Otwórz menu główne

Vasco Pratolini (ur. 19 października 1913, zm. 12 stycznia 1991) - włoski pisarz i scenarzysta filmowy.

Był jednym z głównych przedstawicieli neorealizmu. Ważnym impulsem do rozwoju jego twórczości było spotkanie z pisarzem Eliem Vittorini[1]. Zasłynął jako autor powieści, których akcja toczy się w robotniczych dzielnicach Florencji (m.in. Ulica ubogich kochanków z 1947 oraz Dziewczęta z Sanfrediano z 1953). Był też autorem trylogii Una storia italiana (Historia włoska, 1955-1966) ukazującej historię włoskiego ruchu robotniczego, składającej się z utworów Metello (1955), Lo scialo (1960) i Allegoria e derisione (1966) [2]. Ponadto pisał sztuki sceniczne, wiersze i scenariusze filmowe. Był aktywny również na polu przekładu literackiego[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Vasco Pratolini | Family Chronicle, Author | Italica Press, www.italicapress.com [dostęp 2017-11-15].
  2. Vasco Pratolini (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-09-05].
  3. Vasco Pratolini « And Other Stories Publishing, www.andotherstories.org [dostęp 2017-11-15] (ang.).

BibliografiaEdytuj