Otwórz menu główne

Wacław Głazek (ur. 26 września 1886 w Sandomierzu. zm. w 1941 w Moskwie ?) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, komisaryczny prezydent Łodzi (1935–1936), dyrektor DOKP w Wilnie (1936-1939).

Wacław Głazek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 września 1886
Sandomierz
Data i miejsce śmierci 1941 ?
Moskwa ?
Tymczasowy (komisaryczny) prezydent m. Łodzi
Okres od 1935
do 1936
Poprzednik Bronisław Ziemięcki
Następca Mikołaj Godlewski
Dyrektor DOKP w Wilnie
Okres od 1936
do 1939
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Wacław Głazek
ilustracja
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 26 września 1886
Sandomierz
Data i miejsce śmierci 1941 (?)
Moskwa ?
Przebieg służby
Lata służby 1915-1934
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Instytut Badań Inżynierii
2 Pułk Saperów Kolejowych
2 Batalion Mostów Kolejowych
Stanowiska kierownik instytutu
dowódca pułku
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca tymczasowy (komisaryczny) prezydent m. Łodzi, dyrektor DOKP w Wilnie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Syn Ewy Tarło oraz Jana, prezydenta Częstochowy w latach 1902-1915. Uczył się w Progimnazjum Sandomierskim, Gimnazjum Radomskim i Gimnazjum Rządowym w Częstochowie. Następnie studiował na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniwersytetu Kazańskiego oraz w Instytucie Inżynierii i Komunikacji w Petersburgu w którym uzyskał absolutorium w 1914. Służył w wojsku rosyjskim (1915-1917), m.in. kończąc Wojskową Szkołę Inżynierii w Iżorze. Należał do Koła Młodych PPS Frakcji Rewolucyjnej. Werbował młodzież do "Strzelca". We wrześniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego i organizował Polską Organizację Wojskową, w której był szefem sztabu okręgu częstochowskiego i współorganizatorem 27 pułku piechoty w Częstochowie. 11 listopada 1918 rozbrajał Niemców w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920.

Po wojnie studiował na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1924 otrzymał dyplom inżyniera. Wspomnienia wojenne publikował w periodyku "Czwartak". W 1924 był dyrektorem nauk Obozu Szkolnego Saperów Kolejowych w Jabłonnie[1]. W listopadzie 1927 został przeniesiony do Instytutu Badań Inżynierii na stanowisko pełniacego obowiązki kierownika instytutu[2][3]. Z dniem 4 grudnia 1928 został przeniesiony z korpusu oficerów saperów kolejowych do korpusu oficerów inżynierii i saperów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku[4]. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[5]. Z dniem 1 lipca tego roku został przeniesiony do 2 Pułku Saperów Kolejowych w Jabłonnie na stanowisko dowódcy pułku[6]. W październiku 1929, po przeformowaniu pułku w 2 Batalion Mostów Kolejowych, objął stanowisko dowódcy tego batalionu[7]. W sierpniu 1931 został przeniesiony do korpusu oficerów kontrolerów i przydzielony do Korpusu Kontrolerów[8]. Z dniem 31 marca 1934 został przeniesiony do rezerwy, z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do korpusu oficerów inżynierii i saperów z przynależnością ewidencyjną do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I[9].

Dyrektor miejskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego "Tramwaje i Autobusy m. st. Warszawy", do 18 lipca 1935. Tymczasowy (komisaryczny) prezydent Łodzi (od 18 lipca 1935 do 23 czerwca 1936). Następnie dyrektor Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Wilnie (1936[10]-1939). Aresztowany 17 lub 25 września oraz 11 października 1939 w Wilnie przez NKWD.

Są też kontrowersje związane z datą i miejscem śmierci. Według jednego ze źródeł został zamordowany w końcu 1939 lub na początku 1940 w Wilnie, gdzie został pochowany. Według relacji gen. W. Andersa był widziany po raz ostatni w 1941 w więzieniu NKWD na Łubiance. Przypuszczalnie zamordowany po 21 czerwca 1941.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 899, 905, 1391.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 349.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 635, 639.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 11.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 4.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 195.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 392.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 224.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 142.
  10. Powrót Dyrektora Kolei. „Kurjer Nowogródzki”. 269 (1754), s. 6, 1936-10-01. Wilno: Stanisław Mackiewicz. .
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923 roku, s. 5.
  12. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100.
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294.

BibliografiaEdytuj