Aleksandr Gładkow

Aleksandr Wasiljewicz Gładkow (ros. Александр Васильевич Гладков, ur. 9 czerwca?/ 22 czerwca 1902 w Symferopolu, zm. 3 kwietnia 1969 w Moskwie) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Aleksandr Gładkow
Александр Гладков
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1902
Symferopol
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 1969
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1916–1917, 1918–1952
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 112 Dywizji Strzeleckiej 13 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
konflikt o Kolej Wschodniochińską,
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Moskwy” Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie robotniczej. Pracował w drukarni w Omsku, od sierpnia 1916 służył w rosyjskiej armii, w rejonie Rygi brał udział w walkach I wojny światowej, w listopadzie 1917 został zdemobilizowany. W marcu 1918 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej w Rosji i w walce z basmaczami, w 1919 ukończył kursy kadry dowódczej w Ferganie i został członkiem RKP(b). W 1922 ukończył kawaleryjskie kursy dowódcze w Ałma-Acie, później był dowódcą plutonu w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym, później dowodził szwadronem i na tym stanowisku latem 1924 brał udział w likwidacji powstania w obwodzie terskim. Później był pomocnikiem naczelnika i naczelnikiem szkoły pułkowej oraz pomocnikiem dowódcy pułku kawalerii, po ukończeniu w 1927 kursów kawaleryjskich został naczelnikiem i politrukiem szkoły pułkowej, a w sierpniu 1928 pomocnikiem dowódcy i p.o. dowódcy pułku kawalerii na Zabajkalu, na tym stanowisku w 1929 wziął udział w konflikcie o Kolej Wschodniochińską. Od lutego 1934 dowodził pułkiem kawalerii, w maju 1937 został dowódcą i komisarzem 54 pułku 12 Dywizji Kawalerii. W październiku 1937 podczas czystek w armii został aresztowany i poddany śledztwu, w maju 1939 zwolniono go i wkrótce przywrócono do służby w armii jako wykładowcę taktyki na kawaleryjskich kursach doskonalenia kadry dowódczej Armii Czerwonej. W lipcu 1940 został dowódcą 18 pułku Dywizji Pancernej 7 Korpusu Zmechanizowanego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od początku lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie 20 Armii Frontu Zachodniego, 12 lipca 1941 został ranny.

We wrześniu 1941 został dowódcą 112 Dywizji Piechoty 16 Armii Frontu Zachodniego, a 24 października 1941 dowódcą 129 Dywizji Piechoty, brał udział m.in. w walkach obronnych w obwodzie smoleńskim. Od listopada 1941 do kwietnia 1942 dowodził 100 Dywizją Kawalerii w Samarkandzie, później wykładał taktykę i był kierownikiem grupy uczelnianej na kawaleryjskich kursach doskonalenia kadry dowódczej w Moskwie, w sierpniu 1942 wrócił na front jako zastępca dowódcy 63 Dywizji Kawalerii 46 i potem 44 Armii Frontu Zakaukaskiego, w końcu października 1942 został ciężko kontuzjowany w walce. W sierpniu 1943 został dowódcą 112 Dywizji Piechoty 13 Armii na Froncie Centralnym, później Woroneskim i 1 Ukraińskim, brał udział m.in. w operacji czernihowsko-prypeckiej, bitwie o Dniepr, operacji żytomiersko-berdyczowskiej, proskurowsko-czerniowieckiej i lwowsko-sandomierskiej i walkach o przyczółek sandomierski. 3 czerwca 1944 otrzymał stopień generała majora. W styczniu 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym walkach na zachód od Kurozwęk, a później w forsowaniu Odry, 27 stycznia 1945 został ciężko ranny i odesłany do szpitala. W styczniu 1946 wrócił do służby w armii, którą zakończył w grudniu 1952. Został pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim.

OdznaczeniaEdytuj

I medale.

BibliografiaEdytuj