Otwórz menu główne

Adam Gorajski (zm. w 1602 roku) – szlachcic herbu Korczak, poseł na sejm Rzeczypospolitej i deputat do Trybunału Głównego Koronnego, marszałek sejmiku województwa lubelskiego. Wykształcony i majętny, zaliczał się do czołówki światłych ludzi w Polsce czasów renesansu. Należał do najaktywniejszych działaczy kalwińskich w kraju.

Adam Gorajski
Herb
Korczak
Rodzina Gorajscy herbu Korczak
Data śmierci 1602
Ojciec Jan Gorajski
Matka Anna Osmólska
Żona

Katarzyna Słupecka

Dzieci

Zbigniew Gorajski
Teofila Gorajska

Jego rodzicami byli Jan Gorajski i Anna Osmólska[1]. Bratem jego był Piotr Gorajski. Adam Gorajski wychowywał się na dworze hetmana Jana Tarnowskiego, później na Podolu rozpoczął służbę wojskową w randze rotmistrza. W 1578 w spadku po wuju otrzymał Włość Radzięcką (obecne województwo lubelskie, powiat biłgorajski).W 1581 r. Adam Gorajski był też dziedzicem Klecia. W latach 1579-1584 przebywał zagranicą (odwiedził wówczas m.in. Bazyleję i Wittenbergę).

W roku 1576 Gorajski brał udział w elekcji Stefana Batorego na króla Polski. W podziękowaniu za to 10 września 1578 r. Batory będąc we Lwowie nadał akt lokacyjny dla budowanego przez Gorajskiego miasta Biłgoraj. W okresie elekcji Zygmunta III Wazy Adam Gorajski podpisał kaptur województwa i był deputatem do sądów na zamku lubelskim. Po wyborze Zygmunta na króla przyłączył się do ugrupowania "zamojszczyków" (czyli zwolenników Jana Zamoyskiego, którego był bliskim przyjacielem), brał udział w zjeździe opozycji w Lublinie (9 kwietnia 1592 r.) i został wybrany w skład delegacji do króla, któremu przedstawił postulaty zjazdu.

W połowie lat 90. wraz z Janem Zamoyskim wybrał się bronić granicy tureckiej. Po powrocie jeszcze kilkakrotnie marszałkował na sejmikach województwa i posłował do króla.

Po śmierci swojego teścia Stanisława Słupeckiego w 1576 r. objął po nim stanowisko przywódcy kalwinów lubelskich. Był bardzo religijny, znane było jego powiedzenie "Dla Chrystusa i Ojczyzny".

Adam Gorajski był zasłużonym patronem i opiekunem polskich pisarzy tamtego okresu. Erazm Glinczer w roku 1598 dedykował mu dzieło pt. Appellatia, Antoni Lemke napisał o nim utwór Thesis de Phtisi, natomiast Sebastian Klonowic poświęcił mu dwa teksty: Victoria deorum o wychowaniu bohatera wzorowanego na Gorajskim oraz Goraidos liber unicu – poemat o rodzie Gorajskich.

Adam zmarł prawdopodobnie na początku 1602 r. Wszystkie dobra po nim odziedziczył syn Zbigniew.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj