Wodnica kameruńska

Wodnica kameruńska[11][12] (Potamogale velox) – gatunek ssaka z rodziny wodnic (Potamogalidae).

Wodnica kameruńska
Potamogale velox[1]
(Du Chaillu, 1860)
Ilustracja
Wodnica kameruńska jako eksponat w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd afrosorkowce
Podrząd tenrekokształtne
Rodzina wodnice
Rodzaj Potamogale
Du Chaillu, 1860[2]
Gatunek wodnica kameruńska
Synonimy

Rodzaju:

Gatunku:

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[10]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zasięg występowaniaEdytuj

Wodnica kameruńska występuje centralnej strefie lasów deszczowych od skrajnej południowo-wschodniej Nigerii na wschód przez południową Republikę Środkowoafrykańską do zachodniej Ugandy i południowej Angoli na południe do Demokratycznej Republiki Konga i północno-zachodniej Zambii, z odosobnioną populacją peryferyjną w południowo-zachodniej Kenii (Las Kakamega)[13][14].

SystematykaEdytuj

Gatunek po raz pierwszy opisał naukowo w 1860 roku francusko-amerykański zoolog Paul du Chaillu nadając mu nazwę Cynogale velox[7]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Du Chaillu wskazał „góry w głębi lądu, czyli w pagórkowatym kraju, na północ i południe od równika, w Afryce Równikowej” (tj. Gabon)[15]. Jedyny przedstawiciel rodzaju wodnica[11] (Potamogale) który opisał również w 1860 roku Paul Du Chaillu[2].

EtymologiaEdytuj

  • Potamogale: gr. ποταμος potamos „rzeka”; γαλεη galeē lub γαλη galē „łasica”[16].
  • Mythomys (Mystomys): gr. μυθος muthos „mit, legenda”; μυς mus, μυος muos „mysz”[17].
  • Bayonia: por. Francisco Antonio Pinheiro Bayão, portugalski plantator z Angoli[18].
  • velox: łac. velox, velocis „szybki, gwałtowny”, od volare „uciekać, szybko się poruszać”[19].

WyglądEdytuj

Długość ciała (bez ogona) 305–337 mm, długość ogona 235–290 mm, długość ucha 15–23 mm, długość tylnej stopy 39–46 mm; masa ciała 517–780 g[14]. Wodnica kameruńska wyglądem przypomina wydry. Posiada czarnobrunatne, błyszczące futro. Ciało jest zakończone silnym, bocznie spłaszczonym ogonem wykorzystywanym jako siła napędowa w czasie pływania. Kończyny krótkie, bez błony pomiędzy palcami[20].

Tryb życiaEdytuj

Jest zwierzęciem wodnym, preferuje strumienie i bagna[20]. Żywi się drobnymi zwierzętami wodnymi (żaby, ryby, kraby i mięczaki). Prowadzi nocny tryb życia[20].

PrzypisyEdytuj

  1. Potamogale velox, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b du Chaillu 1860 ↓, s. 363.
  3. J.E. Gray. The New Traveller’s Tales. „The Athenaeum”. 1861, s. 867, 1861 (ang.). 
  4. J.E. Gray. Observations on Mr. Du Chaillu’s Papers on “The New Species of Mammals” discovered by him in Western Equatorial Africa. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1861, s. 274, 1861 (ang.). 
  5. J.E. Gray. Zoological Notes on perusing M. Du Chaillu’s ‘Adventure in Equatorial Africa’. „The Annals and Magazine of Natural History”. Third series. 8, s. 63, 1861 (ang.). 
  6. J.V.B. du Bocage. Sur quelques mammifères rares et peu connus, d’Afrique Occidentale, qui se trouvent au Muséum de Lisbonne. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1865, s. 402, 1865 (fr.). 
  7. a b du Chaillu 1860 ↓, s. 361.
  8. F.A. Jentink. On Potamogale velox du Chaillu. „Notes from the Leyden Museum”. 16, s. 236, 1895 (ang.). 
  9. O. Thomas. List of Mammals (exclusive of Ungulata) collected on the Upper Congo by Dr. Christy for the Congo Museum, Tervueren. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 16, s. 470, 1915 (ang.). 
  10. P.J. Stephenson, S. Goodman & V. Soarimalala 2016, Potamogale velox, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2021-1 [dostęp 2021-05-30] (ang.).!!!
  11. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 20. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  12. Z. Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  13. C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 110. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  14. a b A. Monadjem: Family Potamogalidae (Otter-shrews). W: R.A. Mittermeier & D.E. Wilson (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 8: Insectivores, Sloths and Colugos. Barcelona: Lynx Edicions, 2018, s. 179. ISBN 978-84-16728-08-4. (ang.)
  15. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Species Potamogale velox. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-28].
  16. Palmer 1904 ↓, s. 559.
  17. Palmer 1904 ↓, s. 445.
  18. Palmer 1904 ↓, s. 135.
  19. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2021-05-30].
  20. a b c K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 419, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.

BibliografiaEdytuj