Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim – społeczność wyznaniowa w Timorze Wschodnim, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 366 głosicieli, należących do 5 zborów[2]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zgromadziło się 845 osób[3]. Nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w tym kraju sprawuje australijskie Biuro Oddziału[4][5] w Denham Court[6].

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim
Państwo  Timor Wschodni
Liczebność
(2018)
366
% ludności kraju
(2018)
0,028%
Liczba zborów
(2018)
5
Rozpoczęcie działalności 1975
Timor Wschodni na mapie Azji Południowo-Wschodniej.
Geographylogo.svg
Miejscowości w Timorze Wschodnim, w których w lipcu 2018 były zbory Świadków Jehowy[1].
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata (wyd. portugalskojęzyczne używane przez wyznawców w Timorze Wschodnim).

Spis treści

HistoriaEdytuj

W kwietniu 1975 roku na terenie Timoru Wschodniego rozpoczęło regularną działalność kaznodziejską małżeństwo Santos z Australii. Na początku ewangelizację prowadzono w języku chińskim i w języku tetum. W Timorze było wówczas 3 głosicieli[7]. W 2002 roku działało 31 głosicieli, a wśród nich pionierzy specjalni z zagranicy. Od 2003 roku dołączyli do nich pionierzy specjalni Will i Daniele Hall z Australii. W 2007 roku powstał drugi zbór, w 2009 – trzeci, a w 2014 – czwarty. W tym samym roku przekroczono liczbę 300 głosicieli.

17 stycznia 2014 roku na kongresie pod hasłem „Słowo Boże jest prawdą!” w Dili Geoffrey Jackson z Ciała Kierowniczego ogłosił wydanie Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata w języku tetum[8]. 16 listopada 2018 roku w Dili ogłoszono wydanie pełnego przekładu Biblii w tym języku[9].

W Timorze Wschodnim mieści się Biuro Tłumaczeń, które tłumaczy publikacje Świadków Jehowy na język tetum. Świadkowie Jehowy wydają publikacje biblijne w 12 miejscowych językach. Są to często jedyne wydawnictwa, które się w tych językach ukazują[10].

Sytuacja wyznawcówEdytuj

W Timorze Wschodnim nie ma oficjalnej religii państwowej, więc obywatele mogą oczekiwać równego traktowania niezależnie od wyznawanej religii[11].

Według gazety „Asia Sentinel” w kraju dominującą pozycję zajmuje Kościół katolicki. Sam Kościół twierdzi, że należy do niego niemal cała społeczność. Jego działalność na terenie Timoru Wschodniego ściśle wiązała się z odzyskaniem niepodległości po 24-letniej wojnie domowej i okupacji przez Indonezję. Dlatego odchodzenie od Kościoła do innej religii odbierane jest jako zdrada[12][13].

Według doniesień z 2008 roku, zmiana wyznania jest bardzo źle postrzegana przez większość mieszkańców, a wyznawcy innych religii są uznawani za heretyków. Odejście od Kościoła naraża na niebezpieczeństwo nie tylko szykan, ale też przemocy. W stosunku do Świadków Jehowy oraz Adwentystów Dnia Siódmego i innych wyznań zdarzają się przypadki pobicia oraz grożenie śmiercią. Na dużą skalę rozpowszechniane jest pomówienie o zmianie religii za pieniądze oraz pogląd, że częste czytanie Pisma Świętego prowadzi do szaleństwa. Misjonarze są wypędzani, zdarzają się przypadki ich pobicia, a policja w takich sytuacjach nie zawsze interweniuje, aby pomóc ofiarom[12][13][14][a].

Według danych Pew Research Center z 2011 roku Timor Wschodni należy do krajów o malejących ograniczeniach rządowych w sprawach religii, w których główne akty prawne coraz lepiej gwarantują wolność religijną, w tym możliwość legalizacji działalności religijnej[15].

StatystykiEdytuj

Liczba głosicieli (w tym pionierów)Edytuj

Dane z roku 1975 i od roku 2002 na podstawie oficjalnych raportów o działalności[16]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu; w przypadku braku miejsca na wykresie liczbę pionierów podano w nawiasie, od 2017 tylko liczba pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych)
 

UwagiEdytuj

  1. Domy i kościoły protestanckie poza Dili bywają obrzucane kamieniami; jest również doniesienie o spaleniu trzech domów działaczy protestanckich w Maliana (United States Department of State: 2011 Report on International Religious Freedom – Timor-Leste (ang.). 30 lipca 2012. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-20)].).
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-07-06].
  2. Timor Wschodni – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  3. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2008, s. 61. ISBN 83-86930-93-4.
  5. Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim — dane kontaktowe, jw.org
  6. Zwiedzanie siedziby Świadków Jehowy w Australii. jw.org.
  7. Sprawozdanie roczne z ogólnoświatowej działalności Świadków Jehowy. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 18, 19, XCVII, nr 8,. 
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 39, 40.
  9. Watchtower: Wydanie Przekładu Nowego Świata w języku tetum (Dili). jw.org, 2018-11-19. [dostęp 2018-11-20].
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 74, 75.
  11. Sharon Omondi: Countries Without a State Religion. WorldAtlas.com. [dostęp 2018-07-01].
  12. a b Jesse Wright. Keeping East Timor's Catholics on Side. „Asia Sentinel”, 15 września 2008 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2013-01-18]. 
  13. a b Jesse Wright. The Catholic Church on Guard in East Timor. „The Jakarta Globe”, 25 listopada 2008 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2014-12-26]. 
  14. United States Department of State: UNHCR Refworld 2010 Report on International Religious Freedom – Timor-Leste (ang.). 17 listopada 2010. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
  15. Rising Restrictions on Religion (ang.). Pew Research Center, 2011-08-09. [dostęp 2018-07-01].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj