Wincenty Krzywiec

Oficer Wojska Polskiego

Wincenty Krzywiec (ur. 22 grudnia 1894 w Noworosyjsku, zm. 28 czerwca 1978 w Londynie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego.

Wincenty Krzywiec
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1894
Noworosyjsk
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 1978
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1915–1946
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie II RP
Wojsko Polskie we Francji
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Korpus Interwencyjny
Sztab Naczelnego Wodza
Stanowiska dowódca saperów korpusu
zastępca szefa saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Wincenty Krzywiec urodził się 22 grudnia 1894 w Noworosyjsku. Ukończył 7-klasową szkołę realną w Gieorgiewsku, następnie w latach 1915–1916 uczył się w Mikołajewskiej Szkole Inżynierskiej. Od maja 1915 do stycznia 1918 służył w armii rosyjskiej, walcząc na froncie w I wojnie światowej. Od stycznia 1918 służył w II Korpusie Polskim w I Oddziale Lotniczym, uczestniczył w bitwie podKaniowem.

Od września 1920 pełnił służbę w Wojsku Polskim w VI batalionie saperów, a od października 1920 dowodził 3 kompanią saperów w tymże VI batalionie. Po zakończeniu działań wojennych służył w 5 pułku saperów, następnie od czerwca 1923 jako referent w Obozie Warownym Wilno[1]. Od czerwca do listopada 1927 pełnie służbę jako referent w 5 Okręgowym Szefostwie Saperów, a w okresie od listopada 1927 do października 1928 służył ponownie w 5 pułku saperów. Następnie w okresie od października 1928 do marca 1931 pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii szkolnej i wykładowcy w Szkole Podchorążych Inżynierii. Następnie od marca do października 1933, pełnił funkcję pierwszego oficera sztabu 3 Brygady Saperów. Po likwidacji 3 Brygady Saperów w okresie od marca 1934 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 7 batalionu saperów. W okresie od kwietnia do listopada 1935 pełnił obowiązki p.o. dowódcy 7 batalionu saperów. W grudniu 1938 został pomocnikiem komendanta Wojskowej Szkoły Inżynierii w Warszawie[2]. 25 sierpnia 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy saperów Korpusu Interwencyjnego, a po jego rozwiązaniu od 3 września 1939 pełnił funkcję dowódcy saperów południowego zgrupowania Armii „Prusy”.

Po klęsce wrześniowej przedostał się przez Węgry do Francji i przebywał w Ośrodku Wyszkolenia Oficerów Saperów w Thouars. 18 czerwca 1940 został ranny w m. Parthenay w wyniku zbombardowania stacji kolejowej przez niemieckie lotnictwo podczas ewakuacji Ośrodka do Wielkiej Brytanii. Ciężko ranny (traci oko) został przewieziony na południe Francji, skąd ewakuowano go drogą morską do Anglii. W latach 1940–1943 służył jako oficer sztabu dowódcy saperów I Korpusu Polskiego w Szkocji, a następnie od 1943 pełni obowiązki zastępcy szefa Saperów w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W 1946 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. 26 września 1946 prosowiecki Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej pozbawił go obywatelstwa polskiego jako jednego z 76 oficerów. Uchwałę tę uchyliła Rada Ministrów PRL 23 listopada 1971. Pozostał na emigracji w Anglii i zamieszkał w Londynie. Zmarł 28 czerwca 1978 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie[3].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik oficerski 1924 s. 1323.
  2. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 482.
  3. Poznańska 3 Brygada Saperów… s. 146–147.
  4. Spis oficerów służących 1 czerwca 1921 s. 324.
  5. Rocznik oficerski 1924 s. 830.
  6. Rocznik oficerski 1932 s. 250.
  7. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 243.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937 roku, s. 36.
  9. M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

BibliografiaEdytuj