Otwórz menu główne

Zdzisław Kostecki

Oficer Wojska Polskiego

Zdzisław Andrzej Kostecki herbu Korczak (ur. 27 listopada 1864 we Lwowie, zm. 22 lutego 1947 w Krakowie) – polski szlachcic i wojskowy, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Zdzisław Andrzej Kostecki
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1864
Lwów
Data i miejsce śmierci 22 lutego 1947
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Ułanów Austro-Węgier 2 Brygada Jazdy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry)

ŻyciorysEdytuj

Zdzisław Andrzej Kostecki urodził się 27 listopada 1864 roku we Lwowie, w ówczesnym Królestwie Galicji i Lodomerii, w rodzinie Macieja i Marii Miksz (Mikosz?) 20 kwietnia 1897 roku w Zarzeczu zawarł związek małżeński z Jadwigą Marią z Markiewczów herbu Dunin[1]. W 1879 roku wstąpił do korpusu kadetów. W latach 1915–1917 był komendantem c. i k. 6 Galicyjskiego pułku ułanów.

Pod koniec listopada 1918 roku objął dowództwo 6 pułku ułanów Jazdy Lwowskiej, a 11 września 1919 roku 6 pułku Ułanów Kaniowskich. 25 września 1919 roku został dowódcą 2 Brygady Jazdy[2]. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[3]. 11 czerwca 1920 roku, na wniosek Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej, Naczelny Wódz nadał mu tytuł generała podporucznika kawalerii[4]. 30 stycznia 1921 roku mianowany dowódcą miasta Krakowa[5]. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Generalnego[6]. Następnie był komendant Obszaru Warownego „Kraków”. Z dniem 1 czerwca 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Przeniesienie w stan spoczynku miało nastąpić w stopniu rzeczywistego generała podporucznika[7]. 5 maja 1922 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 marca 1922 roku o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich, na podstawie której w miejsce dotychczasowego stopnia generała podporucznika został wprowadzony stopień generała brygady. Jako oficer w stanie spoczynku został zatrzymany w służbie czynnej i pełnił ją w Departamencie II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[8]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[9]. Z dniem 31 sierpnia 1924 roku został zwolniony z czynnej służby wojskowej[10][11]. 19 stycznia 1925 roku Prezydent RP, prostując dekret z 26 października 1923 roku, przyznał mu stopień tytularnego generała dywizji[12]. Na emeryturze mieszkał w Krakowie[13][14]. Zmarł 22 lutego 1947 roku w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[15].

AwanseEdytuj

  • chorąży (niem. Fähnrich ) - 1885
  • porucznik (niem. Leutnant) - 1887
  • starszy porucznik (niem. Oberleutnant) - 1890
  • rotmistrz (rittmeister II kl.) - 1897
  • rotmistrz (rittmeister I kl.) - ?
  • major (major) – 1910
  • podpułkownik (oberstleutnant) – 1914
  • pułkownik (oberst) – 1915
  • tytularny generał podporucznik - 11 czerwca 1920
  • generał brygady - 1 czerwca 1922
  • tytularny generał dywizji - 19 stycznia 1925

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kosteccy herbu Dąbrowa. Strona rodzinna.
  2. Henryk Kiszko-Zgierski, Zarys historii wojennej 6-go Pułku Ułanów Kaniowskich, Warszawa 1930, s. 13-15.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, poz. 547.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, poz. 597.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 12 lutego 1921 roku, poz. 168.
  6. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 3, 704.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 25 lutego 1922 roku, s. 150.
  8. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1576.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 62 z 3 lipca 1924 roku, s. 370.
  11. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 4 lutego 1925 roku, s. 49.
  13. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 878.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 321.
  15. Cmentarz Rakowicki: kwatera 6 wojskowa, rząd południowy, grób 8.
  16. Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 26 z 18 czerwca 1916. 

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Andrzej Suchcitz, Generałowie wojny polsko-sowieckiej 1919-1920. Mały słownik biograficzny, Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku, Białystok 1993.