Władysław Kornicki

Oficer Wojska Polskiego

Władysław Kornicki (ur. 13 maja 1878 Łopianka (obwód iwanofrankiwski), zm. w maju 1940 na Ukrainie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Władysław Kornicki
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1878
Łopianka
Data i miejsce śmierci 1940
Ukraina
Przebieg służby
Lata służby 1899–1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 batalion pionierów
11 batalion pionierów
1 batalion saperów
3 batalion saperów
6 pułk saperów
V Batalion Saperów
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
Politechnika Lwowska
Wyższa Szkoła Artylerii
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu saperów
dowódca pułku saperów
dowódca Grupy Inżynierii nr 5
Szef Inżynierii i Saperów DOK nr VI i X
Wykładowca
dyrektor nauk, Główna Szkoła Artylerii i Saperów w Warszawie
Szef Szefostwa Wojsk Technicznych
Szef Saperów DOK VI
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

ŻyciorysEdytuj

Władysław Kornicki urodził się 13 maja 1878 roku w Łopiance, gm. Spas, pow. Dolina[1]. Po ukończeniu w 1896 roku 7-letniej Wojskowej Szkoły Realnej w Wiedniu, rozpoczął naukę w Technicznej Akademii Wojskowej w tym samym mieście, którą ukończył w 1899 roku. W latach 1899–1909 służył w Batalionie Pionierów Nr 5 w Krems na stanowisku młodszego oficera kompanii i adiutanta batalionu (1909-1910)[2]. W okresie 1907–1908 ukończył kurs inżynierii we Lwowie. W 1911 został przeniesiony do Batalionu Pionierów Nr 11 w Przemyślu na stanowisko komendanta kompanii, a w następnym roku do Batalionu Saperów Nr 3 w Gorycji na takie samo stanowisko.

W czasie I wojny światowej był na froncie komendantem kompanii w SB. 3, a następnie Batalionie Saperów Nr 28. W 1915 roku został ranny. Do 1918 roku dowodził batalionem zapasowym w Osijeku.

Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora[3] i wyznaczony na dowódcę V batalionu saperów w Krakowie. W 1919 roku był polowym szefem Inżynierii i Saperów przy dowództwie Frontu Galicyjskiego i szefem Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”, a w roku następnym dowódcą Grupy Inżynierii Nr 5.

W 1921 roku powrócił na stanowisko szefa Inżynierii i Saperów DOGen. „Lwów”, a następnie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Od 1 czerwca 1921 roku pozostawał w ewidencji 6 pułku saperów[4][5]. W 1922 roku został czasowo odkomenderowany do Politechniki Lwowskiej w charakterze wykładowcy z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku, a także skierowany na stanowisko dyrektora nauk organizowanego Wydziału Inżynierii w Głównej Szkole Artylerii i Inżynierii w Warszawie. W latach 1923–1926 był szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W maju 1926 roku został przeniesiony do kadry korpusu oficerów inżynierii i saperów, i przydzielony na stanowisko pełniacego obowiązki szefa Wojsk Technicznych Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[6]. Wkrótce został zatwierdzony na tym stanowisku. W ostatnim roku swej służby wojskowej był szefem saperów w DOK VI.

Z dniem 31 maja 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[7]. Mieszkał we Lwowie[8]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w „dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[9].

W maju 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Jego nazwisko figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej pod pozycją 1452 (lista dyspozycyjna nr 055/5)[10]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

AwanseEdytuj

  • podporucznik – 1 września 1899[11]
  • porucznik – 1 listopada 1904
  • kapitan – 1 maja 1913
  • major – 1918
  • podpułkownik – 11 czerwca 1920 roku zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w „Inżynierii Saperach, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej”[12]
  • pułkownik – 3 maja 1922 roku zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów[13].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

OpinieEdytuj

  • „Bardzo dobry fachowiec, oficer zdolny, pracowity, gruntownie wyszkolony, posiadający duże doświadczenie polowe, sumienny, nadaje się na każde samodzielne stanowisko, odznacza się wysokim uświadomieniem narodowym”[15].

RodzinaEdytuj

Syn Władysława i Heleny Porębowicz. W 1906r poślubił włoszkę Amelię Roth, z którą miał 3 synów, w tym Ryszarda Kornickiego, żołnierza WiN, dziadka Zbigniewa Ziobry[16]

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Minakowski: Wielka Genealogia Minakowskiego. [dostęp 2018-11-17].
  2. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1900 ↓, s. 903.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 329.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 342, 702.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 47 z 25 listopada 1922
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 8 maja 1926 roku, s. 155.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 22.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 884.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 973.
  10. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 43. [dostęp 27 października 2014].
  11. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1900 ↓, s. 299.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 26 z 14 lipca 1920 roku, poz. 656.
  13. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 827.
  14. Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 8449 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 252)
  15. Zdzisław Barszczewski: Sylwetki saperów. s. 86.
  16. Zerminator. wprost.pl, 11 czerwca 2004. [dostęp 5 marca 2013].

BibliografiaEdytuj