Ziele angielskie

owoce korzennika lekarskiego

Ziele angielskieowoce korzennika lekarskiego (drzewa pimentowego, Pimenta dioica), służące jako przyprawa[1][2].

Ziele angielskie
Korzennik lekarski

Pochodzenie i nazewnictwoEdytuj

Ziele angielskie, wbrew swojej nazwie nie pochodzi z Anglii, a z Ameryki Środkowej i z Meksyku[3]. Podróżujący po Meksyku w latach 1571–1577 hiszpański uczony Francisco Hernandez twierdzi, że obok wanilii było ono ulubioną przyprawą Azteków i przyprawiali nim napój czekoladowy. Do Europy przywieziono je pod koniec XVI wieku, szerzej rozpowszechniło się tutaj dopiero pod koniec XVII wieku[4].

Ziele angielskie znane jest także pod nazwami: pieprz z Jamajki[1], pieprz angielski, pieprz pachnący, piment, pieprz goździkowy, owoce amomka, nowe korzenie[5]. Słowo pimenta w języku hiszpańskim oznacza pieprz, początkowo bowiem hiszpańscy odkrywcy tej rośliny uważali ją za poszukiwany wówczas pieprz. Stąd też pochodzą nazwy pieprz pachnący i pieprz goździkowy[4]. Anglicy nazwali go „allspice”, co oznacza przyprawę-wszystko, uważali bowiem, że jest ona mieszaniną wielu przypraw (cynamonu, gałki muszkatołowej, goździków, pieprzu). Z tego powodu w języku niemieckim określa się ją mianem „Viergewürz”[5]. Przyprawa ta była w Anglii bardzo popularna, oraz z tego kraju była importowana do Polski[5]. Z tych powodów przez Polaków nazwana została zielem angielskim[4].

WłaściwościEdytuj

Kolor owoców jest czerwono-brunatny. Zawierają dużo olejków eterycznych nadających im aromatyczny zapach i ostry, gorzki smak. Zapach jest dość słaby, nieco przypomina zapach goździków z dodatkiem zapachu kwiatowego. Ziele angielskie ułatwia wchłanianie selenu, witamin B oraz beta-karotenu. Należy jednak spożywać je z umiarkowaniem, spożycie większych ilości (dotyczy to zresztą większości przypraw) jest szkodliwe i powoduje zaburzenia pokarmowe[6]. Głównym czynnym składnikiem ziela angielskiego jest eugenol, ponadto występują: żywica, garbniki, cukier, kwas jabłkowy i kwas gallusowy[4].

ZastosowanieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wielka encyklopedia zdrowia. Wojciech Twardosz (red.). T. I: Ab–Az. Poznań: Wydawnictwo HORYZONT, 2002, s. 61. ISBN 83-89242-01-X.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2013-01-30].
  4. a b c d e f g h i Kraina smaku – ziele angielskie. [dostęp 2013-03-05].
  5. a b c d Aleksander K. Smakosz, Ziele niby angielskie a tak naprawdę owoc z Jamajki [dostęp 2020-05-22].
  6. Ziele angielskie. [dostęp 2013-02-05].

Linki zewnętrzneEdytuj