Otwórz menu główne

Ulica Władysława Reymonta w Katowicach

ulica w Katowicach

Ulica Władysława Reymonta w Katowicach (do 1922[2] i w latach 1939−1945[3] Godullastraße[4][5][6]) − jedna z zabytkowych ulic w katowickiej dzielnicy Śródmieście.

herb Katowic Katowice
ulica Władysława Reymonta
Śródmieście
Długość: 672 m[1]
ulica Władysława Reymonta
ulica Władysława Reymonta
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0m ul. Wojewódzka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 130m ul. Henryka Dąbrowskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 220m ul. Jagiellońska (pl. B. Chrobrego)
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 340m ul. Juliusza Ligonia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 450m ul. Powstańców
Ikona ulica z prawej.svg 555m ul. Rybnicka
Ikona ulica koniec T.svg 672m ul. Rybnicka
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
ulica Władysława Reymonta
ulica Władysława Reymonta
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Władysława Reymonta
ulica Władysława Reymonta
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
ulica Władysława Reymonta
ulica Władysława Reymonta
Ziemia50°15′08,6″N 19°01′32,6″E/50,252386 19,025718
Modernistyczny budynek na rogu ul. H. Dąbrowskiego i ul. W. Reymonta 6

PrzebiegEdytuj

Ulica rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania z ulicą Wojewódzką, krzyżuje się z ulicą Henryka Dąbrowskiego oraz ulicą Jagiellońską (rejon placu Bolesława Chrobrego z pomnikiem Józefa Piłsudskiego). Następnie biegnie obok Gmachu Sejmu Śląskiego, ulicy Juliusza Ligonia, ulicy Powstańców. Kończy swój bieg przy ulicy Rybnickiej.

Dnia 17 lutego 1945 uruchomiono pierwszą katowicką linię autobusową. Autobus odjeżdżał z ul. Władysława Reymonta w kierunku Lublińca[7].

Obiekty i instytucjeEdytuj

W latach trzydziestych XX wieku powstał zespół kamienic funkcjonalistycznych o bardzo wysokim standardzie, mieszczących się m.in. przy ul. PCK, ul. Henryka Jordana, ul. J. Rymera, ul. M. Curie–Skłodowskiej, ul. Wł. Reymonta, ul. Henryka Dąbrowskiego[8].

Przy ulicy Władysława Reymonta znajdują się następujące zabytkowe obiekty:

  • kamienica mieszkalna (ul. Wł. Reymonta 4), wybudowana w dwudziestoleciu międzywojennym w stylu funkcjonalizmu[9];
  • międzywojenna kamienica (ul. Wł. Reymonta 6, róg z ul. H. Dąbrowskiego 24), projektu Karola Schayera, wzniesiona w 1937 w stylu funkcjonalizmu[9]; wpisana do rejestru zabytków 3 grudnia 2009 (nr rej.: A/289/09), ochroną objęto bryłę i elewację budynku[10]; w dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 6 istniała siedziba Śląskiego Klubu Szermierczego[11];
  • dawny gmach administracyjny Ogólno-Miejscowej Kasy Chorych (obecnie Akademia Medyczna), ul. Wł. Reymonta 8/10, projektu Stanisława Gruszki[9], wzniesiony w latach 1938−1939[12] w stylu funkcjonalizmu[9];
  • pięciopiętrowy murowany budynek mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 14), wzniesiony w 1926, posiada drewniany dach kryty papą; wartość budynku na dzień 1 września 1939 wynosiła 700 000 złotych[13];
  • czteropiętrowy murowany budynek mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 16), wzniesiony w 1926, posiada drewniany dach kryty papą; wartość budynku na dzień 1 września 1939 wynosiła 700 000 złotych[13];
  • czteropiętrowy murowany budynek mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 18), wzniesiony po 1922, posiada drewniany dach kryty papą; wartość budynku na dzień 1 września 1939 wynosiła 700 000 złotych[14];
  • murowany budynek mieszkalno-biurowy (ul. Wł. Reymonta 20)[9], wzniesiony w 1926, posiada drewniany dach kryty papą; wartość budynku na dzień 1 września 1939 wynosiła 900 000 złotych[13];
  • murowany budynek mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 22)[9], wzniesiony w 1929, posiada drewniany dach kryty papą; wartość budynku na dzień 1 września 1939 wynosiła 600 000 złotych[13];
  • dom mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 34/36), wzniesiony w stylu modernizmu[9];
  • dom mieszkalny (ul. Wł. Reymonta 38/40), wzniesiony w stylu modernizmu[9].

Przy ulicy Wł. Reymonta swoją siedzibę mają: Parafia pw. Nowego Przymierza (Kościół Ewangelicko-Metodystyczny), Club Ozon[15], Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. A. Mielęckiego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego - Oddział Chorób Wewnętrznych i Chemioterapii Onkologicznej, Poradnia Internistyczna i Chemioterapii Onkologicznej[16], Centrum Chirurgii Plastycznej[17], English Language College Szkoła Języka Angielskiego Metodystów, pogotowie ratunkowe, Rada Krajowa SLD (Śląska Rada Wojewódzka SLD)[18], Regionalne Centrum Innowacji (Śląski Klub Wojewódzki), kancelarie prawne, adwokackie, notarialne, Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Solidarność'80.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Urząd Miasta Katowice: Plan zimowego utrzymania dróg na sezon 2009/2010 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  2. J. Lipońska-Sajdak, Katowice wczoraj. Kattowiz gestern, Gliwice 1995, s. 5.
  3. Plan Katowic z 1942 roku www.grytzka-genealogie.de [dostęp 2011-06-27]
  4. Alle Straßen bzw. Straßennamen von Kattowitz Deutsch – Polnisch (niem.). www.grytzka-genealogie.de. [dostęp 2011-06-27].
  5. Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice − Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993, s. 384. ISBN 83-85831-35-5.
  6. Straßenverzeichnis aller Straßen von Kattowitz (niem.). www.grytzka-genealogie.de. [dostęp 2011-06-27].
  7. Tomasz Rzeczycki. Komunikacja autobusowa po drugiej wojnie światowej. „Kronika Katowicka”, s. 2, wrzesień 2010. Katowice: Oficyna Monos − Krzysztof Kudlek. ISSN 1733-2303 (pol.). 
  8. Urząd Miasta Katowice: Lokalny Program rewitalizacji miasta Katowice na lata 2007-2013 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  9. a b c d e f g h Urząd Miasta Katowice: Wartości dziedzictwa kulturowego (załącznik 1.9) (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  10. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie. 2018-09-30. [dostęp 2011-06-27].
  11. Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922-1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 122. ISBN 978-83-7729-021-7.
  12. Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922-1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 33. ISBN 978-83-7729-021-7.
  13. a b c d Jerzy Abramski: Ulice Katowic. Zawiercie: Graf−Mar, 2000, s. 182. ISBN 83-913341-0-4.
  14. Jerzy Abramski: Ulice Katowic. Zawiercie: Graf−Mar, 2000, s. 183. ISBN 83-913341-0-4.
  15. Club Ozon (pol.). www.katowice.naszemiasto.pl. [dostęp 2011-06-27].
  16. Poradnia Internistyczna i Chemioterapii Onkologicznej (pol.). www.szukaj.sluzbazdrowia.pl. [dostęp 2011-06-27].
  17. Centrum Chirurgii Plastycznej (pol.). www.katalog.mediweb.pl. [dostęp 2011-06-27].
  18. Rada Krajowa SLD (Śląska Rada Wojewódzka SLD) (pol.). www.katalog.pf.pl. [dostęp 2011-06-27].

BibliografiaEdytuj

  • Szaraniec Lech: Osady i Osiedla Katowic, Oficyna "Artur", Katowice 1996, ​ISBN 83-905115-0-9​.
  • E. Wieczorek; Spacery po Katowicach, Urząd Miasta Katowice: Wydział Promocji i Współpracy z Zagranicą, Katowice Grudzień 2003, ​ISBN 83-918152-5-0​.
  • K. Szaraniec, L. Szaraniec, K. Szarowski, Katowice i Górnośląski Okręg Przemysłowy, Katowickie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, Katowice 1980, s. 56.
  • Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.