Otwórz menu główne

Ściana Zachodnia w Warszawie, Zachodni Rejon Centrum – zespół architektoniczno-urbanistyczny w Warszawie, w Śródmieściu Północnym i Śródmieściu Południowym, modernistyczny, wznoszony od 1972 według projektu zespołu architektów pod kierunkiem Jerzego Skrzypczaka[1]; po 1989 zaniechano realizacji projektu.

Ściana Zachodnia w Warszawie
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Typ budynku zespół architektoniczno-urbanistyczny
Styl architektoniczny modernizm
styl międzynarodowy
Architekt Jerzy Skrzypczak
brak współrzędnych

Zespół Ściany Zachodniej miał zajmować kwartały ograniczone ulicą Świętokrzyską, ulicą Emilii Plater, ulicą Wspólną, ulicą Tytusa Chałubińskiego i aleją Jana Pawła II, z których dwie ostatnie (Trasa N-S) oraz Aleje Jerozolimskie stanowią główne arterie komunikacyjne Śródmieścia, przecinające się na zachód od zespołu. Kwartały przecina także ulica Złota, na osi której, po wschodniej stronie ulicy Emilii Plater, w latach 1952–1955 wzniesiono Pałac Kultury i Nauki[2].

Ściana Zachodnia została zaprojektowana po zakończeniu budowy Ściany Wschodniej (1969) w latach 1969–1974[3] przez zespół architektów: Bogusława Chylińskiego, Andrzeja Dzierżawskiego, Jacka Jedynaka, Zbigniewa Pawelskiego, Andrzeja Skopińskiego, Jerzego Skrzypczaka (generalny projektant), Haliny Świergockiej, Tadeusza Stefańskiego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska : diariusz lat 1971–1975. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1979, s. 227, 232–233. ISBN 83-213-2921-7.
  2. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1963, s. 116.
  3. Wojciech Oleński: Kształtowanie krajobrazu kulturowego Warszawy – analiza urbanistyczna lokalizacji budynków wysokościowych i ochrona widokowa zespołu Starego Miasta. W: Zarządzanie krajobrazem kulturowym. Urszula Myga-Piątek (red.), Krystyna Pawłowska (red.). Sosnowiec: Komisja Krajobrazu Kulturowego Polskiego Towarzystwa Geograficznego, 2008, s. 106. ISBN 978-8361-695-02-8.