Wypełnienie

Wypełnienie (pot. plomba) – materiał odbudowujący tkanki zęba, utracone na skutek próchnicy lub innych uszkodzeń niepróchnicowego pochodzenia.

Wypełnienie złotem (złoty inlay)

Przez wiele lat do wypełniania ubytków stosowano cement o szarawej lub żółtej barwie. W latach 50. XX wieku amerykański naukowiec M.G. Buonocore odkrył technikę wytrawiania szkliwa zębowego kwasem. Dzięki nowej technice uzyskano adhezję, czyli przyleganie do siebie zębiny, szkliwa oraz wypełnienia. Stało się możliwe wykorzystanie wielu innych materiałów o poprawionej estetyce.

Techniki wypełniania ubytkówEdytuj

  • bezpośrednia – wypełnienie ubytku materiałem plastycznym od razu w zębie
  • pośrednia – wypełnienie ubytku pracami protetycznymi (wkładem typu inlay, onlay lub overlay, koroną, mostem bądź licówką) wykonanymi poza jamą ustną pacjenta

MateriałyEdytuj

(według prof. Z. Jańczuka[1])

Materiały do wypełnień bezpośrednichEdytuj

  1. Materiały do wypełnień czasowych:
  2. Materiały do wypełnień stałych (ostatecznych):
    • materiały złożone (tzw. materiały kompozytowe)
    • cementy glass-jonomerowe (szkło-jonomerowe)
    • amalgamaty
    • kompomery (mieszanina materiałów kompozytowych i glass-jonomerowych)
    • cementy krzemowe
    • cementy krzemowo-fosforanowe

Materiały do wypełnień pośrednichEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Jańczuk (red.), Stomatologia zachowawcza. Zarys kliniczny. Podręcznik dla studentów stomatologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2007, wyd. III