Wiktor Astafjew

Wiktor Pietrowicz Astafjew (ros. Виктор Петрович Астафьев; ur. 1 maja 1924 w Owsiance (Kraj Krasnojarski), zm. 29 listopada 2001 w Krasnojarsku) – rosyjski pisarz i scenarzysta. W prozie podejmował wątki psychologiczno-obyczajowe, ukazując życie mieszkańców Syberii (gdzie wychował się w domu dziecka i mieszkał) i zagrożenie piękna jej przyrody, jak i problem przestępczości w ZSRR[1].

Wiktor Astafjew
ros. Виктор Петрович Астафьев
Ilustracja
Pomnik Astafjewa w Krasnojarsku
Imię i nazwisko Wiktor Pietrowicz Astafjew
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1924
Owsianka
Data i miejsce śmierci 29 listopada 2001
Krasnojarsk
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Dziedzina sztuki proza, esej, dramat, scenariusze
Ważne dzieła
  • Pasterz i pasterka
  • Królowa ryb
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Państwowa ZSRR Nagroda Państwowa ZSRR Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej
Order Lenina Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Przyjaźni Narodów Medal „Za Odwagę” (ZSRR) Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Uczył się w szkole w Igarce, gdzie skończył 6 klas, 1941-1942 uczył się w szkole uniwersytetu fabryczno-zawodowego. Następnie ochotniczo zgłosił się na front, gdzie był kierowcą i łącznikiem brygady artylerii, w 1943 został kontuzjowany i ciężko ranny.

Od 1945 mieszkał w mieście Czusowoj, a od 1963 w Permie, w 1951 opublikował swoje pierwsze opowiadanie. W 1958 został członkiem Związku Pisarzy ZSRR, 1959-1961 uczył się na wyższych kursach literackich w Moskwie przy Instytucie Literackim im. Gorkiego. Od końca lat 60. mieszkał w Wołogdzie, później w Krasnojarsku i w rodzinnej wsi.

Wybrana twórczośćEdytuj

PowieściEdytuj

  • 1953 - Do buduszczej wiesny (ros. До будущей весны)
  • 1958 - Tajut sniega (ros. Тают снега)
  • 1995 - Proklaty i ubity (ros. Прокляты и убиты)

Nowele i opowiadaniaEdytuj

  • 1958 - Pieriewał (ros. Перевал)
  • 1960 - Starodub (ros. Стародуб)
  • 1966 - Kradzież[2] (ros. Кража)
  • 1967 - Gdie-to griemit wojna (ros. Где-то гремит война)
  • 1968 - Ostatni pokłon[3] (ros. Последний поклон)
  • 1968 - Fotografija, na kotoroj mienia niet (ros. Фотография, на которой меня нет)
  • 1970 - Slakotnaja osien' (ros. Слякотная осень)
  • 1960-1972 - Zwiezdopad (ros. Звездопад)
  • 1976 - Królowa ryb[4] (ros. Царь-рыба)
  • 1984 - Łowla pieckariej w Gruzii (ros. Ловля пескарей в Грузии)
  • 1987 - Smutny kryminał[5] (ros. Печальный детектив)
  • 1995 - Tak choczetsia żyt' (ros. Так хочется жить)
  • 1995-1996 - Obierton (ros. Обертон)
  • 1997 - Iz tichogo swieta (ros. Из тихого света)
  • 1998 - Wiesiołyj sołdat (ros. Весёлый солдат)
  • Wasiutkino oziero (ros. Васюткино озеро)

SielankiEdytuj

  • 1967 - Pasterz i pasterka[6] (ros. Пастух и пастушка)
  • 1968 - Kon' s rozowoj griwoj (ros. Конь с розовой гривой)
  • 1987 - Ludeczka[7][8] (ros. Людочка)

DramatyEdytuj

  • 1980 - Prosti mienia (ros. Прости меня)

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Astafjew Wiktor P., [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-11-20].
  2. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  3. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  4. Królowa ryb • Astafiew Wiktor • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-20].
  5. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  6. Pasterz i pasterka • Astafiew Wiktor • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-20].
  7. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  8. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].

BibliografiaEdytuj

Źródła w języku angielskim

Źródła w języku rosyjskim

Źródła w języku polskim