Adam Glapiński

polski polityk i ekonomista

Adam Glapiński (ur. 9 kwietnia 1950 w Warszawie) – polski ekonomista, polityk i nauczyciel akademicki, profesor nauk ekonomicznych.

Adam Glapiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1950
Warszawa
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres od 21 czerwca 2016
Poprzednik Marek Belka
Minister gospodarki przestrzennej i budownictwa
Okres od 12 stycznia 1991
do 23 grudnia 1991
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Poprzednik Aleksander Paszyński
Następca Andrzej Diakonow (p.o.)
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą
Okres od 23 grudnia 1991
do 11 lipca 1992
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Poprzednik Dariusz Ledworowski
Następca Andrzej Arendarski

W 1991 minister gospodarki przestrzennej i budownictwa, w latach 1991–1992 minister współpracy gospodarczej z zagranicą, poseł na Sejm I kadencji, senator IV kadencji, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2010–2016, w 2016 członek Zarządu Narodowego Banku Polskiego, a od 2016 prezes Narodowego Banku Polskiego.

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (1968), a następnie studia na Wydziale Ekonomiczno-Społecznym Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1972). W tym samym roku odbył staż w Banque de France w Paryżu. Doktoryzował się, a w 2004 habilitował się w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 2013 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w historii myśli ekonomicznej[1].

Od 1974 związany zawodowo z macierzystą uczelnią (która zmieniła w międzyczasie nazwę na Szkoła Głowna Handlowa) jako nauczyciel akademicki, doszedł do stanowiska profesora nadzwyczajnego. Objął na SGH stanowisko profesorskie[1] oraz funkcję kierownika Zakładu Ekonomii Politycznej i Historii Myśli Ekonomicznej w Kolegium Zarządzania i Finansów SGH. Był także wykładowcą Polskiej Akademii Nauk (1978–1983), Inter-University Centre of Postgraduate Studies w Dubrowniku (1986–1989), University of Colorado at Boulder (1993–1998), United States Business and Industrial Council na University of Missouri i na University of Kansas (1996), Institut Superieur de Gestion (1994–2005) i Wyższej Szkoły Ekonomii i Prawa im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach (2004–2007). W 1988 otrzymał stypendium Société historique et littéraire polonaise w Paryżu.

W latach 80. działał w podziemnej „Solidarności”, w stanie wojennym był współprzewodniczącym podziemnej „Solidarności” w SGPiS. W 1989 był jednym z założycieli Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Centrum Demokratyczne. W tym samym roku został członkiem warszawskiego Komitetu Obywatelskiego[2]. W 1990 był współzałożycielem Porozumienia Centrum i warszawskiego oddziału Kongresu Liberalno-Demokratycznego (KLD). Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego PC w latach 1991–1993. W 1991 zajmował stanowisko ministra budownictwa i gospodarki przestrzennej w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W 1991 z listy POC jako kandydat Porozumienia Centrum został wybrany na posła I kadencji. W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję ministra współpracy gospodarczej z zagranicą (1991–1992)[3]. W 1997 z ramienia Ruchu Odbudowy Polski uzyskał mandat senatora IV kadencji w województwie tarnowskim. Podczas kadencji odszedł z ROP, przystępując do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i Klubu Senatorskiego AWS[4]. W Senacie był wiceprzewodniczącym Komisji Gospodarki Narodowej[4]. Wchodził w skład parlamentarnej Parlamentarnej Komisji Wspólnej Rzeczypospolitej Polskiej i Unii Europejskiej. W wyborach w 2001 nie ubiegał się o reelekcję.

Był później przewodniczącym rad nadzorczych: Banku Rozwoju Eksportu (1992), Centralwings Nowy Przewoźnik (2007) oraz KGHM Polska Miedź (2007). W latach 2007–2008 był prezesem zarządu – dyrektorem generalnym Polkomtela.

W latach 1993–2001 kierował Instytutem Wolności Ekonomicznej i Politycznej. Był członkiem kapituły nagrody „Teraz Polska” (kadencje 2006–2009 i 2009–2012). Jest członkiem International Joseph A. Schumpeter Society (od 2002) oraz European Society for the History of Economic Thought (od 2007).

5 lutego 2009 został jednym z dwóch (obok Ryszarda Bugaja) doradców ekonomicznych prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego (pełnił tę funkcję do 15 lutego 2010). 16 lutego 2010 prezydent ogłosił swoją decyzję o powołaniu go w skład Rady Polityki Pieniężnej[5] na sześcioletnią kadencję.

29 lutego 2016 prezydent Andrzej Duda na wniosek prezesa NBP Marka Belki powołał go na członka Zarządu Narodowego Banku Polskiego[6][7]. Adam Glapiński pełnił tę funkcję do 9 czerwca 2016[8]. Wcześniej w maju 2016 prezydent zgłosił jego kandydaturę na stanowisko prezesa polskiego banku centralnego[2]. 10 czerwca 2016 Sejm VIII kadencji wybrał go na tę funkcję[9]. 21 czerwca 2016 – po zaprzysiężeniu przed Sejmem – Adam Glapiński objął urząd prezesa NBP[10].

Życie prywatneEdytuj

Zawarł związek małżeński z Katarzyną Glapińską[11].

OdznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

Publikacje książkowe
  • Ekonomia Niepodległości, ALFA, Warszawa 2000.
  • Kapitalizm, demokracja i kryzys państwa podatków, Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2004.
  • Biedne państwo dobrobytu – gospodarka polska wobec wyzwań europejskich, w: Gospodarka, przedsiębiorstwo i konsument a wyzwania europejskie (red. nauk.: J. Nowakowski, A. Skowronek-Mielczarek), Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa, 2004.
  • Meandry historii ekonomii. Między matematyką a poezją, Wyd. I, Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2006, 165 stron, Wyd. II, Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa, 2012, 337 stron.
  • Konkurencja schumpeterowska na rynku telekomunikacyjno-medialnym, w: O nowy ład gospodarczy w Polsce (red. nauk.: R. Bartkowiak, J. Ostaszewski), Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2008.
  • Ekonomia ewolucyjna a globalna gospodarka, w: Dorobek ekonomii, finansów i nauk o zarządzaniu oraz jego praktyczne wykorzystanie na przełomie XX i XXI wieku (red. nauk.: R. Bartkowiak, J. Ostaszewski), Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2012.
  • Ewolucja ekonomiczna a ewolucja biokulturowa. Formowanie programu badawczego ekonomii ewolucyjnej, w: Wiedza i bogactwo narodów. Kapitał ludzki, globalizacja i regulacja w skali światowej. Ekonomia i finanse (red. nauk.: R. Bartkowiak, P. Wachowiak), Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2013.
Artykuły naukowe[13]
  • Technological Innovations and the Dynamics of Structures in the Telecommunications and Media Mobile Market, „Journal of Management and Financial Sciences”, Vol. I, Issue 1, Warszawa 2008.
  • Obecny kryzys gospodarczy a nauka ekonomii, „Studia i Prace Kolegium Zarządzania i Finansów SGH”, Nr 94, Warszawa 2009.
  • Post-Crisis Economic Policy. Innovation Based Growth, „Journal of Management and Financial Sciences”, Vol. IV, Issue 5, Warszawa 2011.
  • Animal Spirits in Economics, „Journal of Management and Financial Sciences”, Issue 11, 2013.
  • Kwestie metodologiczne podejścia ewolucyjnego w ekonomii, „Gospodarka Narodowa”, Nr 5–6, 2013.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Prof. dr hab. Adam Glapiński, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2015-08-18].
  2. a b Adam Glapiński kandydatem Prezydenta RP na Prezesa NBP, prezydent.pl, 6 maja 2016 [zarchiwizowane 2016-05-06].
  3. M.P. z 1992 r. nr 1, poz. 1
  4. a b Adam Glapiński, senat.pl [dostęp 2020-06-13].
  5. Gilowska, Glapiński i Kaźmierczak do RPP. Prezydent uzupełnił skład Rady, tvn24.pl, 16 lutego 2010 [dostęp 2015-08-18].
  6. Adam Glapiński nowym członkiem zarządu NBP, tvn24bis.pl, 1 marca 2016 [dostęp 2016-03-01].
  7. M.P. z 2016 r. poz. 275
  8. M.P. z 2016 r. poz. 703
  9. Nowy prezes NBP. Adam Glapiński powołany przez Sejm, money.pl, 10 czerwca 2016 [dostęp 2016-06-10].
  10. Nowy Prezes NBP rozpoczął kadencję, nbp.pl, 21 czerwca 2010 [dostęp 2016-06-21].
  11. Witold Gadomski, Adam Glapiński: bankowiec z zakonu PC, wyborcza.pl, 25 maja 2016 [dostęp 2019-01-10].
  12. Lista odznaczonych (2003–2018), nbp.pl [dostęp 2020-06-13].
  13. Publikacje: prof. dr hab. Adam Glapiński, sgh.waw.pl [dostęp 2020-06-13].

BibliografiaEdytuj