Otwórz menu główne

Aleksy, imię świeckie Wiktor Michajłowicz Siergiejew (ur. 15 stycznia 1899 w guberni moskiewskiej, zm. 6 kwietnia 1958 w Moskwie) – rosyjski biskup prawosławny.

Aleksy
Wiktor Siergiejew
arcybiskup ałmacki (na fot. pierwszy z prawej)
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1899
gubernia moskiewska
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1958
Moskwa
arcybiskup ałmacki
Okres sprawowania 1957–1958
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1925/1927
Diakonat 1923/1924
Prezbiterat 1927/1928
Nominacja biskupia 1935
Sakra biskupia 20 maja 1935
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 20 maja 1935
Miejscowość Moskwa
Miejsce Cerkiew Narodzenia Matki Bożej
Konsekrator Sergiusz (Stragorodski)
Współkonsekratorzy Pitirim (Kryłow), Sergiusz (Woskriesienski)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył średnią ogólnokształcącą szkołę artystyczną, zaś w 1919 uzyskał dyplom Szkoły artystycznej na kierunku architektura. W 1923 wstąpił jako posłusznik do Pustelni św. Zozyma i Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w eparchii włodzimierskiej. W 1923 lub 1924, będąc jeszcze posłusznikiem, przyjął święcenia diakońskie, po czym został przeniesiony do Monasteru Wysoko-Pietrowskiego w Moskwie[a]. Tam w 1925 lub 1927 złożył wieczyste śluby mnisze przed arcybiskupem siergijewskim Bartłomiejem. W 1927 lub 1928 został wyświęcony na hieromnicha. W 1932 otrzymał godność archimandryty.

Według informacji podanych przez eparchię woroneską i borysoglebską w 1933 archimandryta Aleksy w 1933 poinformował radzieckie organy ścigania o dalszym funkcjonowaniu zdelegalizowanego Monasteru Wysoko-Pietrowskiego oraz organizacji przy nim Akademii Duchownej. Wskutek jego doniesienia aresztowano 24 osoby, zaś w ich procesie archimandryta Aleksy występował jako świadek oskarżenia[1].

W 1935 locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Sergiusz nominował archimandrytę Aleksego do przyjęcia chirotonii biskupiej z tytułem biskupa kaszyrskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Obrzęd odbył się 20 maja 1935 w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Moskwie-Putinkach z udziałem metropolity Sergiusza, arcybiskupa dmitrowskiego Pitirima oraz biskupa bronnickiego Sergiusza. Od 1936 był biskupem sierpuchowskim. 5 sierpnia 1937 został wyznaczony do objęcia katedry wołogodzkiej, jednak nigdy nie udał się do Wołogdy. Jeszcze w tym samym roku, 16 sierpnia, został ponownie wikariuszem eparchii moskiewskiej z tytułem biskupa jegoriewskiego, zaś 1 września objął katedrę iwanowską. W 1938 przestał popierać stanowisko metropolity Sergiusza, zachowującego mimo nasilonych prześladowań Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego lojalność wobec władz państwowych. Z tego powodu w 1939 został suspendowany.

W grudniu 1940 wrócił w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego i objął katedrę tulską. Następnie w 1941 został podniesiony do godności arcybiskupiej i przeniesiony na katedrę kiszyniowską i besarabską. Po agresji III Rzeszy na ZSRR ewakuował się do Rosji centralnej. Od 1942 zarządzał eparchią ufijską; we wrześniu tego samego roku został arcybiskupem riazańskim. W 1943 uczestniczył w soborze biskupów, który dokonał wyboru metropolity moskiewskiego Sergiusza na patriarchę moskiewskiego i całej Rusi. W czasie II wojny światowej uczestniczył w koordynowanej przez Rosyjski Kościół Prawosławny zbiórce funduszy na cele wojskowe, za co został odznaczony medalem za Ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945.

W maju 1944 przeniesiony na katedrę jarosławską i rostowską. W latach 1945–1946 prowadził negocjacje z metropolitą całej Ameryki i Kanady Teofilem w sprawie statusu kanonicznego Metropolii Amerykańskiej. W 1947 przeniesiony na katedrę kurską i biełgorodzką. Po roku Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wyznaczył go do objęcia zarządu eparchii czelabińskiej, jednak duchowny odmówił wykonania nakazu i w związku z tym po miesiącu został przeniesiony w stan spoczynku. W tym samym roku decyzja ta została cofnięta; Aleksy (Siergiejew) został arcybiskupem kalinińskim i kaszyńskim. W 1954 na własną prośbę odszedł w stan spoczynku.

W marcu 1957 ponownie wyznaczony do objęcia katedry ałmackiej, zarządzał nią do 1958. W wymienionym roku zmarł po długiej chorobie (cukrzyca). Został pochowany na moskiewskim Cmentarzu Kalitnikowskim[2].

UwagiEdytuj

  1. Pustelnia została zlikwidowana. Mnisi i posłusznicy zamieszkujący w niej mogli kontynuować tajne i nielegalne życie monastyczne w Monasterze Wysoko-Pietrowskim (również od 1918 formalnie nieczynnym) dzięki zaproszeniu ze strony jego przełożonego, biskupa Bartłomieja, który sam składał wieczyste śluby mnisze w 1911 w pustelni św. Zozyma i Smoleńskiej Ikony Matki Bożej. Por. ВАРФОЛОМЕЙ

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj


Poprzednik
Stefan (Znamirowski)
Biskup wołogodzki
1937
Następca
Jerzy (Anisimow)
Poprzednik
Borys (Woskobojnikow)
Biskup iwanowski
1937 – 1939
Następca
Cyryl (Pospiełow)
Poprzednik
Anastazy (Gribanowski) w jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego; Efrem (Enăchescu) w jurysdykcji Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego
Biskup kiszyniowski
1941
Następca
Hieronim (Zacharow)
Poprzednik
Benedykt (Alentow)
Biskup tambowski
1941 – 1942
Następca
Łukasz (Wojno-Jasieniecki)
Poprzednik
Juwenaliusz (Masłowski)
Biskup riazański
1942 – 1944
Następca
Dymitr (Gradusow)
Poprzednik
Jan (Sokołow)
Biskup jarosławski i rostowski
1944 – 1947
Następca
Dymitr (Gradusow)
Poprzednik
Juwenaliusz (Kilin)
Biskup czelabiński
1948 – 1950
Następca
Jan (Ławrinienko)
Poprzednik
Arseniusz (Kryłow)
Biskup kaliniński
1950 – 1954
Następca
Warsonofiusz (Griniewicz)
Poprzednik
Jan (Ławrinienko)
Biskup ałmacki
1957 – 1958
Następca
Innocenty (Leofierow)