Otwórz menu główne

Wiek Nowy – polski dziennik popołudniowy ukazujący się we Lwowie w latach 1901-1939.

Wiek Nowy
Wiek Nowy Logo 2.jpg
Częstotliwość dziennik popołudniowy
Państwo Polska
Adres Lwów, ul. Sokoła 4
Wydawca Hipolit Śliwiński
Rodzaj czasopisma dziennik informacyjny
Pierwsze wydanie 1901
Ostatnie wydanie wrzesień 1939
Redaktor naczelny Bronisław Laskownicki
Średni nakład 40-80 tys. egz.

Wydawcą i przewodniczącym spółki wydającej "Wiek Nowy" był Hipolit Śliwiński (1866-1932). Założycielem i redaktorem naczelnym przez cały okres istnienia dziennika był Bronisław Laskownicki. Redakcja mieściła się przy ul. Sokoła 4.

Dziennik wzorowany był na założonej o rok wcześniej wiedeńskiej "Kronen-Zeitung", której nazwa pochodziła nie od korony cesarskiej, lecz od ceny wynoszącej 1 koronę. W roku 1912 „Wiek Nowy” osiągnął nakład 20 tys. egzemplarzy, w latach 1920-1939 wynosił 40 - 80 tysięcy.

Dziennik powstał jako organ demokratów galicyjskich, potem demokratyczno-liberalnego Polskiego Stronnictwa Postępowego, podczas wojny popierał powstały w roku 1914 Naczelny Komitet Narodowy, po przewrocie majowym 1926 poparł rządy sanacji. Dziennik ukazywał się również w okresie I wojny światowej. W okresie II wojny światowej ukazywał się do wkroczenia do Lwowa Armii Czerwonej.

W okresie międzywojennym dziennik ukazywał się w godzinach popołudniowych i kosztował 15 groszy. Dodruk wieczorny kosztował 10 groszy.

Z dziennikiem współpracowali wybitni pisarze. Andrzej Strug publikował w latach 1912-1913 w odcinkach powieść satyryczną Zakopanoptikon. O sztuce pisała Janina Kilian-Stanisławska, (1898-1974), matka scenografa Adama Kiliana. Gabriela Zapolska pisała w latach 1910-1913 felietony i recenzje teatralne. Recenzje muzyczne pisali Zdzisław Jachimecki i Jan Karol Gall, swój debiut poetycki ogłosiła w roku 1921 Zofia Bohdanowiczowa, Bruno Jasieński nadsyłał korespondencje z Paryża, a felietony satyryczne publikował Wiktor Budzyński.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj