Otwórz menu główne

Wilk iberyjski[1] (Canis lupus signatus) – podgatunek wilka szarego, drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), zamieszkujący Półwysep Iberyjski

Wilk iberyjski
Canis lupus signatus
Angelus Cabrera, 1907
Wilk iberyjski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina psowate
Rodzaj wilk
Gatunek wilk szary
Podgatunek wilk iberyjski
Zasięg występowania
Mapa występowania

Spis treści

WystępowanieEdytuj

Wilk ten, zamieszkuje północno-zachodnią część Hiszpanii, północno-wschodnią część Portugalii oraz obszary w okolicy Sierra Morena w Hiszpanii.

CechyEdytuj

Są średniej wielkości i zbudowane szczuplej niż wilki eurazjatyckie. Samce mogą ważyć nawet 40 kilogramów, a samice – 32 kilogramy. Ich kolor sierści różni się w zależności od pór roku: w cieplejszych miesiącach ma jasno szarą barwę, zimą – ciemnobrązowy, a czasem nawet czerwonawy. Ma białe plamy na górnej wardze, i ciemne na przednich nogach i ogonie.

OdżywianieEdytuj

Dieta wilka iberyjskiego różni się w zależności od miejsca pobytu. Wilki w Kantabrii może żywi się jeleniami, sarnami i dzikami, a wilki w Galicji z braku innego pożywienia są zmuszone, do wykradania z gospodarstw kurczaków i świń. Wilki z Kastylii, żerują głównie na króliki.

StadaEdytuj

Podobnie jak większości stad wilków szarych, na czele stada iberyjskich stoi para alfa. Okres godowy wilki mają pod koniec zimy. W miocie jest zwykle 5 lub 6 szczeniąt, które są opieką samicy do jesieni. Muszą być chronione przed puchaczami oraz orłami przez pierwsze kilka tygodni.

OchronaEdytuj

Wilk Iberyjski kiedyś zamieszkiwał zdecydowana większość Półwyspu Iberyjskiego, jednak w latach 1950 i 1960, wilki Hiszpanii został oficjalnie uznane jako szkodniki. Ich liczba spadła do zaledwie 400-500 sztuk i zostały one zostały sklasyfikowane jako zagrożone.

Polowanie na wilki zostało zakazane w Hiszpanii i Portugalii. Ich liczba została oszacowana na około 2000 w Hiszpanii i 400 w Portugalii.

PrzypisyEdytuj

  1. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 148. ISBN 978-83-88147-15-9.