Zjawisko Faradaya

Zjawisko Faradaya, zjawisko magnetooptyczne – zjawisko fizyczne polegające na obrocie (o pewien kąt) płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo w czasie przechodzenia światła przez ośrodek, w którym istnieje pole magnetyczne[1].

Obrót płaszczyzny polaryzacji światła na skutek zjawiska Faradaya

Zjawisko zostało odkryte przez Michaela Faradaya w 1845 r. i było pierwszym eksperymentem ujawniającym związek światła z magnetyzmem.

Opis ilościowyEdytuj

Wzór na kąt skręcenia:

β = V·B·d

gdzie

β – kąt skręcenia (w radianach)
Bindukcja magnetyczna w kierunku propagacji światła (w teslach)
d – długość na jakiej światło oddziałuje z polem magnetycznym (w metrach)
Vstała Verdeta - wyznaczana empirycznie zależna od długości fali, gęstości materiału i temperatury.

ZastosowaniaEdytuj

Zjawisko Faradaya znalazło zastosowanie w technice laserowej w postaci urządzenia o nazwie rotator Faradaya, który jest wykorzystywany przy modulacji światła, np. w tzw. migawkach magnetooptycznych i urządzeniach przepuszczających światło tylko w jednym kierunku (tzw. izolatory optyczne). Cechą charakterystyczną rotatora Faradaya jest, że płaszczyzna polaryzacji zawsze jest skręcana w tę samą stronę, niezależnie od kierunku przepływającego światła (asymetria), co znajduje zastosowanie przy budowie cyrkulatorów i izolatorów optycznych.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Faradaya zjawisko, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-10-14].