Vojtěch Luža

czeski generał

Vojtěch Boris Luža (ur. 26 marca 1891 w Uherskim Brodzie, zm. 2 października 1944 w miejscowości Hříště, obecnie część miasta Přibyslav) – czeski generał.

Vojtěch Luža
Ilustracja
gen. Vojtěch Luža (1938)
generał
Data i miejsce urodzenia

26 marca 1891
Uherský Brod (okres Uherské Hradiště), Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

2 października 1944
Hříště k. Přibyslava, Protektorat Czech i Moraw

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Czechosłowacka

Jednostki

Korpus Czechosłowacki; Obrona Narodu

Stanowiska

ziemski komendant wojskowy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
II wojna światowa

Odznaczenia
Order Milana Rastislava Štefánika II Klasy Krzyż Wojenny Czechosłowacki (czterokrotnie) Order Sokoła (Czechosłowacja) Czechosłowacki Medal Rewolucyjny Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Krzyż Zasługi Ministra Obrony Rep. Czeskiej II Stopnia (pośm.) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Komandor Orderu Świętego Sawy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Zasługi Wojennej (Włochy) Wielki Oficer Orderu Korony Jugosłowiańskiej Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii

BiogramEdytuj

Absolwent politechniki czeskiej w Brnie, gdzie studiował inżynierię elektrotechniczną.

W czasach I wojny światowej oficer Korpusu Czechosłowackiego w Rosji. W 1917 r. uczestnik bitwy pod Zborowem i 1918-1920 zastępca komendanta pułku.

W latach 1922-1923 studiował w Wyższej Szkole Wojskowej w Paryżu i awansował na stopień pułkownika. Potem działał w tych funkcjach – naczelnik wydziału operacyjnego sztabu głównego (1923-1929), dowódca brygady górskiej w Ružomberoku (1929-1932), komendant Wyższej Szkoły Wojskowej w Pradze (1932-1935), dowódca korpusu wojskowego w Trenčínie i Ołomuńcu (1935-1937) i ziemski dowódca wojskowy na Morawach i Śląsku (1937-1939). Z 1929 r. generał brygady i z 1934 r. generał dywizji.

W 1938 r. wystąpił głośno przeciw konferencji w Monachium i przyjęciu jej dyktatu. Za okupacji niemieckiej czołowy przedstawiciel czeskiego ruchu oporu na Morawach (organizacja Obrona Narodu), od września 1941 r. w podziemiu. W 1944 r. główny przedstawiciel wojskowy w organizacji Rada Trzech i w końcu uznany za dowódcę całego miejscowego ruchu oporu. W drodze do obozu partyzanckiego zginął w strzelaninie z czeskimi żandarmami. W odwecie za jego śmierć partyzanci rozstrzelali potem 4 z 5 żandarmów na posterunku[1].

Pod koniec wojny został pośmiertnie awansowany do stopnia generała armii.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Petr Jokeš: Czesi. Przewodnik po historii narodu i państwa. Kraków: Avalon, 2020, s. 337. ISBN 978-83-7730-439-6. (pol.)
  2. Odznaczeni Orderem Milana Rastislava Štefánika (1990-1992) (cz.). Pražský hrad (www.hrad.cz). [dostęp 2012-02-15].

BibliografiaEdytuj