Warszawie
Ulica Barska w Warszawie
Ziemia52°13′08,2″N 20°58′39,8″E/52,218944 20,977722

Ulica została wytyczona ok. 1900 na gruntach wsi Czyste na odcinku od ul. Kaliskiej do ul. Szczęśliwickiej, wydłużona o odcinek przy placu Narutowicza przed rokiem 1928. Na znacznej długości jest to ulica jednokierunkowa, w całości jednojezdniowa. Obecnie kończy się ślepo przy Hali Kopińskiej.

HistoriaEdytuj

Pierwotnie większa część ulicy należała do kolonii Czyste, mniejsze odcinki do kolonii Romanówka, Flora, Pytlasówka powstałych na początku XX wieku. Pierwotna zabudowa z racji bliskości terenów fortecznych składała się głównie z jednopiętrowych i parterowych kamieniczek. Zakaz wznoszenia wyższych budynków uchylono w 1909 roku, co zaowocowało powstaniem wyższych budynków.

Wraz z najbliższą okolicą przyłączona do Warszawy w 1916. Nazwę ulicy nadano oficjalnie w 1919[1]. Pochodzi od miasta Bar na Podolu – ważnej twierdzy w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów i miejsca zawiązania konfederacji barskiej.

Przed II wojną światową ulica ta na odcinku do Kaliskiej miała charakter spółdzielczo-inteligencki, za Kaliską zaś proletariacko-fabryczny. Około 1930 r. pod numerem 28/30 wzniesiono gmach fabryki czekolady firmy Plutos.

10 lutego 1944 przed murem ogrodu księży Orionistów Niemcy w odwecie za udany zamach na Franza Kutscherę przeprowadzili uliczną egzekucję zakładników. Ofiary tej zbrodni upamiętnia pamiątkowa tablica projektu Karola Tchorka. Znajdujący się na niej napis informuje o rozstrzelaniu w tym miejscu 140 Polaków. W rzeczywistości nie wiadomo, ilu dokładnie Polaków zostało straconych w tym miejscu, gdyż tego dnia zbiorowe egzekucje miały także miejsce przy ul. Wolskiej 79/81 oraz w ruinach getta (liczba podana na tablicy została zaczerpnięta z niemieckiego obwieszczenia)[2].

W sierpniu 1944 w pierwszych dniach powstania warszawskiego ulicę opanowali powstańcy por. Andrzeja Chyczewskiego ps. Gustawa. 4 sierpnia dotarły tu oddziały RONA, a otoczeni powstańcy walczyli do 10 sierpnia. W nocy z 10/11 sierpnia 90 powstańców z reduty barskiej przebiło się przez okrążenie do Lasów Chojnowskich. W czasie tego oblężenia ulica została zniszczona i splądrowana przez rosyjskich kolaborantów brigadeführera SS Bronisława Kaminskiego.

Mimo zniszczeń które dotknęły zabudowę w roku 1944 przy ulicy przetrwało kilka domów spółdzielczych z okresu międzywojennego oraz projektowany przez Oskara Sosnowskiego Dom Izb Rzemieślniczych świętego Antoniego Padewskiego, który otrzymał formy historyzującego modernizmu.

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 264. ISBN 83-86619-97X.
  2. Regina Domańska: Pawiak – więzienie Gestapo. Kronika lat 1939-1944. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 419.

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Barska, Jerzy S. Majewski, gazeta.pl, dostęp [24.02.2008]