Otwórz menu główne

Adam Uziembło (polityk PRL)

wojskowy polski, nauczyciel
Grób Adama Uziembły na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Adam Olgierd Uziembło (ur. 3 maja 1906 w Kimrach, zm. 30 października 1990 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Pochodził z podlaskiej rodziny związanej z PPS. W 1920 wrócił z rodziną do kraju, w 1924 zdał maturę w Warszawie i do 1932 studiował na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. 1925-1928 członek ZNMS "Życie". Od 1928 był członkiem Komunistycznej Partii Polski. W latach 30. odbył służbę wojskową i został podporucznikiem rezerwy, w 1939 walczył w wojnie obronnej, wzięty do niemieckiej niewoli, więziony w Oflagu II C Woldenberg[1]. W lutym 1945 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Wydziału Organizacyjnego Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP. W październiku 1945 został zastępcą dowódcy Poznańskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych, a w grudniu 1947 zastępcą dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego do spraw politycznych.

W 1948 odszedł z wojska do pracy w oświacie. Jeden z najbliższych przyjaciół generała Józefa Kuropieski. W latach 1949-1954 więziony pod fałszywymi zarzutami.

W latach 1956-1957 członek tzw. Komisji Mazura. W latach 1956-1959 komendant Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W 1957 mianowany generałem brygady. W latach 1959-1969 sekretarz Rady Wyższego Szkolnictwa Wojskowego. W 1969 został przeniesiony w stan spoczynku. Od 1970 pracownik naukowy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. Uczestnik Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Olesik 1988 ↓, s. 151.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk P. Kosk, Generalicja Polska, tom II, Warszawa 2001
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV, S-Z, Toruń 2010.
  • Jan Olesik: Oflag II C Woldenberg. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1988. ISBN 83-11-07518-2.